Groen! gelachen

Welkom op onze nieuwjaarsreceptie

2012-01-14T11:43:00.005+01:00

Aan alle bewoners van Noorderwijk, Morkhoven en Herentals - en zelfs daarbuiten - die een beetje, veel of heel veel sympathie hebben voor het groene gedachtegoed!

College-vrienden

2011-12-19T10:14:00.002+01:00

De leerlingen van de 6de Economische van het Sint-Jozefscollege te Herentals, aldaar afgestudeerd in het jaar des heren 1981, zijn echte vrienden gebleven. Althans: minstens 14 onder hen en tel daar hun klastitularis bij. Dat was het gezelschap dat voor de zesde keer samenkwam voor een klasreünie die, reken maar uit, netjes om de 5 jaar plaatsvindt. Een unicum in de school en minstens een rariteit erbuiten. In aanloop naar een driegangenmenu in een restaurant op de Grote Markt stonden een volleybalwedstrijd (facultatief) en een dictee (verplicht) op het programma. De hierbij tentoongespreide ernst en verbetenheid stonden in schril contrast met de grappen en grollen later op de avond bij spijs en drank. Het leek wel of we mekaar elke week zagen, zo spontaan en gemoedelijk was de sfeer. Niemand viel uit de toon, niemand stelde zich aan. De ene anekdote volgde de andere op, en met de jaren vervaagden ze. Het zorgde voor behoorlijk wat hilariteit. De avond vloog voorbij en voor ik het wist fietste ik alweer naar huis. Onderweg vond ik het jammer dat er nog zoveel onbesproken en ongevraagd bleef. Zo had ik met de verkoper van varkensvoeder nog graag doorgeboomd over de zwijnen onder ons. Zo had ik met de hoogleraar Macro-economie nog graag doorgeboomd over - juist - macro-economie en over de gewijzigde mentaliteit van de studenten door de jaren heen. En zo had ik mijn ex-klasgenoten kunnen uitleggen dat gemeenteraadslid geen mandaat voor het leven is (want voor velen: eens gemeenteraadslid, altijd gemeenteraadslid). Maar, ach, de afspraken zijn gemaakt: over 5 jaar praten we weer gezellig bij.

Heldin

2011-12-10T13:52:00.003+01:00

Patti Smith, rockdiva en voorloopster van de punkbeweging, is mijn nieuwe heldin. Met haar optreden op Sinner's Day (3de editie) in de Ethiasarena te Hasselt blies ze de 8000 nostalgici moeiteloos van de sokken. Wat een klasse, wat een temperament. Een lady van nog net geen 65 bracht een stomende set met als absoluut hoogtepunt 'People have the power'. En of ze het meende. Met gebalde vuisten riep ze ons, overjaarse indignados, op om ons te verzetten tegen een wereld die door de kapitalisten om zeep dreigt geholpen te worden. In haar bindteksten haalde ze snoeihard uit naar de wereldleiders. "Op deze dag van de zondaars (Sinner's Day) zijn de echte zondaars diegenen die deel uitmaken van de regeringen", schreeuwde ze ons toe. Toegegeven, veel nuance legde ze niet aan de dag, maar dat kon ik haar bezwaarlijk kwalijk nemen. "Laat u niet doen, neem actie, the future is now", klonk haar niet mis te begrijpen oproep. Mocht u het overigens niet weten, Patti Smith is een echte groene. Ik hoef haar niet te outen. Dat doet ze zelf wel. Bij Amerikaanse verkiezingen bekent ze openlijk haar steun aan groene kandidaten. Zelf heeft ze geen politieke ambities. "Mijn dochter Jesse heeft meer talent dan ik", liet ze zich ooit ontvallen. Maar niettemin heeft ze haar hart op de groene plaats. Zo ging ze in Hasselt tekeer tegen de 'material bullshit' die menig leven domineert. Mijn vrouw en ik keken mekaar in de ogen en zagen dat het goed was. En toen moest la Smith 'The night belongs to lovers' nog inzetten...

Hete hangijzers

2011-11-28T19:52:00.008+01:00

Wie uit het voorgaande stuk afleidt dat ik dit jaar voor Bart De Wever naar de Antwerpse Boekenbeurs was afgezakt heeft het uiteraard mis. Evenmin ging ik voor de vedettenparade aan auteurs die ik dus schromelijk negeerde hoewel ze wellicht achting verdienen voor het (laten?) schrijven van een boek. Vraag me alzo niet naar mijn indrukken over de absolute sterren van de beurs, met name de kookboekauteurs Meus en Huysentruyt. Ik was evenwel speciaal gekomen voor een keur aan non-fictieschrijvers in het kader van de themadag ‘Hete Hangijzers’. De titel verwijst naar de toestand in ons land en in andere boeiende landen die zich dezer dagen ook en vooral in de Arabische wereld situeren. Zo passeerden aan mijn ogen en oren op deze boeiende dag:
Geert van Istendael ‘Het Belgisch labyrint’: een Brusselaar die met passie zijn kritische geest over onze hoofdstad laat nederdalen.

Luckas Vander Taelen ‘Berichten uit Brussel’: ook al een Brusselaar die een vurig pleidooi houdt om te investeren in de hoofdstad, alleen al omdat haar demografische problemen uitdeinen naar Vlaanderen
Christophe Deborsu ‘Dag Vlaanderen!’: een zeldzame bekende Waal die in zeer goed Nederlands en met humor vertelt over hoe Walen leven en denken, en hoe ze al dan niet verschillen van Vlamingen

Marc Reynebeau ‘100 jaar Katholiek Vlaanderen’: een Gentenaar en de eruditie zelve wiens communautaire en andere scherpe analyses opvallend vaak overeenkomen met mijn eigen gezond verstand
Ann De Craemer ‘Vurige tong’: een jonge schrijfster die anno 2011 nog de last van het katholieke juk voelt in het West-Vlaamse Tielt
Gie Goris ‘Opstandland’: de hoofdredacteur van het fantastische mondiaal magazine Mo* beschrijft de strijd om Afghanistan, Pakistan en Kasjmir, een regio waar de auteur dit jaar opnieuw voor lange tijd verbleef
Jef Lambrecht ‘De Arabische Revolutie’: voormalig VRT-journalist en Midden Oosten-specialist die eerder ‘De heilige wereldoorlog’ schreef
Lisa De Bode ‘De stille revolutie’: een moedige dame die met tientallen moslimvrouwen sprak in Saudi-Arabië en Egypte
Abdelkader Benali ‘Oost = West’: Marokkaans-Nederlands (of omgekeerd) gevierd schrijver die ook naar het Midden-Oosten trok
Jorn De Cock ‘De Arabische lente’: journalist van De Standaard die woont en werkt waar de wereld momenteel in brand staat en eerder ‘De Arabische Dageraad’ schreef
Rudi Vranckx ‘De vloek van Osama’: onze top-oorlogscorrespondent die ondanks alle ellende hoopvol en optimistisch uitkijkt naar de toekomst in vele bijna-ex-dictaturen
Als u mij niet al te veel hoort de komende winter, dan weet u waarom.

Werkbare waarden

2011-11-19T13:49:00.001+01:00

Vlaanderens populairste politicus maakte zich vrolijk over zijn sterrenstatus, spuwde vrijelijk wat gal over alles wat links en/of groen was en hield stevig zijn eierschaal op zijn Calimerokop. VRT-journaliste Lisbeth Imbo was duidelijk niet zinnens om wat weerwerk te bieden. Het was zaterdagochtend, het was Boekenbeurs en iedereen leek gelukkig. Na amper twee zinnen mocht Bart De Wever ongehinderd zijn klassieke verhaal afdreunen dat zijn partij, hoewel Vlaanderens grootste, buitenspel gezet was. Lisbeth suggereerde zelfs niet dat de N-VA door haar stugge houding misschien wel eens zelf bewust buitenspel was gaan staan. Bijvoorbeeld omdat het partijbelang belangrijker was dan het belang van het land. Misschien zelfs niet onlogisch omdat de N-VA dat land niet echt lust. Misschien ook niet onlogisch omdat peiling na peiling aantoont dat de N-VA beloond wordt om niet mee te doen. Het been stijfhouden loont. Diezelfde kiezer sakkert tegelijk dat er maar geen regering gevormd wordt. Logisch, toch? Lisbeth zag er geen graten in en liet zich welwillend inpakken door De Wever. “Laten we het dan maar eens over je boek hebben”, stelde ze voor. Daar viel in dit decor wel wat voor te zeggen. Het was ten slotte Boekenbeurs. De Wever voelde zich in zijn sas en maakte zowaar een grapje over de titel van zijn nieuwe boek. ‘Werkbare waarden’ had een titel van Suske en Wiske kunnen zijn, al was er lang over nagedacht, liet de schrijver weten. Aan het eind van het gesprek kreeg de journaliste toch nog een politieke ingeving. Ze verwees naar de recente peilingen in Antwerpen waaruit o.a. bleek dat De Wever het zeer goed doet, zij het niet bij de allochtonen. “In ons verhaal naar allochtonen is er sprake van rechten en plichten, in dat van linkse – en vooral groene – partijen alleen maar van rechten.” Een veralgemening die om wat weerwerk (over deze alliteratie is minder lang nagedacht, ib) schreeuwde, maar Lisbeth liet het voor wat het was. Dat je het evengoed kon omdraaien en, om de veralgemening te behouden, kan stellen dat rechtse partijen alleen maar een verhaal van plichten ophangen ten aanzien van allochtonen, kwam niet in haar op. Enfin, ik schuifelde op mijn stoel, maar ruimte voor vraag en antwoord was er niet. Liever haastte de man met de stijfste benen van Vlaanderen zich naar stand zoveel om als een vedette zijn fans in te pakken.

11.11.11 op 11.11.11

2011-11-14T19:08:00.003+01:00

Het was 11.11.11 en het was 11.11.11. Dat valt maar eens om de 100 jaar voor en dus was de geldinzameling voor het goede doel er op voorhand eentje om in te lijsten. Met het beperkt organiserend dorpscomité hadden we een extra inspanning geleverd om meer vrijwilligers op de been te brengen. En met de beslissing om de huis-aan-huisinzameling te laten plaatsvinden op de (feest)dag zelf – in plaats van zoals gewoonlijk de zaterdag erna – hoopten we meer deuren te zien opengaan. En of het gewerkt heeft. De opkomst van helpers, oudgediende en nieuwe, van alle leeftijden was overdonderend en het financiële resultaat achteraf navenant. We slaagden er moeiteloos in de neerwaartse spiraal van de laatste vijf jaren te kenteren. Zelf haalde ik een toprecette op waarbij ik me afvraag of ik mijn beroepscarrière niet alsnog moet omgooien van AANkoop naar VERkoop. Met de glimlach bracht ik wenskaarten, kleurpotloden, cacaopoeder en zelfs kiemgroenten (‘zaad voor een beter klimaat’) aan de mannen en vrouwen in mijn straat en omgeving. Van hun reacties mag afgeleid worden dat ik vaste prik op hun kalender ben. “Aha, hier is hij weer”, “We hadden je verwacht”, “Wat heb je dit jaar bij?” Het zijn vaste klanten met het hart op de rechte plaats. Ik bedankte hen en - uit respect omdat ik jaar na jaar blijf rondgaan voor het Zuiden - bedankten zij mij. De zon scheen heerlijk over Noorderwijk en de enige wolkjes die er waren, lagen onder mijn voeten.

Eruit

2011-10-18T19:26:00.001+02:00

De Groenen zullen geen deel uitmaken van de volgende federale regering. We mogen niet meer meedoen. We zijn eruit geflikkerd. En het doet pijn. Want we vinden het niet eerlijk. Geen enkele partij die meer loyaal was dan Groen! om de broodnodige zesde staatshervorming tot stand te brengen. En dan dit. Nu het erop aankomt om het - na de structuren - over de inhoud van het land te hebben worden we eruit gebonjourd. Ironisch genoeg is het de Open VLD die dit als absolute voorwaarde bij formateur Di Rupo neerlegde. Want waren het niet uitgerekend de liberalen die de stekker uit de vorige regering trokken? En waren het ook niet uitgerekend diezelfde liberalen die – in tegenstelling tot de Groenen – de eropvolgende verkiezingen verloren? En toch stelt Alexander De Croo, niet gehinderd door enige bescheidenheid, zijn veto tegen de Groenen. Zo mogelijk nog meer veelzeggend is dat hij daarbij gesteund wordt door de CD&V. Het zegt alles over welke vleugel van de christendemocraten de scepter zwaait. Hallo ACW? Want, laten we wel wezen, het dumpen van Groen! heeft het voordeel van de duidelijkheid. De Groenen wilden in een nieuwe regering de lasten op arbeid verlagen (om meer mensen aan het werk te helpen) en de lasten op zeer grote vermogens en milieuvervuiling verhogen. In tegenstelling tot kwatongen die beweren dat met de Groenen de belastingen zouden verhogen, geeft dit duidelijk aan dat het niet om een verhoging maar een verschuiving van de belastingen gaat. Dat de liberalen het moeilijk hebben dat de superrijken en de vervuilers aangepakt worden, tot daar aan toe. Maar de christendemocraten bekennen ook kleur. Als de CD&V vandaag nog ‘midden de mensen’ staat, dan moeten het wel allemaal kapitaalkrachtigen zijn. Het valt overigens op dat de partijen met een groene aversie zich helemaal anders opstellen tegenover de socialisten. Het moet toch zijn dat men van uit die hoek minder weerstand verwacht tegen rechtse recepten. Eén ding is zeker: als alle Belgen die ook verontwaardigd zijn dat de Groenen eruit geschopt zijn volgende keer een groene stem uitbrengen zal de wraak toch nog zoet zijn. Afgesproken?

Carfree day

2011-09-22T17:54:00.001+02:00

Gaat u bewust om met (uw) mobiliteit? U komt het eenvoudig te weten. Bent u er niet van op de hoogte dat we in de Week van de Mobiliteit vertoeven en is het u ontgaan dat er vorige zondag in pakweg Brussel en Antwerpen een soort ‘autoloze zondag’ plaatsvond, dan geeft dat te denken. Of erger nog, trekt u er zich geen moer van aan en/of vindt u het allemaal bullshit, dan is het antwoord op de beginvraag duidelijk. Even duidelijk is het wanneer u goed op de hoogte bent van de Week van de Mobiliteit en wanneer u zelfs weet dat vandaag, 22 september, uitgeroepen is tot Europees – en zelfs wereldwijd – autovrije dag. Op deze World Carfree Day zijn er tal van initiatieven en nog meer schuchtere pogingen om iedereen aan te moedigen de auto te laten staan en te kiezen voor duurzame mobiliteit. Helaas heb ik er al fietsend op mijn woon-werk-traject niets van gemerkt. Toch heb ik reden tot blijdschap. Ik heb het weer overleefd. Een huisvuilwagen stopte om mij te laten oversteken. Met een vriendelijk handgebaar dankte ik de chauffeur, tot plots… een personenwagen de huisvuilwagen tegen hoge snelheid inhaalde en mijn voorwiel op een haar na miste. Gelukkig kwam ik met de schrik vrij… maar was deze autovrije dag allerminst een schrikvrije dag.

Laat ze hangen

2011-09-12T17:50:00.002+02:00

Uit solidariteit met 5 miljoen biggen die elk jaar onnodig onverdoofd gecastreerd worden riep Gaia mij en andere mannen op om vorige vrijdag geen onderbroek te dragen. Onder het motto ‘Laat ze hangen’ werd ik als grote dierenvriend voor mijn verantwoordelijkheid geplaatst. Niet alleen door Gaia overigens, maar zoals dat alleen geldt voor mensen met principes, ook door collega’s, vrienden en buren (meestal zonder principes). Kortom, door zowat iedereen die mijn pad die dag kruiste. Dat gebeurde door sommigen bij wijze van beleefde vraag, door anderen aftastend (met de ogen!). De actie van Gaia kwam overigens geen dag te laat, want een dag eerder zakte mijn broek bijna letterlijk af na het horen van een berg bagger door de Boerenbond. Haar reactie tegen de campagne Donderdag Veggiedag door EVA vzw (Ethisch Vegetarisch Alternatief) was als door een horzel gebeten. Het voorschotelen van een vegetarische maaltijd, eens per week, in de Oost-Vlaamse scholen leek wel een misdaad. Toegegeven: we eten te veel vlees, en natuurlijk heeft dat repercussies op onze gezondheid, het klimaat en het dierenwelzijn. Maar de veggiecampagne is een aanslag op de boeren, of minstens op hun portemonnee. Dat de groenten- en fruittelers wel zouden kunnen varen bij de actie was even te ver gezocht. De Boerenbond is een Vleesbond en we hebben het geweten. Een mars op Brussel met als inzet de afschaffing van de donderdag ligt in het verschiet. Op naar de zesdagenweek. Want de Boerenbond laat ze niet hangen.

Een Griekse donderdag met een bittere nasmaak

2011-08-23T18:31:00.002+02:00

Wat een vreemde, zwarte donderdag, vorige donderdag! Uitgerekend dan had ik – hoogst uitzonderlijk – een tafel voor twee gereserveerd. We hadden een restaurantje in hartje Herentals uitgekozen zodat we met de fiets konden gaan. Niet dus. Zelfs met de auto moesten we in een labyrint van blank staande straten onze weg vinden om ter bestemming te geraken. Eens, met vertraging, toegekomen kozen we een gezellig plaatsje en zetten we ons neer voor een onvergetelijke avond. Amper enkele minuten later viel de elektriciteit uit en zorgden kaarslichtjes voor onverwachte romantiek. Helaas kan romantiek geen hongerige magen vullen. Maar de sfeer van improvisatie zoals in de beste Fawlty-towers afleveringen maakte veel goed. We genoten dubbel en dik van de inderhaast aangevoerde koude hapjes om de wachttijd te doden. We genoten van de Griekse muziek uit de centraal opgestelde laptop. We genoten van de tussentijdse mededelingen van de restauranthouder in de trant van ‘we hebben naar de gemeente gebeld en ze gaan komen’ en ‘heel het centrum zit zonder licht’. Pas toen de man na meer dan een uur met de boodschap kwam dat het nog hoogstens een paar uur kon duren besloten we op te stappen. We namen afscheid van het vriendelijke uitbaterskoppel dat zich uitgebreid verontschuldigde voor deze toestand van overmacht toen er plots licht in de duisternis kwam. En dus bleven we. Wat volgde was een culinaire verwennerij van Griekse specialiteiten. De van afkomst Griekse uitbaatster was duidelijk in haar nopjes met ons voorstel om haar creativiteit op geheel vegetarische wijze te laten botvieren. Ze bracht de ene schotel na de andere, soms koud, soms warm. We aten ons propvol tot we vriendelijk moesten vragen om geen eten meer te brengen. ‘Dan mogen jullie de desserten mee naar huis nemen’, kregen we als antwoord. Een culinaire topavond badend in jovialiteit van het huis. Zo volmaakt de avond was, zo groot was de schaamte achteraf. Want we wisten toen niet dat op het moment van ons vertier onze eigen dochter op chirokamp geëvacueerd moest worden nadat een vuurbal de kampplaats was binnengedrongen. En evenmin hadden we er notie van dat op Pukkelpop zich een drama afspeelde. De Griekse avond in het mezze café gaf ons een bittere nasmaak.

Kokkerellen aan zee

2011-08-05T18:16:00.001+02:00

Onze jaarlijkse vakantie in Nieuwpoort stond voor mij dit keer in het teken van het kokkerellen. Ik had geen keuze: mijn vrouw had zo goed onderhandeld met me dat ik – voor het eerst in mijn leven – voor het eten zou zorgen. Zelf zorgt ze het hele jaar door voor verse en warme vegetarische en overwegend biologische maaltijden, dus mochten de rollen gedurende amper twee weken omgedraaid worden, kwestie dat mevrouw ook echt het gevoel had vakantie te hebben. Tegen zoveel pijnlijnke waarheid kon ik niet op en ik aanvaardde – zij het node – de deal die er geen was. Een echte man hoopt dan natuurlijk op (nog) meer aandacht en complimentjes. Maar soit. Ik stond voor een niet geringe opgave, want in mijn lijstje van talenten komt het koken niet voor. Meer nog, ik ben een kluns en ik heb bovendien zo goed als geen ervaring. Enfin, dat was pakweg tot voor enkele weken zo. Het enige waar ik gemiddeld bedreven in ben is het bakken van een ei. En zelfs daar is het me aan zee ooit eens misgegaan, want de kinderen slaan me nog geregeld om de oren met de bewering dat papa een specialist is in het bakken van zandeitjes. Het knarste inderdaad tussen hun tandjes. Ik zou het nu anders aanpakken. Ik zou de beste Huysentruyt of Meus in me naar boven roepen. Zoveel was zeker. Hoewel we aan zee waren, en we dan af en toe vis eten, gingen we voor een geheel vegetarisch menu gedurende de ganse periode. Dat kwam omdat onze zoon, geheel uit zichtzelf, pas heeft beslist om nooit nog vis te eten. Onze dochter sloot er zich zonder moeite bij aan en de ouders zijn gevolgd. Om uw nieuwsgierigheid niet langer op de proef te stellen: ik heb me behoorlijk van mijn taak gekweten. Zonder kookboek, maar aan- en bijgestuurd door vrouwlief vanuit de luie zetel, heb ik gekookt en overgekookt, gebakken en aangebakken, gestoomd en gestampt, gepocheerd en gepureerd, gegratineerd en ongewild geflambeerd. De schort kort aangebonden kreeg ik de kooktechnieken onder de knie. Met het zweet in de pantoffels voelde ik mezelf au bain marie. Slechts een enkele maal ging het vuur uit en gingen we op restaurant. Waarbij hulde aan mijn collega-kok die mij een lekker vegetarische couscous voorschotelde op een zonovergoten terras op de verkeersvrije dijk. Dat was nog eens vakantie!

Mijn auto, mijn vrijheid

2011-07-31T10:43:00.003+02:00

Trouw aan onze principes, die verduivelde ecologische voetafdruk, hebben we onze hoofdvakantie ook dit jaar in eigen land doorgebracht. Trein of bus waren helaas geen optie wegens bagage voor 2 weken tot beddengoed toe. Dan maar het autootje knoertvol geladen met 4 personen, koffers, zakken en speelgoed voor een verblijf aan de Belgische – eat your heart out, Bart – kust. Gezien de lading aan boord moest mijn vrouw, die kleiner is dan ikzelf, plaatsnemen achter het stuur. Maar ook dan was mijn beenruimte zo beperkt dat ik nog voor het oprijden van de autosnelweg beenkramp kreeg en de nauwelijks aangevatte tocht al moest onderbroken worden. Enfin, de rest van de rit naar de zon verliep vlekkeloos doch claustrofobisch, adembenemend en enigszins op Mr. Bean-achtige wijze. We hoefden de kinderen niet één keer te vermanen stil te blijven zitten. Anderhalf uur later kwamen we op onze bestemming aan, opende ik het portier en liet mezelf en een flink deel van de bagage haast ‘automatisch’ uit de wagen rollen. Zo spoelden ook vrouw en kinderen in tegenwaartse richting de kust aan. Gelukkig kregen we in de loop van onze vakantie af en toe bezoek. In ruil voor onze gastvrijheid moesten onze gasten één of meerdere zakken vuil wasgoed retour nemen zodat we zelf op onze terugtocht, die toch steeds een tikje in mineur verloopt, ten minste op wat zitcomfort konden rekenen. ‘Mijn auto, mijn vrijheid’, het is meer dan ooit een achterhaalde slogan.

Profiteurs

2011-06-26T13:10:00.002+02:00

Het was afgelopen lente zomers warm in de Ardennen. De weerman wist dat de temperaturen er hoger lagen dan in Barcelona, Sevilla of de Turkse Riviera. De zon liet het landschap zinderen en knisperen. Koelte was voorhanden in de bossen waar gewaarschuwd werd voor brandgevaar. Al kuierend door het pittoreske dorpje werden mijn vrouw en ik aldoor vriendelijk begroet door de locals. Zelfs kinderen en adolescenten kruisten onze weg met een ‘bonjour’. Waarop onze zoon zich hardop afvroeg of zoveel beleefdheid in deze tijd wel gemeend kon zijn. Op het terras van een dorpscafé leste ik mijn dorst met het plaatselijke kabouterbier (La Chouffe). Ik raakte aan de praat met enkele Ardennezen en alras was onze conversatie communautair getint. Eerst voorzichtig aftastend, maar toen ik me outte als een niet-fan van Bart De Wever, kwamen de tongen los. “De Wever”, met de klemtoon achteraan op een ‘ei’ om ‘u’ tegen te zeggen, “die is hier niet welkom”, luidde het. “Allez, toch niet als ik hier ben”, klonk het. “Wij zijn profiteurs, monsieur, maar weet u dat van zijn zuster?”. Ik knikte, maar liet de man zijn verhaal afmaken. “Zij woont hier wat verder in de Gaume en ze leeft van de CPAS”. “Hij beledigt zelfs zijn eigen zus, n’est-ce pas?” Met plezier gaf ik de man gelijk. Hij betaalde mij een tournée en voor het communautair evenwicht trakteerde ik terug. “Want we zijn toch allemaal Belgen, mon camarade”, zei mijn vriend en hij legde zijn bonkige arm om mijn schouder.

(Even) zot van A

2011-06-03T09:51:00.003+02:00

Antwerpen is ’t stad en de rest van Vlaanderen is parking. Zo wil het gezegde. Maar er is meer: de metropool is het centrum van de wereld. Wie er nog aan twijfelt brengt best eens een bezoek aan het Museum aan de Stroom. ‘Het MAS brengt verschillende collecties samen tot een vernieuwend verhaal over de wereld in de stad Antwerpen, de stad Antwerpen in de wereld.’ Zo heet het en het is niet gelogen. Met het gezin bezochten we het nieuwste paradepaardje van ’t stad tijdens het openingsweekend. En het was de moeite. De adembenemende panorama’s van op de verschillende verdiepingen, de uiteenlopende collecties, het gebouw an sich en het Eilandje dat in zijn geheel de uitstraling begint te krijgen die het verdient. We liepen door het prachtig gerestaureerde Sint-Felixpakhuis waar vroeger koffie en tabak werd opgeslagen. Nu doet het dienst als stadsarchief en stockeert men er het geheugen van de stad. Neen, het noorden en het zuiden van ’t stad en vele wijken er tussenin ademen terug klasse uit en maken Antwerpen hip en hot. Geen betere remedie tegen de extreemrechtse verzuring die Antwerpen enkele jaren geleden nog aantastte. Hoog tijd om de nog resterende verkommerde buurten aan te pakken. Maar het was zondag en er was geen vuiltje aan de lucht. Het Falconplein, ooit synoniem voor Russische maffia, lag er vredig bij. De enige bedrijvigheid kwam van enkele biomarktkramers die hun waar probeerden te slijten. Uit sympathie en van de goesting kochten we gebak van een vriend-biobakker en slenterden in de richting van het vernieuwde plein aan de Stadswaag. Deze plek was het kloppend hart van de literaire avant-garde in de jaren vijftig en zestig. Het schijnt dat befaamde schrijvers als Simon Vinkenoog, Willy Vandersteen en Hugo Claus hier vaak uitgingen. We verpoosden op het terras van café-brasserie-stadsboerderij ’t Waagstuk en mijn vrouw en ik kozen uit het overweldigende aanbod van ‘s lands bieren. Het decor van het oude stadsdeel in combinatie met de gedempte sfeer van Antwerpen op een zonnige zondag maakte het er heerlijk toeven. De jachtige winkeldrukte had plaatsgeruimd voor een kuierend tempo. Als nuchtere Kempenaren waren we zowaar even zot van A.

Verkeerslichtcoalitie

2011-05-08T10:38:00.002+02:00

Heeft u al eens een verkeerslicht gezien met alleen rood en oranje? Allicht niet, en maar goed ook. Het zou niet vooruitgaan, letterlijk. Zo is het ook in de politiek. In mijn stad Herentals besturen rood en oranje en het werkt niet. Ze houden mekaar tegen, nemen meestal geen beslissingen en als ze er nemen, vangen ze mekaar vliegen af door stoer op de eigen borst te kloppen. Het mag duidelijk zijn: er is helaas geen geoliede bestuursploeg aan het bewind in mijn stad. En dat het met deze kleurencombinatie geen toeval is werd bewezen in die andere stad die zichzelf ook graag de hoofdstad van de Kempen noemt. Tot voor kort werd Turnhout eveneens bestuurd door christendemocraten en socialisten. En nee, het werkte ook daar niet. Erger nog, het oranje licht begon te knipperen en de coalitie spatte uiteen. Enkele dissidente christendemocraten verdwenen en de redding kwam van… Groen!. De Turnhoutenaren worden voor minstens tot aan de volgende gemeenteraadsverkiezingen van 2012 bestuurd door een verkeerslichtcoalitie. En vooruit zal het gaan. Dat spreekt voor zich. De Turnhoutenaar zal in anderhalf jaar zijn stad zien vergroenen. Een groen mobiliteitsplan, zone 30 in de binnenstad, een bijkomend stadspark, klimaatneutrale stad: het zijn slechts enkele van de belangrijkste doelstellingen die nieuwbakken schepen Astrid Wittebolle en haar groene ploeg heeft onderhandeld. Er is werk aan de winkel. Maar het verkeerslicht staat in Turnhout duidelijk op groen. En in Herentals blijft het (voorlopig?) helaas op rood.

Kernenergie? Nee bedankt

2011-03-28T17:11:00.002+02:00

Het doet pijn om gelijk te krijgen. Ook ik was één van hen die 30 (dertig) jaar geleden zo’n gele parka droeg met een sticker 'Kernenergie? Nee bedankt'. Niet omdat dat toen hip was, maar omdat het milieu en bij uitbreiding de gezondheid van de mens mij het meest dierbaar was. Toen al en nu nog. Ik zocht gelijkgezinden op en kwam bij de Groenen terecht. Samen staken we onze energie onder andere in pleidooien voor windmolens. Maar spot en hoon was ons deel. Alsof we een slag van de molen hadden gekregen. Alsof we tegen windmolens vochten. We gaven niet op. In Mol protesteerden we tegen de opslag van kernafval dat nog vele generaties na ons hypothekeert. Gehuld in witte overalls rolden we lege metalen vaten door het centrum van de gemeente. In plaats van applaus oogstten we wenkbrauwgefrons van de bewoners. Rare snuiters, die groenen. Of erger nog: paniekzaaiers in het vreedzame Mol. Maar schijn bedriegt. Three Mile Island, Tsjernobyl en Japan vormen de harde bewijzen. Om de 10 jaar een kernramp, om nog maar te zwijgen over de talrijke incidenten en bijna-incidenten die al dan niet verzwegen werden. Alle kerncentrales zijn absoluut veilig tot er problemen zijn. Dan zijn alleen die kerncentrales niet veilig. Bij ons kan het niet gebeuren. Een tsunami zal ons land immers nooit overspoelen. Ook nu nog blijven ‘die hards’ pleiten voor kernenergie. Het alternatief is dat zogezegd het licht uitgaat. Terwijl we één ding zeker weten: in Japan gaat het licht uit met kernenergie. Trouwens, in onze ‘overbelichte’ maatschappij mag er gerust wat minder licht zijn. Nu is het nooit echt meer nacht in Vlaanderen. En kijk maar rondom ons hoe er ook overdag met energie gemorst wordt. Rationeel energiegebruik, het blijft nog veel te vaak dode letter. Energie besparen en volop inzetten op hernieuwbare energie: misschien toch niet zo gek? Na 30 jaar is de slogan 'Kernenergie? Nee bedankt' actueler dan ooit. Onze kinderen en kleinkinderen zullen er ons dankbaar voor zijn.

Contaminatie

2011-03-22T18:27:00.003+01:00

Het was een ware verademing om in het café binnen te komen. Weg was het rookgordijn, weg was de stank, de irritatie aan mijn ogen. Ik bestelde een tripel en maakte de cafébaas een compliment met zijn rookvrije kroeg. Het was buiten de waard gerekend.

- “Ze pakken mijn broodroof af”, brieste hij.
Ik keek ongemakkelijk om me heen en zuchtte.
- “Nee, ze pakken uw broodroof niet af…”.
- “Jawel”, onderbrak hij me, “de cafébazen moeten eraan.”
Daarbij maakte hij een streep over de keel.
- “Ik geloof dat je nu net langer kunt leven”, probeerde ik.
- “Bijlange, niet.”
- “En daarbij”, herhaalde ik, “ze pakken uw broodroof niet af, maar het is broodroof.”
- “Awel, nu zeg je het zelf.”
- “Neen, want het is geen broodroof.”
- “Wat wil je nu eigenlijk zeggen?”
- “Broodroof afpakken is een contaminatie.”
- “Wel, meneer, ik contamineer niks, het zijn mijn klanten en de klant is koning.”
Zo voelde ik me niet. Ik gooide het dan maar over een andere boeg.
- “Misschien komen er nu wel meer – andere – klanten omdat ze in een gezonde omgeving kunnen genieten.”
- “Niks van”, klonkt het kort.
- “Kijk, zelf ben ik er het levende voorbeeld van. Mocht er in je zaak gerookt worden, dan was ik gewoon voorbijgelopen”, ging ik nog even door.
Hij werd gewenkt door een andere klant. Daar stak de cafébaas ongevraagd weer van wal. Ik keek geamuseerd toe. De verbouwereerde klant had kennelijk meer dorst dan zin in een debat. Want hij gaf de waard alleen maar gelijk.
- “Dat klopt als een bus”, hoorde ik hem beamen. Een echte contaminatie*, dacht ik.

*samentrekking van ‘Dat sluit als een bus’ en ‘Dat klopt als een zwerende vinger’.

Jong CD&V gaat resoluut voor een nieuwe kerncentrale

2011-03-16T17:30:00.002+01:00

De CD&V-jongeren zijn een raar volkje. Christelijk geïnspireerd, uiteraard, en, naar eigen zeggen, ‘met een frisse kijk op de dingen de problemen aankaarten waar jongeren vandaag en morgen wakker van liggen’. Niks mis mee, alleen weer zo’n gladde formulering waarmee je tegelijk niets en alles zegt. Perfect passend in de christelijke centrumtraditie van de vis-noch-vlees-volzinnen. Met het enerzijds-anderzijds-discours het veilige pad bewandelen dat decennia lang geëffend werd door hun partijmoeders en -vaders. Maar altijd met een frisse kijk op de dingen. Het mocht dan ook enige verbazing wekken dat uitgerekend vorige week Jong CD&V de nek uitstak met een persmededeling die voor een zeldzame keer uitblonk in duidelijkheid. In één zin: “JONGCD&V vindt dat de overheid moet investeren in de private sector en gaat resoluut voor de bouw van een nieuwe kerncentrale.” Met een nooit gezien elan zette de voorzitter zijn uitspraak kracht bij met de gedachte dat "we een aantal taboes achterwege moeten laten en een minder evidente stap moeten durven zetten.” In een vlaag van enthousiasme ziet de christelijke voorman alleen maar voordelen aan een nieuwe kerncentrale. Een injectie van zo’n 3,5 miljard in de economie en een paar honderd extra jobs. En als uitsmijter: “Zonder kernenergie zal de prijs voor energie verder ‘exploderen’ en zal ook de CO2-uitstoot verder de hoogte inschieten.” Ik vrees dat het nog even zal duren vooraleer de CD&V-jongeren nog eens een duidelijk standpunt zullen innemen.

Bloedgeven

2011-03-08T19:32:00.001+01:00

Sinds een paar jaar heb ik mijn ‘goede-doelen-pakket’ uitgebreid met het belangeloos afstaan van mijn eigen bloed aan de gemeenschap. Geregeld vervoeg ik tal van lokale helden die al vele jaren naar het Parochiecentrum afzakken om bloed te geven. Mijn ontzag voor hen en voor het organiserende Rode Kruis is sindsdien flink toegenomen. Mijn eigen bloed is trouwens populair, want zelfs op Rode Kruis-avonden dat ik mijn bloed gewoon in mijn lijf wil houden, word ik opgebeld met de beleefde vraag om te komen doneren want er is echt nood aan. Dan ga ik maar, hoewel bloedgeven me niet in het bloed zit. Ik heb het eerlijk gezegd niet zo met die naalden en bloedzakken. Toch zijn er ook leuke kanten aan, behalve die ene keer dat ik na het afstaan van mijn portie bloed zwetend als een rund op een stoel neerzeeg nadat de wereld voor mijn ogen donker werd. De humor schuilt in het lugubere karakter van zo’n avond in een decor met niets dan gevelde medeburgers als was het een rampscenario. Daar gedijen grapjes zoals ‘Als ge vreemd gaat moogt ge toch geen bloed geven’ (tegen het type Don Juan) of ‘Bij jou is dat precies pure alcohol’ (tegen het type zuipschuit). Het type Politieker, waartoe ik behoor, heeft ook zijn eigen soort Rode Kruis-grapjes. Terwijl ik volop in actie was tijdens mijn allereerste bloedafname, werd mijn bloedzak tot tweemaal toe ostentatief gemonsterd met de begeleidende bemerking van de ene ‘dat het toch raar is dat een groene ook rood bloed geeft’ en van de andere ‘dat er met mijn bloed iets niet in de haak was, want die kleur klopt niet’. Sindsdien herhalen deze grapjes zich, zij het telkens in een lichte variant. Het kan nochtans beter, zoals onlangs. Vooraleer de verpleegster de naald in mijn arm prikte informeerde ze of ik een voorkeur had wat de bloedgevende arm betrof. De vraagstelling beperkte zich tot: Links of rechts? Mijn buurman-bloedgever, tevens CD&V-gemeenteraadslid, richtte zich wat op en antwoordde in mijn plaats. “Links, natuurlijk. Waarop ik repliceerde: “Dan zou dat bij u in het midden moeten zijn”. We bescheurden het beiden en de verpleegster begreep er niets van. Of ze deed alsof haar neus bloedde.

Nieuwjaarsrecepties: de andere en de onze

2011-02-08T19:36:00.009+01:00

Nieuwjaarsrecepties in Herentals (de andere)

De gedegen onderzoeksjournalistiek van de regionale pers verdient alle achting. Slechts enkele journalisten houden het jaren, ja zelfs decennia, vol, en schuimen dag na dag de uithoeken van de streek af in de wereld van de sport, feesten, faits divers en de politiek. Dat zij niet overal – en zeker niet tegelijkertijd – aanwezig kunnen zijn, het zij hen vergeve. En toch. Neem nu de journalist die in zijn wekelijkse column aankondigde om een top-3 van de ‘interessantste, gezelligste en orgineelste’ Herentalse nieuwjaarsrecepties samen te stellen. In één adem liet hij weten “dat de SP.a en de CD&V nationale excellenties uitgenodigd hebben en dat de politie Neteland ook iets speciaals van plan is”. Tromgeroffel een week later voor de bekendmaking van het podium: zie de volgorde in voorgaande zin. Blijft de vraag waarom deze alomgeprezen streekjournalist zich in zijn onderzoek beperkte tot een bezoek aan de 3 uitverkoren politie(ke) gezelschappen en waarom ze zo geroemd werden. Zoek zelf bij de winnaar naar het flitsende gehalte van special guest Frank Vandenbroucke. Zelfs in een duoact met burgemeester Jan Peeters moet het met een vergrootglas zoeken zijn naar een spat humor. En wat te denken van de runner up? De CD&V haalde op haar receptie niemand minder dan Jo Vandeurzen in huis. ’s Mans bevlogenheid die volgens insiders de vergelijking met een lavabo kan doorstaan moet het gedaan hebben. Daar kan geen zaal vol flikken tegen op. Een eervolle derde plaats voor het politiekorps Neteland. Kwatongen beweren dat de aangekondigde surprise act niet is doorgegaan. Het zou weer gaan om een anonieme flitswagen die aan pers en publiek moest voorgesteld worden. Zeker is dat het bier voortijdig op was. Maar dat komt er natuurlijk van als je weet dat er geen alcoholcontroles zijn.

de groene mannen klaar voor het werk

de overhandiging van de groene sjaal

Nieuwjaarsrecepties in Herentals (de onze)

Met enig leedvermaak willen we de journalist van hierboven niet onthouden van wat hij gemist heeft door zijn kat te sturen naar de nieuwjaarsreceptie van Groen-Herentals. Laten we van wal steken met het belangrijkste: de drank. Geen flauwe miswijn zoals de CD&V via Rik Torfs liet schenken, maar (h)eerlijke Wereldwinkelwijn, aan onze groene stand verplicht. En ja, voor we weer te politiek correct worden, er werd ook ‘gewone’ pils geschonken. Mannen weten waarom. De drank werd trouwens stijlvol opgediend door de groene mannen, met de schort aangebonden. Overigens was er bier à volonté bij de groenen in tegenstelling tot bij het uitgebreide politiekorps dat voortijdig droog kwam te staan. Voor een weelderig buffet met verzorgde hapjes, broodjes, gebak en versnaperingen hadden de groene vrouwen gezorgd. Het oogde mooi, maar het was vooral overheerlijk. Naar jaarlijkse gewoonte werd de groene sjaal uitgereikt aan een persoon of organisatie die zich op een bijzondere manier verdienstelijk had gemaakt het voorbije jaar. De eer en de geschenken gingen naar het steuncomité voor de bewoners van de Kloosterstraat die het slachtoffer werden van een zware brand in hun appartementsgebouw. En zo werd er bedankt, gekust, gespeechet en nog verder gegeten en gedronken in het historische decor van de gerenoveerde Lakenhal, centraal op de Herentalse Grote Markt. Zoals zo vaak had de afwezige (journalist) ook nu weer ongelijk…

Reizen in boeken (altijd opnieuw)

2011-01-27T20:21:00.003+01:00

Hoe meer ik thuis ben, hoe meer ik ook op reis kan gaan in mijn boeken. Mijn ecologische voetafdruk vaart er wel bij. Vreemd genoeg brachten die reizen me ook dit jaar niet naar de meest vrolijke oorden. Meer nog, vaak kwam ik terecht bij corrupte regimes, afrekeningen, moord en doodslag, oorlogen. Neen, het ging helaas niet om fictie. Dat schreef ik een jaar geleden op mijn blog als inleiding op mijn boekenlijstje van 2009. Ik kan het gewoon copy-pasten zoals zal blijken uit de niet al te opbeurende maar ogenopenende literatuur die ik verslond.

Eén van mijn bestemmingen was Iran waar president Ahmadinejad na frauduleuze verkiezingen en na het neerslaan van het ‘groene’ protest verder ongestoord zijn land in een fundamentalistische greep houdt.

Standplaats Teheran. Carolien Omidi
Duizend-en-één-dromen: een reis langs de Trans-Iraanse spoorlijn. Ann De Craemer
Iran : de derde revolutie Dirk Tieleman

Niet zo gek ver daarvandaan probeerde ik de geschiedenis van de volkeren in de Kaukasus te doorgronden. Daarbij kwam ik onvermijdelijk terecht bij de gruwelijke oorlogen in Tsjetsjenië.

De Kaukasus. Yo'av Karny
De eed: oorlogsmemoires van een Tsjetsjeens chirurg. Chassan Baiev
De kleur van oorlog: een soldaat in Tsjetsjenië. Arkadi Babtsjenko

Ik reisde voort naar het hart van Afrika om er te peilen naar het heden en verleden van mijn geliefkoosde plek ter aarde.

Al lachen de tanden, het hart vergeet niets. Andrew Rice (Oeganda)
De boom waarnaar ze stenen gooien. Guy Poppe (Congo)
De ontdekking van Congo. Rudi Vranckx (Congo)
Homo safaricus. Ramsey Nasr (Tanzania)

Om de weldaad van de democratie te smaken, verdiepte ik me verder in het leven onder nationalistische en totalitaire regimes.

Cuba na Castro. Lode Delputte
Kroniek van onmacht: Sarajevo, Srebrenica... tien jaar later. Jennie Vanlerberghe
De grote dictatortour: een verrassende reis door 12 vergeten dictaturen. Marten Blankesteijn

Toen was het tijd om even te bekomen en onbekommerd verder de wereld te verkennen.

25 wereldroutes die je gedaan moet hebben. Floortje Dessing
Een jaar in Andalusië. Alain Grootaers
Twee ezels. Michiel Hendryckx

Ondertussen liet de binnenlandse politiek me uiteraard ook niet onberoerd…

Eigen Belang eerst. Tom Cochez
Groen? Karel Michiels
De wereld is een schouwtoneel: maar wie doet de regie? W. Zinzen

… en nam ik de tijd voor wat anders.

Terug naar Walden. Walter Van den Broeck
Hoop voor dier en wereld Jane Goodall

Eindigen wil ik met de boeken die u als lezer de ogen zullen openen. Boeken die u een andere kijk op uw voeding, op uw mobiliteit en op uw visie over onze maatschappij aanreiken. Kortom, het zijn absolute aanraders.

Dieren eten Jonathan Safran Foer
De file voorbij. Kris Peeters
Z!N Over leven in de 21ste eeuw. Alain Grootaers

Een streepje voor

2011-01-11T19:08:00.002+01:00

Enige sympathie voor onze partij is voldoende om bij deze uitgenodigd te zijn op de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van Groen!Herentals.
Deze zal plaatsvinden op 16 januari 2011 vanaf 11u in de Lakenhal op de Grote Markt.
Om klokslag 12 u zullen wij naar jaarlijks gewoonte onze groen!e sjaal uitreiken aan een persoon of organisatie die het afgelopen jaar op een positieve manier onze aandacht trok.
Misschien bent u dat wel, of toch niet?

Een heer in het verkeer

2011-01-06T16:16:00.004+01:00

Niet alleen uit beleefdheid wens ik u een gelukkig en bovenal gezond 2011. Moge u gespaard blijven van alle vormen van tegenspoed zoals slagen en verwondingen. Dat laatste zou ook voor mezelf een hoge vorm van relevantie kunnen inhouden. Ten minste, wanneer ik op het elan van 2010 voortga. Want – zo zal ik mij nader verklaren – het afgelopen jaar is op dezelfde incidentrijke wijze geëindigd zoals het begonnen is. 1 januari 2010 was (ook al) een dag dat het land kreunde onder een sneeuw- en ijslaag. We besloten toen met het gezin een frisse neus te halen en wandelden door het feeërieke boslandschap Teunenberg. In een decor van kerstkaarten omgeven door algehele stilte zorgde dit voormalige militair domein voor een welgekomen contrast met het feestgedruis van de dagen ervoor. Helaas werd ons genot bruusk verstoord toen we het paradeplein naderden. Een groepje jongelui had het winterse plein ingenomen om er met hun uitgebouwde auto’s te racen. Om kort te gaan, mijn argumentatie om de stilte te respecteren werd met veel lawaai gecounterd. Vuistgezwaai en afdreigingen waren mijn deel. Zo ook de laatste dag van 2010. Dit keer vond de confrontatie plaats in het dorpscentrum. Een man parkeerde zijn wagen met de achterste helft op het voetpad voor de bakkerij. Terwijl hij wellicht voor een wit klein gesneden brood uit zijn terreinwagen stapte en niet eens de moeite nam om de motor stil te leggen attendeerde ik er hem goedbedoelend op dat zijn voertuig de doorgang voor de talrijke Nieuwjaarszangertjes belemmerde. Gehaast als hij was wuifde hij mijn woorden weg. Ik besloot dan maar te wachten tot hij terug was. Zo kon ik hem nog laten weten dat zijn gedrag nogal egoïstisch was, dat er op amper 50 meter voldoende parking was, dat voorbijgangers de uitlaatgassen van zijn stilstaand voertuig moesten inademen en dat… Witheet begon hij me uit te schelden alvorens in te stappen en met gierende banden weg te stuiven. Omdat ik altijd een heer ik het verkeer wil zijn hield ik het bij ‘SUV-erd’.

Pizza Amai

2010-12-23T15:51:00.003+01:00

Vanavond blijven we thuis. Dan zal het precies 1 jaar geleden zijn dat we ongenode gasten over de vloer kregen. Geld, juwelen en kerstcadeautjes verdwenen en onbehaaglijkheid kwam in de plaats. Dat vervelende gevoel bereikt weer haar hoogtepunt in deze donkere dagen. Een kortvakantie tussen Kerst en Nieuwjaar doen we niet meer. Zelfs een avondlijke uitstap wordt zorgvuldig overwogen. En een pizza wordt straks afgehaald en niet meer in het restaurant gegeten. Hadden we dat vorig jaar ook maar gedaan, zeggen we nog wel eens. En hoe cynisch dat mijn vrouw bij het verlaten van de pizzeria zich nog even in de vitrine van de aanpalende bijouterie stond te vergapen terwijl haar eigen juwelenkistje thuis werd leeggeroofd. Ja, de pizza heeft al eens een bittere nasmaak. Dat was in de zomer ook al het geval. Het begon nochtans leuk toen we aan zee een pizza bestelden. Veggies als we zijn bestelde onze zoon een Margaritha met ananas terwijl dochterlief het bij een Hawai zonder ham hield. De ober keek bedenkelijk maar noteerde dan ijverig wat hij hoorde, aangevuld met 2x Vegetariana voor mijn vrouw en mezelf. ‘Yes’, maakten de kinderen het overwinningsgebaar. Het gaat weer lukken. En inderdaad, met een uitgestreken gezicht vroeg de ober even later voor wie de Margaritha met ananas was en voor wie de Hawai zonder ham. Dat het om identieke schotels ging kwam bij de man niet op. Gelukkig wachtten de kinderen tot de ober uit beeld was om het uit te proesten. Zijn collega, een jonge kerel, serveerde de drank en zei met een duidelijk Frans accent ‘dat de oewitte oewijn niet koud is oewant oewe hebben vandaag veel verkocht’. Ik antwoordde ‘dat we misschien dan niet kunnen betalen want we hebben vandaag al veel gekocht’. Ofwel ontging de grap hem, ofwel was zijn kennis van het Nederlands ontoereikend. Zelf lagen we in een deuk van het lachen. Maar het lachen zou ons alsnog vergaan. Alras brak aan de ene andere nog bezette tafel een gevecht in regel uit. Het leek ons van op afstand dat de jonge dienster één van de gasten werd lastiggevallen. Het meisje kreeg versterking van al het personeel, inclusief de kok en de deegroller. Zo werden wij ongewild in de rol van enige toeschouwers geduwd. Het ging er hevig aan toe waarbij slaande argumenten niet gespaard werden. Zo hevig dat onze dochter begon te wenen van de schrik en ik verzocht om haar en de rest van het gezin te evacueren. Helaas moesten we onze rekening nog betalen, maar ook de dame aan de kassa was bezig bij de afrekening aan de andere tafel. Ik stelde aan mijn vrouw voor om de zaak zonder betaling te verlaten, maar dat wou ze niet. Voor ik er erg in had waren we zelf bezig aan een discussie over al dan niet te vertrekken zonder betaling. Uiteindelijk losten we onze schuld af en kregen we een ‘smartenkorting’ voor de pizza van dochterlief.

De WK-finale

2010-12-17T09:30:00.001+01:00

Mijn zoon en ik waren mentaal klaar om de finale van het WK voetbal 2018 bij te wonen. Ik zou op 3 december, dag na de bekendmaking van ons land als uitverkoren natie, verwoed beginnen zoeken naar 2 tickets. Het mocht kosten wat het wil, zo dicht bij in eigen land, of wellicht daar bij de Noorderburen, het is once in a lifetime. We weten ondertussen wel beter. De FIFA heeft een show opgezet en de Belgium-Holland bid was even irrelevant als die van de andere kandidaat-organiserende landen. Window dressing, kostprijs meer dan 10 miljoen euro. De zaligmakende criteria betroffen de geografische expansie van het voetbal en – meer nog – de financiële return (voor FIFA) gekoppeld aan de kruiperijen (ook voor FIFA). Waar anders kom je dan terecht dan bij Rusland en Qatar. Landen die het hemelbedje spreiden voor Sepp Blatter (foto) en draaien wat hij zal vragen. Landen waar respectievelijk de gasroebels en oliedollars ruim voorhanden zijn. Megastadions en bijhorende infrastructuur zullen zonder (hoorbare) kritiek gebouwd worden, zelfs al is het maar voor even. Vergelijk het met ons tochtgat aan de Noordzee. Met wind kunnen we Blatter niet vangen. En dan nog: stel dat de FIFA haar verlanglijstje bovenhaalt: nieuwe stadions, nieuwe wegen, uitbreiding luchthavens en nog meer beton. Actiecomités en groene kritiek zouden het voetbalimperium trachten te dwarsbomen en waarschuwen voor de financiële kater die ons land als trofee zou overhouden. Gelijk hebben ze. Misschien reizen we in 2018 maar eens naar Moskou, want voetbal blijft de belangrijkste bijzaak in het leven.

Straffe madammen

2010-12-09T21:40:00.001+01:00

De Boekenbeurs had heel wat fraais te bieden. Ik was er op Madammendag. Bestempel mij niet als sexist, hoewel ik speciaal voor enkele straffe madammen was gekomen. Met alle respect voor de schrijvende vrouwen van kinderboeken, kookboeken, liefdesromans of andere verhalen, voor hen was ik niet gekomen. En uiteraard ook niet voor de kwebbelende dames van Radio 2 die zich ook madammen noemen. Neen, mijn eigen straffe madam en ikzelf (en de kinderen) repten zich tegen half twaalf naar de oranje zaal met vooraan een fauteuil en 2 micro’s. De ene microfoon was bestemd voor een interviewer, de andere voor een schrijver (m/v). Eén plaats zou onbezet blijven. De schrijfster, Tina Ismailova, voorzitster van de Tsjetsjeense gemeenschap in Vlaanderen, overleed op 1 augustus 2008 na een slepende ziekte. Zij stond bekend voor haar strijd voor de mensenrechten en haar vurige pleidooien voor het lot van vluchtelingen uit Tsjetsjenië. Ze werkte ondermeer als rapporteur over mensenrechten voor het Europees Parlement, was journaliste en vluchtte zelf uit Tsjetsjenië naar ons land in 2001. Annemarie Gielen, ook een straffe madam, zat alleen op het podium, klaar om het politieke en culturele leven in Tsjetsjenië te vertellen verweven met het getormenteerde leven van haar vriendin Tina. Annemarie is zelf medewerkster van de vredesbeweging Pax Christi en houdt al jaren de vinger aan de pols in Oost-Europa. Met een krop in de keel en opwellende tranen las ze ook voor uit het boek “Dit was wat ik wilde zeggen”. Het boek bundelt een selectie uit het nagelaten werk van Tina (gepubliceerd onder haar schrijversnaam Taissa Magomajeva). In de drukte van de Boekenbeurs werden we even stil. Mijn gedachten dreven af naar andere straffe madammen die gestreden hebben voor de vrijemeningsuiting en de mensenrechten in de voormalige Sovjet Unie… en het met hun leven hebben bekocht. Natalia Estimirova, Anastasia Baboerova, Anna Politkovskaja… Gelukkig treden andere straffe madammen in hun voetsporen, al zal de leemte nooit opgevuld worden.

STOP de knieval

2010-12-03T17:27:00.001+01:00

Als eenzame fietser heb ik eergisteren een knieval gemaakt voor Koning Winter. Op het spekgladde fietspad ging het al snel mis. Met oppervlakkige kneuzingen en – vooral – een hoop ergernis vanwege een totaal gebrek aan empathie voor winterfietsers vanwege het gemeentebestuur (in casu Olen), vervolgde ik mijn weg met verder gevaar voor lijf en leden op de rijweg. Ik mocht dan wel gedreven zijn door de opstoot van adrenaline die het lichaam zelfs bij een ongeval van de kleinste soort produceert, een voorbeeld voor pakweg de fietsende schooljeugd was ik evenwel niet. Maar het was kiezen tussen de pest en de cholera. En daarbij: de autoweg lag er onwinters veilig bij terwijl het fietspad eerder tot schaatsen uitnodigde. Ik hoopte vurig dat ik de Olense burgemeester, zoals af en toe het geval is, wat verderop zou tegenkomen. Hij fietst ook wel eens naar zijn werk wat mijn achting verdient. Alleen zou hij vandaag de auto kiezen. Zo kon ik hem niet herinneren aan het eerbiedwaardige STOP-principe waarbij gemeenten in volgorde van belangrijkheid voorrang geven aan Stappers, Trappers, Openbaar Vervoer en ten slotte Privévervoer. Helaas worden de mooie woorden in de winter (en niet alleen dan) ondergesneeuwd. Gelukkig kan ik bij de gemeente Olen – via de officiële website – terecht voor een nuttige tip. ‘Maak je niet druk in al die sneeuwellende. Trek op een vrij moment of in het weekend je laarzen aan en maak een wandeling langs de Weeën, langs Meren of door het Olens Broek. Je zal merken dat de winter ook mooie kanten heeft’. Dank je wel, ik blijf ijzig kalm. En nu ik het weekend verder ongeschonden heb gehaald, vind je me de komende dagen in de Olense natuur.

Regen, wind en elfelfelf

2010-11-30T18:08:00.002+01:00

Hulde aan de 11.11.11-medewerkers van Noorderwijk die ook dit jaar weer op die helse zaterdagvoormiddag de regen en wind trotseerden voor het goede doel. Nee, ik sla mezelf niet op de borst, ik was niet één van hen. Hoewel, meer dan ooit was ik aanwezig. Meer zelfs, ik had dit jaar de organisatie in handen en tijdens de huis-aan-huisrondgang bleef ik noodgedwongen binnen in het Dorpshuis dat als in- en uitvalsbasis fungeerde. Maar hoe graag had ik toch door het hondenweer gestapt als wandelende barometer van de zuurtegraad in de samenleving. Daarvoor moest ik mij nu verlaten op de vrijwilligers die tegen de middag, euh, druppelsgewijs, binnenvielen. Allen, zonder uitzondering, hadden het goede humeur weten te behouden. Bij koffie en koeken – met speciale korting van de lokale bakker – luisterde ik naar de lotgevallen van onze verkopers-voor-één-dag. Van de traditionele deursmoezen kijken we al lang niet meer op: dat de vrouw met het geld naar de winkel is, dat we al gegeven hebben, dat ik geen kleingeld op zak heb (ja, maar we kunnen teruggeven, nee laat maar) en dat ik maar een klein pensioen heb. Leuker zijn de originele uitvluchten: “mama en papa zitten in bad”, “ik ben de buurman”. Maar natuurlijk zijn de warme begroetingen het leukst. Via onze helpers heb ik ze toch een beetje gevoeld. Zo hebben de naar schatting 20.000 vrijwilligers die op de been waren voor 11.11.11 het wellicht toch een beetje warm gehad in de stromende regen. Voor velen moet het speciaal geweest zijn om geld in te zamelen in een ‘rampgebied’ voor een ander ‘rampgebied’. En volgend jaar belooft weer speciaal te worden: een inzameling voor 11.11.11 op 11.11.11.

Van een andere planeet

2010-11-26T19:12:00.002+01:00

Hoewel al lang ontdaan van het juk van de katholieke zonde,waren mijn echtgenote en ik onlangs nog eens zondaars voor één dag. Het was Halloween, maar vooral Sinner’s Day, het alternatieve muziekfestival waar nostalgici zichzelf terug naar de eighties katapulteren. De teletijdmachine van dienst stond, net zoals vorig jaar, in de Ethiasarena te Hasselt. Met zowat tienduizend overjaarse jongeren flitsten we naar het gitzwarte tijdperk der new wave. Buitenbeentjes van het commerciële muziekcircuit van weleer. Maatschappijkritisch, schoppend tegen het establishment, de middenvinger geheven. Al was het voor velen slechts een pose, hier ademde nog duidelijk de sfeer van tegendraadsheid. Ik gaf me dan ook graag over aan de luide klanken van de bands wiens vinylplaten ik thuis koester. Red Lorry Yellow Lorry, Heaven 17, The Young Gods, Echo and the Bunnymen, om er maar enkelen te noemen. Het was een hoogdag, de enige dag in het jaar dat mijn vrouw en ik er zonder kinderen op uit trekken. Bijna hadden we een schuldgevoel omdat tussen de stroom zwartjassen op weg naar de concertzaal ook gezinnen met kindjes liepen. De bezoekers van het aanliggende Plopsaland Indoor bekeken ons alsof we van een andere planeet waren. En dankzij de muziek en de nostalgie voelden we ons zo ook voor één dag.

De kop in het zand(zakje) steken

2010-11-19T19:11:00.002+01:00

We mogen de uitdrukking ‘de kop in het zand steken’ nu wel opbergen. ‘De kop in het water steken’ zou passender zijn. Of om niet te bruskeren kan ‘de kop in het zandzakje steken’ ook. Met dank aan minister Joke Schauvliege. Van haar fatalistische optreden in de droge VRT-nieuwsstudio zullen we onthouden dat ‘we met overstromingen zullen moeten leren leven’. Het moet zijn dat er toch iemand in Schauvlieges oor gefluisterd heeft dat van een minister mag verwacht worden dat ze regeert in plaats van berust, want de excellentie probeert, nu het kalf – excusez le mot – verdronken is, haar eigen schade te beperken door te zeggen dat ze het niet gezegd heeft. Ja, deden we dat als kind allemaal niet? Even erg als wat de minister publiekelijk wel gezegd heeft, is wat ze overigens niet over de tong kreeg. Ze kon nog net beamen dat er in het verleden al wel eens gebouwd werd op plaatsen waar dat niet hoorde. Maar verder ging ze niet. Terwijl onderhand iedereen weet dat de ware oorzaak van deze waterellende in de betonnering van het Vlaamse land ligt. Overstromingsgebieden die tegen een hoog tempo werden verkaveld, opritten en parkings geasfalteerd, industriezones en wegeninfrastructuur aangelegd. Een permissief ruimtelijk ordeningsbeleid, quoi, beleefd uitgedrukt. Maar dat het uitgerekend de partij van Joke was die hiervoor jaren aan een stuk verantwoordelijk was, hoorden we haar niet piepen. En dat de groene jongens en meisjes al vele jaren hebben gestreden voor natuurlijke overstromingsgebieden evenmin. Maar vandaag kunnen plaatselijke besturen niet meer zo kwistig omspringen met bouwvergunningen in watergevoelige gebieden, wist de minister. En ze haalde er de watertoets bij. Die ondertussen verplicht is, zei ze ferm. Of toch niet, maar wel adviserend, verbeterde ze zichzelf. Het resultaat weten we nu al: het regende een flinke plas en alles bleef zoals het was.

Een nostalgische stadswandeling

2010-10-23T10:39:00.003+02:00

Nostalgie dreef me af van mijn wandelend winkelpad in Antwerpen. De metropool baadde in een heerlijk herfstzonnetje en toonde zich van haar vriendelijkste kant. Alle mensen van alle culturen zagen er uitgelaten en gelukkig uit. Met vrouw en kinderen slenterden we door de diamantwijk en vergaapten we ons aan een kapitaal aan juwelen. Het Stadspark was nog altijd een groene, driehoekige oase te midden van de razende autodrukte. Hier wandelde ik een kwarteeuw geleden voor het laatst, gepakt en gezakt voor telkens een midweek kotleven. Het Stadspark had toen een reputatie van zaken die het daglicht niet mochten zien en vooral ritselend struikgewas. Nu lag het park er vredig bij. Te oordelen aan de politiecombi’s en patrouilles was het er nu zelfs heel veilig. Al gauw bleek dat de opgetrommelde politiemacht alles te maken had met de brand die het dancing café Capital enkele uren voor de tweede keer in enkele maanden tijd in de as had gelegd. De aanwezige zonnekloppers en andere zaterdagmiddaggenieters lieten het niet aan hun hart komen. De taferelen waren Antwerpen op zijn best: Pakistani speelden cricket, donkere Afrikanen het van oorsprong Zweedse spel Kubb Viking, Japanners fotografeerden. In het decor van het magistrale monument voor de gesneuvelde wereldoorlogsoldaten voetbalden jongeren van allochtone origine onder het goedkeurend oog van senioren op een bankje. Ter hoogte van de Lange Leemstraat ging mijn hart iets sneller slaan. Studentensentiment. De omgeving was herkenbaar gebleven, hoewel minder bruisend. Amper winkels, wel enkele Poolse voedingszaken, of cafés en vooral Joodse medeburgers in het straatbeeld. We dreven af richting Berchem en zochten verpozing op een zonnig terras in de schaduw van de autenthieke brouwerij De Koninck. Onder het genot van een ‘Antwaarps’ bolleke Koninck luisterde ik naar de eerste indrukken van de kinderen na onze multiculturele wandeling. Ook dat was smullen. Eat your heart out, Filip De Winter!

Politiek is geweld(ig)

2010-09-29T20:11:00.001+02:00

Voor u mij ervan verdenkt medelijden te hebben met Jan Peumans omdat hij door een Waal werd afgerost, wil ik hierover duidelijk zijn. Als politicus moet de voorzitter van het Vlaams Parlement zijn belager juist dankbaar zijn. Je kan je als Flamingant immers geen beter scenario dromen om je in een slachtofferrol te wentelen. Een paar meppen is een zacht prijsje voor het martelaarschap. Zelf is het me helaas niet overkomen. Het politieke martelaarschap, bedoel ik. Nochtans heb ik zes jaar aan een stuk in de Herentalse gemeenteraad zij aan zij gezeten met een Vlaams Blokker die ik overigens zes jaar lang geweigerd heb de hand te schudden. Met de snedigst mogelijke tussenkomsten en met grote regelmaat heb ik gepoogd zijn verfoeilijk ideeëngoed te ontmaskeren. Witheet werd hij soms en af en toe blafte hij me af. Stiekem hoopte ik wel eens dat hij – in de traditie van de losse handjes die zijn partij kenmerkt – mij letterlijk te lijf zou gaan, in de rug gedekt door de schrijvende pers, maar dat is nooit gebeurd. Mijn partijgenoot kreeg ooit een glazen asbak naar het hoofd gegooid, maar helaas voor hem gebeurde dat in een gesloten zitting en was er dus pers noch publiek aanwezig. Helemaal gespaard van politiek geweld ben ik echter niet. Op één van de schaarse keren dat ik met mijn vrouw naar het plaatselijke kermisbal ging, was mijn avond om zeep nog voor hij goed en wel begonnen was. We waren met vrienden in het aanpalend café eerst nog iets aan het drinken, toen een onverlaat plots op me afstormde. De man stond (staat) bekend om zijn stevig drankgebruik, zijn rauwe levenswandel en zijn rechtse sympathieën. En hij vond het kennelijk nodig om mij dat te moeten bewijzen. Zonder aanleiding begon hij met een bieradem in mijn gezicht te briesen dat het een aard had. “En wie dat die groenen wel dachten dat ze waren?” Hij pakte me bij mijn nieuwe hemd onder mijn kin zodat ik niet kon antwoorden, gesteld dat hij dat verwachtte. Omstaanders probeerden hem te kalmeren en trokken hem van me weg toen hij aanstalten maakten om zich als vechtersbaas te onderscheiden. “Ik vind je straks nog wel”, liet hij als onheilsboodschap voor me achter. Ik schudde mezelf dooreen en vond het voorval vooral erg voor mijn vrouw en mijn vrienden. Want het bal was al gedaan voor het begonnen was. Een gelijkaardig scenario vond plaats in onze politieke stamkroeg te Herentals. Daar werd ik eens lastiggevallen door – aan zijn kostuum te oordelen – een man van stand. Hij had een dégoût van Mieke Vogels en stond erop – via welke tipgever heb ik nooit geweten - om mij daar uitgebreid mee te onderhouden. Ik vroeg de man herhaaldelijk doch tevergeefs om het gesprek met argumenten te voeren. Dat Mieke Vogels volgens hem een … (vul al wat lelijk is zelf maar in) was, leek me geen basis voor een stichtende discussie. Argumenten bleven achterwege en dus besloot ik onze ontmoeting te beëindigen. Maar dat vond de man geen goed idee. Toen ik aandrong, drukte hij me tegen de toog en begon hij te schelden. Met de nodige moeite en de hulp van enkele vrienden kon ik me ten slotte loswrikken. Mijn belager was een vreemde vogel en zijn grote auto stond verkeerd geparkeerd in de voetgangerszone vlak vóór het café. Ik dronk mijn glas leeg en fietste naar het politiekantoor met de mededeling dat er een wagen verkeerd geparkeerd stond en met de vraag om onmiddellijk op te treden. Nog een andere keer werd ik ook al om politieke motieven lastiggevallen…

Een koele ontvangst

2010-09-20T16:23:00.005+02:00

Jan Peumans, notoir boegbeeld van de N-VA, tevens voorzitter van het Vlaams Parlement, neemt ook af en toe wat ontspanning. Wat doet zo’n man in zijn schaarse vrije tijd? Sinds kort weten we het. Hij gaat met zijn echtgenote een ijsje likken. Niet in de ‘lekdreef’ te Averbode waar een grote bol ijs slechts 60 cent kost volgens de nieuwsberichtgeving op de nationale zender. Neen, Peumans en zijn eega steken de taalgrens over om een ijssalon te bezoeken. Het was in Visé, zeg maar Wezet voor de Vlaamse vrienden, dat het echtpaar zich te goed deed aan een dame blanche (‘voor mij een witte dame aub’) of een andere coupe. Maar waarom gaat een flamingant hiervoor uitgerekend naar de vijandige regio? De deelstaat die hij en zijn partij bestempelt als bevolkt door profiteurs en luierikken. Het gebied dat potverteert op het zweet van de hardwerkende Vlaming. Het landsdeel dat de N-VA zo graag jent door er met vrachtwagens namaakgeld naartoe te rijden. Het gebied waardoor Vlaanderen zich niet mag laten verst(r)ikken. Uitgerekend daar gaat de separatist Peumans de Walen provoceren. Althans, zo moet één Waal gedacht hebben, want de man trakteerde de Vlaming met het hoge kaboutergehalte bij het verlaten van het ijssalon Pam Pam op een nog koelere ontvangst dan hij binnen had gekregen. Hij moest zowaar enkele rake klappen (ook pam pam) incasseren met de begeleidende motivatie dat hij in Wallonië niets te zoeken had. De zelfverklaarde Walenliefhebber – hoe ingewikkeld kan een mens zijn – krabbelde overeind en werd gered door een stel politieagenten die het voorval volgens het slachtoffer ‘blauw-blauw’ wilden laten. Om te bekomen van het incident ging Peumans bij wijze van statement ’s anderendaags wandelen… in de Ardennen. Een moedig mannetje, de Peu.

Vakantieboeken

2010-08-26T13:08:00.006+02:00

Het overvloedige regenweer van augustus heeft de stralende zomer van juli helemaal weggespoeld. We hebben het ons dan ook niet beklaagd dat we net toen aan de Belgische kust vertoefd hebben. Mijn ecologische voetafdruk heeft bovendien niet op mijn geweten gedrukt. Van op het achtste op de zeedijk lag Nieuwpoort letterlijk aan onze voeten. Het uitgestrekte strand leende zich weer eens tot ideale zandbak voor de kinderen zodat de ouders dit jaar ruimschoots de tijd hadden om hun leesachterstand in te halen. Zo las ik zelf weer maar eens de boeken die in de eerste plaats door anderen zouden moeten gelezen worden. Ik startte met ‘De eed’ waarin de befaamde chirurg Chassan Baiev bladzijde na bladzijde slachtoffers opereert gedurende de twee Tsjetsjeense oorlogen. Niet bepaald vrolijke vakantieliteratuur, maar gezien onze vriendschapsbanden met Tsjetsjenen in Herentals (zie vorige stukje) en velen daarbuiten uiterst nuttig als achtergrondinfo. Vrolijker werd ik bij het lezen van ‘De file voorbij’ van mijn vriend en mobiliteitsexpert Kris Peeters. Hoewel ook niet altijd even makkelijk te verhapstukken, verkneukelde ik me aan de spitsvondigheden en originele denkpistes inzake onze mobiliteit. Een absolute aanrader, nee, een must voor iedere weggebruiker. Ik kom er zeker nog op terug. Smullen deed ik ten slotte ook van het boek ‘Dieren eten’. De auteur, Jonathan Safran Foer, legt omstandig uit waarom we beter geen vlees eten. Als overtuigd vegetariër dacht ik almaar aan tal van vrienden en kennissen die ik dit en mijn andere vakantieboeken zou willen aanraden. Bij deze dus.

Oproep materiële hulp

2010-08-03T09:58:00.002+02:00

Beste,

Een tweetal jaren geleden kreeg een asielzoekend gezin uit Tsjetsjenië in Noorderwijk onderdak van het OCMW. Als politieke vluchtelingen hadden ze familie en vrienden moeten achterlaten en het oorlogsgeweld ontvlucht. Na heel wat omzwervingen kregen ze een voorlopige thuis in onze gemeente. Via de school leerden we het gezin met ondertussen 5 jonge kinderen kennen. Omdat het zo’n fijne mensen zijn die gewoon op zoek zijn naar een toekomst voor hen en hun kinderen besloten mijn vrouw en ik om ons over hen te ontfermen. Sinds die tijd probeerden ze verschillende malen om geregulariseerd te worden. Terugkeren was immers geen optie. En ja, enkele weken geleden kregen ze het verlossende nieuws: de regularisatie is nu een feit. Het betekent het einde van een mentaal zware periode. Voor euforie is er echter geen plaats. Het gezin moet nu haar OCMW-woning in Noorderwijk verlaten. Omdat we al maanden hierop anticipeerden hebben we eindelijk – al was het aartsmoeilijk – een huurwoning gevonden in de Wuytsbergen 87 te Herentals. Eerstdaags zullen ze het huis betrekken, maar deze mensen hebben bijna letterlijk ‘geen meubelen of huisgerief’. Bovendien valt de OCMW-steun weg. We hebben een lijst gemaakt van alle huisbenodigdheden waar ze behoefte aan hebben en het zijn er heel wat. Vandaar deze oproep aan ieder van jullie: mocht je één of meerdere zaken hebben van de lijst die je gratis wil afstaan aan dit sympathieke, jonge gezin, laat het ons weten. Ze zijn zo verschrikkelijk dankbaar voor alle hulp die ze van ‘de Belgen’ krijgen. Al wat je kan missen is voor hen zo welkom. Van harte bedankt in naam van het gezin Avturkhanov-Zakarieva. Wie geïnteresseerd is in hun levensverhaal, mag gerust contact opnemen met ons. En ga gerust bij hen eens langs, mocht je dat willen. De thee zal klaarstaan.

Met vriendelijke groeten,

Ivo Briers – Mireille Mertens
Driesbos 9
2200 Noorderwijk
tel. 014/262818
ivo.briers@skynet.be

Hier volgt de lijst*:
3 éénpersoonsbedden + matras
Lakens (éénpersoons -en tweepersoonsbedden)
7 slaapkussens
4 dekbedden (éénpersoons)
Schoenkast
Wasmachine
6 keukenstoelen
Woonkamertafel
Woonkamerkast
6 woonkamerstoelen
TV
TV-kast
Kapstokken
Lusters
Diepvries
Gereedschapskist
Tapijt
Afsluitdraad
Droogrek
Strijkijzer
Strijkplank
Wasmand
Trapladder
Microgolfoven
Nachtlampjes
Computer
Keukengerei
Bestek
Kookpotten en pannen
Fritketel
Stofzuiger
Herenfiets
Kinderfiets (7 jaar)
Kinderfiets (14 jaar)
Opbergkast max bxh 100x210 cm
Opbergkast max bxh 140x210 cm
Opbergkast max bxh 130x140 cm
Opbergkast max bxh 200x140 cm
Overgordijn bxh 240x160 cm
Overgordijn bxh 90x250 cm
Overgordijn bxh 80x235 cm
Overgordijn bxh 100x240 cm
Overgordijn bxh 370x210 cm

*misschien heb je nog iets anders dat je kan missen, weet dat het heel veel waarde kan hebben voor het Tsjetsjeense gezin

13 juni: groen pessimisme (of realisme)

2010-06-28T18:32:00.002+02:00

De groene overwinning op 13 juni leek er mij in de eerste plaats één van de perceptie. In het beste geval kan je met een winst van 0,5% spreken van een pyrrhusoverwinning, maar het lijkt evenzeer op ter plaatse blijven trappelen. Op geen enkel moment in de verkiezingscampagne was het milieu noch het klimaat een thema. Niet dat je dat de partij kan aanrekenen. Toch is het pijnlijk vast te stellen dat Groen! er nooit in slaagde om haar core business in de campagne te sluizen. Die uitzonderlijke keer dat het er wel eens over ging, vergaloppeerde voorzitter Van Besien, overmand door de zenuwen, zich volledig. De constructieve (positieve!) houding van Groen! in het communautaire verhaal zat daarentegen wel goed. Maar terug naar de feiten en cijfers: met een half percentje winst mag een ambitieuze groene partij niet tevreden zijn. Integendeel, alleen de tweede Antwerpse zetel (nipt behaald) is een bonus. In zowel West- als Oost-Vlaanderen konden we alleen maar onze zetel redden. De gewonnen zetel in Leuven ging ten koste van Brussel-Halle-Vilvoorde. En hoe luid we de prestatie van Eva Brems bejubelden, hoe jammer we het vinden dat Tinne Vanderstraeten door de apparentering niet meer verkozen werd. Groen! verliest één van haar beste parlementsleden. Pijnlijk voor de partij én voor Tinne die als energiespecialiste een reputatie had opgebouwd. Pijnlijk past ook bij het groene verkiezingsresultaat in Limburg. Ondanks een lichte vooruitgang en een goede score in Hasselt slagen we er maar niet in een Limburgse zetel in de wacht te slepen. Nog meer ergernis: de tweede senaatszetel waar zo op gehoopt werd komt er niet. Jammer voor Geert Lambert wiens overgang naar Groen! niet beloond werd. Waar is trouwens de SLP-bonus? En ten slotte vlak bij huis: Groen! scoort niet goed in de Kempen. Ook hier blijven we ter plaatse trappelen. Er is nog veel werk aan de winkel. Toch bedankt aan iedereen voor de felicitaties en complimenten…

13 juni 2010: groen optimisme

2010-06-23T18:49:00.003+02:00

De eerste week na de Grote Bart De Wever Show bezorgde me een vreemd gevoel. Dat kwam omdat ik veelvuldig welgemeende complimenten en gelukwensen in ontvangst moest/mocht nemen. Gelukwensen van buren, kennissen en vrienden die het politieke wereldje niet van nabij volgen. Zij vonden allen – zonder uitzondering – dat de Groenen het toch goed gedaan hadden. Of minstens goed hadden standgehouden. Tegen de dam van Ward De Bever (met dank aan mijn kinderen). Nu kan ik sowieso al moeilijk omgaan met complimentjes en felicitaties, maar dit keer had ik er wel reden toe. Dat kwam omdat ik twijfelde of al die goedbedoelde bejegeningen wel verdiend waren. Het is waar: terwijl de N-VA alle andere Vlaamse partijen in mootjes hakte, deed ze dat met Groen! niet. Integendeel, de Groenen haalden meer stemmen dan bij de vorige federale verkiezingen en verloren geen enkele kiezer aan De Wever. Het grotere stemmenaantal, goed voor een winst van 0,5%, leverde de partij zelfs een extra zetel op. Die gaat oververdiend naar Eva Brems (foto) in Leuven. De voormalige voorzitter van Amnesty Vlaanderen haalde in haar Leuvense kieskring op een zucht na 10% van de stemmen (meer dan het Vlaams Belang!). In het kanton Leuven klokte Groen! zelfs af op 14,5%. Het witte konijn Eva Brems mag terugblikken op een knalprestatie. En verdiend mag zij weldra plaatsnemen naast de uittredende en herkozen groene parlementsleden Wouter De Vriendt (West-Vlaanderen), Stefaan Van Hecke (Oost-Vlaanderen) en Meyrem Almaci (Antwerpen) om de nieuwe federale fractie te vormen. Zij worden vervoegd door de jongste nieuwe parlementariër ooit, Kristof Calvo. Nauwelijks 23 jaar oud, sleepte hij voor Groen! een tweede Antwerpse zetel in de wacht. Ten slotte werd onze uittredende senator Freya Piryns (her)verkozen. En als klap op de vuurpijl zorgden deze verkiezingen ervoor dat het Vlaams Belang gedecimeerd werd en de Lijst Dedecker van de politieke kaart geveegd. Het groene resultaat smaakt er alleen maar beter door. En toch was er iets aan de hand met de felicitaties en complimenten…

Een nare man

2010-06-08T15:48:00.002+02:00

Pieter De Crem (CD&V) is een nare man. Tot die conclusie kwam schrijver-columnist Tom Naegels in de weekendeditie van De Standaard. Naegels baseerde zich voor deze uitspraak op het debat in Terzake waar De Crem de degens kruiste met Vlaanderen best geklede politica, Freya Piryns. Omdat ik benieuw was naar het verbale weerwerk van de groene coryfee was een duel met Crembo een uitgelezen kans. Het werd een debat om vingers en duimen af te likken. De gekrulde De Crem stond naar gewoonte op scherp en schoot als Minister van Defensie op alles wat bewoog en dreigde te bewegen. Landsverdediging was niet eens het onderwerp, maar over Asiel en Migratie sprak hij alsof hij de natie tegen allerhande vreemde indringers moest beschermen. Daarbij had hij het uitsluitend over het sluitstuk van het asielbeleid (i.c. zijn sluitstuk van het asielbeleid), namelijk de uitwijzing. Filip De Winter had het niet beter kunnen zeggen. Voor wie als redelijk en sociaalvoelend mens hiervan nog geen kippenvel kreeg, deed de toon van De Crem dat zeker wel. Hij wou zoveel tegelijk uitkramen, dat hij zich verslikte in zijn woorden, die maar weer herhaalde en afbrak, halve en hele zinnen debiteerde, stotterde, en zich door niets of niemand liet af(c)remmen. De moegetergde moderator Kathleen Cools had geen vat op De Crem-op-speed. En Freya Piryns dan? De groene politica bleef rustig en waardig, wetende dat haar opponent met zijn legertank een brokkenparcours aan het afleggen was. Wanneer Freya de verschillende stappen van het Asielbeleid trachtte uit te leggen, kon de minister zich weer amper inhouden. Freya legde uit dat in haar groene voorstel een binnenkomende asielzoeker een begeleider krijgt toegewezen om te voorkomen dat een vreemdeling in de anonimiteit kan verzeild geraken. “Hola”, orakelde de vertegenwoordiger van ’s lands christelijke partij, “we gaan er toch geen kampvuurgebeuren van maken”, refererend naar de zachte aanpak van de Groenen. In haar repliek verwees Piryns naar o.a. Australië, een niet zo asielvriendelijk land, waar asielzoekers onmiddellijk begeleiding krijgen. Maar ze voegde er fijntjes en beleefd aan toe: “Meneer De Crem, maar dat staat ook in uw eigen partijprogramma, dat u blijkbaar niet kent”. Die zat. De nare man had zijn hand overspeeld. En Freya Piryns, die als mede-Lierse-voetbalsupporter al op zoveel sympathie van mijnentwege kon rekenen, werd voor even mijn politiek idool.

Supermien

2010-05-28T12:54:00.001+02:00

Met de val van de regering is deze verkiezingscampagne noodgedwongen kort. Of ze krachtig zal zijn, moet nog blijken. Maar dat lijkt er vandaag nog niet echt op. Het is maar lauwe kost die we geserveerd krijgen. Peper en zout ontbreken. Vlaanderen lijkt aan verkiezingsmoeheid te lijden. Een ziekte die kennelijk niet alleen de kiezers maar ook de partijen aantast. Het imago van de politiek is zo laag gezakt dat partijen amper nog beloftes durven/kunnen uitspreken. Op de gedoodverfde winnaar, Bart De Wever, na die zo maar even 500.000 jobs belooft. Nu durven veranderen, luidt het bij zijn NV.A. De slogans blinken uit door hun gebrek aan creativiteit. Nooit opgeven. We moeten weer vooruit. Uw centen, daar gaat het om. Om er maar enkele te noemen. Of maak 13 positief. Met als onderslogan Positieve Energie. Eerlijk waar, de slogan van Groen! is ook niet begeesterend. Al ben ik de eerste om het belang van een slogan te relativeren. Was het niet met – naar mijn mening – de fantastische groene slogan ‘De Groenen maken het verschil’ dat Agalev in 2003 uit het Parlement geknikkerd werd. Van een verschil gesproken. Overigens – met stip op één – torent de slogan-van-lang-geleden ‘De anderen beloven de hemel, de groenen bewaren de aarde’ boven alle andere slogans uit. Een evergreen. Blijvend actueel. Al ben ik dezer dagen ook wel gecharmeerd door de persoonlijke slogan van een kandidate uit mijn dorp. ‘Op karakter’ staat te lezen onder haar foto. Mien Van Olmen staat op de CD&V-lijst klaar om handenvol stemmen binnen te halen voor de Kamer. De volbloed Kempische boerendochter is vandaag al schepen van de stad Herentals en provincieraadslid. Daarenboven heeft ze ontelbare nevenmandaten en is ze moeder van liefst 4 jonge kinderen. Ik herinner me dat Supermien voor de gemeenteraadsverkiezingen op campagne ging met een aanhangwagen vol met foto’s van haar piepjonge kindjes. “Als ik mocht stemmen, koos ik voor mama” schreeuwden grote letters de kiezer toe. Aan de bloedjes was het niet te merken. Ze zijn ondertussen al enkele jaartjes ouder. En hun mama gaat er weer voor. Op karakter. Want op talent, geen mens die haar kent zou het geloven.

De logica van Bracke

2010-05-26T16:50:00.002+02:00

Siegfried Bracke stapt in de politiek en dat zullen we geweten hebben. Zelf ken ik Siegfried niet persoonlijk, op die ene keer na. We zijn toen hardhandig met mekaar in contact gekomen. Vooraleer u zich een vechtscène inbeeldt: het was een toevallig contact. Op de trappen van een auditorium waar ooit een groen congres plaatsvond. Daar stormde een gedrongen mannetje mij voorbij, dat plots stopte omdat het een papiertje, ongetwijfeld met breaking news, liet vallen. Zo botste ik op Siegfried Bracke die me bedacht met een verontschuldigende glimlach. Minzamer was mijn contact met Brackes collega-VRT-journaliste Annemie Nijs op een ander partijcongres. We bestelden samen apart een koffie hoewel het nog geen break was. Daarom waren we haast alleen en maakte ze een – zo leek het toch – oprecht compliment over de sfeer en de mensen (wellicht een overlapping) op een groen congres. We raakten wat aan de praat (ze praatte mooi en zacht) en gingen toen ieder onze eigen weg. Ze had een bundel papieren onder de arm. Later op de dag merkte ik haar op toen ze een interview afnam. Ik verdacht haar heimelijk van groene sympathieën wat haar nog sympathieker maakte. Enkele jaren later verliet ze de journalistiek en trok ze naar het blauwe fabriekje. Eerst als woordvoerder van toenmalig minister Fientje Moerman, later als kabinetschef voor Marleen Vanderpoorten, die voorzitter van het Vlaams Parlement was. Annemie Nijs ontgoochelde me zeer. Zo zie je maar met journalisten. Zoals ook Siegfried Bracke. Hij mag dan naar eigen zeggen geen Vlaamse Leeuwenvlaggenzwaaier zijn, zou hij zich werkelijk verkneukelen aan de verdamping van België? Zou hij na 30 jaar politieke journalistiek pas een week voor de toetreding tot de N.VA zijn politieke ideologie gevonden hebben? Zou hij werkelijk toevallig pas geleden bij de N.VA terechtgekomen zijn nadat hij zich eerder had gevleid in confortabele schoot van Steve Stevaert toen de socialisten hot waren? En wat zou zo’n kritische (ex-) journalist ervan vinden dat zijn partij een Geert Bourgeois als lijsttrekker voor West-Vlaanderen naar voren schuift terwijl die aankondigt gezellig minister in het Vlaams Parlement te blijven? Of wat zou Siegfried denken van het ongezouten, ja soms ruwe, taalgebruik van zijn kopman Bart? Of van de acties die De Wever op het getouw zet? Zou Bracke mee achter het vrachtwagenstuur kruipen om met volle ladingen namaakgeld over de taalgrens te parkeren? Kwestie van de geldtransfers van Vlaanderen naar Wallonië aanschouwelijk te maken. En ten slotte: hoe zou Bracke de spagaat van zijn partij verklaren? Want je kan dan wel staan roepen dat Vlaanderen het been moet stijfhouden (kassa, kassa bij de verkiezingen) iedereen weet onderhand dat een oplossing voor het BHV-probleem alleen mogelijk is door compromissen te sluiten. Zou zelfs een Siegfried Bracke dat niet begrijpen? Of zou de oud-journalist dan toch zijn eigen logica hebben. Niet voor niets is hij tegelijk tegen het separatisme en vóór de onafhankelijkheid van Vlaanderen. Volgt u nog?

De stem van Stijn

2010-05-12T15:38:00.003+02:00

Joepie, er komen weer verkiezingen aan. Alle Meurissen en andere malcontenten ten spijt, politieke verkiezingen zijn de hoogmis van de democratie. Onze aarde kent vele landen waarvan de inwoners een gat in de lucht zouden springen wanneer ze aan de democratie zouden mogen deelnemen. Miljoenen mensen gaan vandaag nog altijd gebukt onder een dictatoriaal regime en mogen - in het beste geval - alleen deelnemen aan schijnverkiezingen. Hola, hoor ik hier en daar, en steeds meer, wij leven toch ook maar in een schijndemocratie. En dan komen ongenuanceerde uitspraken naar boven: voor wie we ook kiezen, het zijn toch allemaal dezelfden. Of: het zijn allemaal ruziemakers. Of zakkenvullers. Tja. Voor een buitenstaander lijkt het er inderdaad op. Zelfs voor Stijn Meuris. Hij is het politieke spel beu. En ik kan hem begrijpen. Stijn en ik zijn van dezelfde generatie. Rebels opgegroeid met de new wave. Allebei een donker kantje. Trappen tegen de schenen van het establishment. Hij is beter in muziek dan ik. En in astronomie. Maar ik ben beter in politiek (denk ik). Want Stijn wil (voorlopig?) niet meer gaan stemmen. Meer nog: hij is het symbool van de burgerlijke ongehoorzaamheid. Blijf thuis in plaats van te gaan stemmen. Nogmaals: ik begrijp hem. Maar, beste Stijn, wat bereik je hiermee? Je doet me denken aan de rechtse radicalen in dit land: hard roepen dat er een oplossing voor dit land moet komen, vervolgens onhaalbare eisen stellen voor een oplossing, daarna vooral niet mee onderhandelen (of weglopen) om ten slotte te roepen dat dit land niet werkt of gedoemd is te verdwijnen (wat hun doel is!). Sorry voor de vergelijking, progressieve Stijn, maar meedoen is de boodschap. Je doet sowieso mee, want niet stemmen is ook stemmen (voor een uitslag die je vast niet wil). Je stem doet er toe. Ze is evenveel waard als elke andere stem. En ze kan mee bepalend zijn. De volgende regering zal moeten beslissen of de twee oudste kerncentrales van ons land dan toch al dan niet gesloten zullen worden. Ik wed, Stijn, dat jij daar niet ongevoelig voor bent. Want de Groenen zouden daar wel eens het verschil kunnen maken. Aan de onderhandelingstafel. Zou je daarom toch niet beter gaan stemmen?

Crisis op het terras

2010-04-28T16:21:00.002+02:00

’t Mag dan zogezegd wel crisis zijn, ’t was er afgelopen weekend op de terrasjes niet aan te merken. Of het moest de politieke crisis zijn. Badend in een heerlijke lentezon en met een biertje, wijn of fris, ging het schabouwelijke schouwspel van onze politici (voor het gemak veralgemeen ik maar even) vlot over de tongriem. Het valt me trouwens op hoe velen een absolute mening hebben, die nauwelijks of niet geargumenteerd en zonder schroom uitspreken en wanneer je met argumenten hierover in discussie wil gaan je te horen krijgt dat het ze allemaal niet interesseert. Nou, moe. Zo is Alexander De Croo een moedig en rechtlijnig man omdat hij ‘er de stekker durft uittrekken’. Hoe zeer ook ik vind dat de BHV-sage onderhand ook wel lang genoeg geduurd heeft, weglopen van een onderhandelingstafel is alleen een garantie voor géén oplossing. Zoals ook het stellen van een deadline. Dat de jonge De Croo met zijn ‘moedige’ daad alleen maar het belang van zichzelf – en wellicht van zijn partij – voor ogen had in plaats van ’s lands belang hoorde ik opvallend weinig. Stel je overigens voor – alleen bij wijze van oefening – dat een Franstalige politicus – neem nu Joëlle Milquet – ‘non’ had gezegd en zou zijn weggelopen. Zouden er dan ook Vlamingen geweest zijn die haar voor haar moedige daad een compliment zouden sturen? Nog opmerkelijk: een keur aan CD&V-prominenten die zichzelf op de borst slaan en in koor blijven volhouden dat zij de enigen zijn die ‘verantwoordelijkheid opnemen’. Terwijl onderhand iedereen weet dat net de CD&V, bij monde van mister 800.000 stemmen Yves Leterme, BHV in vijf minuten ging splitsen. Onverwijld kan soms lang duren. Het enige wat sindsdien gesplitst is, is het kartel met de N-VA. Die partij wordt ondertussen slapend rijk. Voorman Bart De Wever is nog altijd hot en wordt door de media amper een strobreed in de weg gelegd. Hij vermocht het zelfs om van aan de zijlijn Didier Reynders als bemiddelaar in het BHV-dossier met Marc Dutroux te vergelijken die over de goede zeden zou waken. Kwestie van het communautaire vuur op te poken zeer verdienstelijk. We weten op wie de vallei der schande waarover De Wever het ook nog had het meest van toepassing is. Toch zal De Wever de nakende verkiezingen winnen. Eerder dan bijvoorbeeld de Groenen die vanuit de oppositie (constructief meewerken bestaat dus toch nog!) mee onderhandelden en niet wegvluchtten. Maar ja, dat is het verhaal van het paard en de haver…

Mijn vriend Bob

2010-04-11T20:08:00.002+02:00

Bob is 83 geworden. Hij overleed nog geen 2 weken geleden en ik mis hem al. Bob Beeldens was een echte vriend. Sinds ik 20 jaar geleden naar Noorderwijk verhuisde en ik bij de Herentalse Groenen aansloot hebben we samen een lange groene weg afgelegd. We hadden – mede door het leeftijdsverschil – wel eens andere inzichten, hij vaak emotioneel (recht uit het hart) en ik bijna altijd rationeel (‘politiek’). Terwijl ik strategische plannen koesterde, was Bob de man van het veld. Ook letterlijk, want jarenlang tuinierde hij op zijn ‘konijnenweide’. Zijn biologische oogst schonk hij aan wie hij er een plezier mee kon doen. Naast het veld vertoefde Bob veel in het bos. Als natuurgids en begenadigd verteller uit het hart kon hij als geen ander boeien. Het viel hem de laatste jaren dan ook zwaar dat hij niet meer zo mobiel was. Zijn benen wilden niet meer mee. Het hield hem uit de natuur. En net daar wou hij zo graag zijn. Zo kreeg hij nog meer tijd om zijn actieve geest kritisch te laten schijnen over de grote, boze wereld. Over het gebrek aan respect voor de aarde. Over zijn groene partij waar hij zo fier over was. Van op zijn ziekbed in het hospitaal klonk hij nog vrolijk toen hij me aan de telefoon toevertrouwde dat er een verpleegster was die het groene gedachtegoed ook genegen was. Weer thuis bleef hij alert tot het laatste moment. Maar dat imposante voorkomen brokkelde langzaam af. Hij stond er nog op om naar de Nieuwjaarsreceptie van Groen! te komen. Met veel moeite stapte hij vanuit de wagen naar het café. Het hoofd letterlijk naar de grond gebogen. Het lijf wou niet meer mee. De lange winter was er te veel aan. In een eiken kist hebben we hem begraven. In juni zou hij 60 jaar getrouwd zijn met zijn Ida. Een feest in de Herentalse natuur – waar anders? – zat eraan te komen. Mijn vriend is weg. Misschien zijn er wel te veel mensen op deze aarde, maar zoals Bob zijn er zeker te weinig.

Congo, mijn overvulde droom

2010-03-25T18:11:00.003+01:00

Toen een oom mij vroeger als kind eens vroeg “En wat zoude gij graag hebben?” antwoordde ik “Een nonkel pater of een tante nonneke in Congo”. Hij werd bleker dan hij al was. Het is me nooit gegund, maar ik was wel stikjaloers op iedereen die een familielid in de Afrikaanse brousse had. Hoe graag zou ik geluisterd hebben naar de exotische verhalen over de negertjes die in strohutjes woonden? Mijn passie voor Zwart-Afrika moet ontsproten zijn in mijn prille collegetijd. De jaarlijkse missieacties gingen gepaard met tal van initiatieven om geld in te zamelen voor ‘de missies’. Om de leerlingen te enthousiasmeren toonde een pater-leraar dia’s (ja, we zitten hier in de midseventies) die een beeld van het arme Afrika moesten oproepen. Eerlijk gezegd, bij mij riep het een exotische sfeer op waar ik graag naar toe wilde gecatapulteerd worden. En wel meteen. Sindsdien heeft het donkere continent me niet meer losgelaten. Ik bestudeerde er alle facetten van. Leerde alle stammen, hun leefgebied en gewoonten kennen. Haalde veel ebbenhouten houtsnijwerk in huis. Keek zowat naar alle documentaires over Afrika en bouwde een collectie boeken op. De ultieme droom is voet aan de grond te zetten in het hart van Afrika. Congo, daar wil ik ooit naar toe. Ik kan het niet verklaren, maar ik voel dat ik daar ooit moet komen. Eigenlijk had mijn droom al in vervulling moeten gaan. Het was begin jaren 90. Om ons prille huwelijk te bekronen planden mijn vrouw en ik een heuse expeditie doorheen Oost-Afrika. In een omgebouwde vrachtwagen zou een select groepje avonturiers (waaronder wij dus) reizen door Kenia, Tanzania, Oeganda, (toenmalig) Zaïre en Rwanda. Een maand voor onze afreis stonden we op het punt om onze medicijnen en prikken te halen bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde. Net op dát moment kregen we een telefoontje dat de reis geannuleerd was. Onlusten in Rwanda, het begin van de genocide. Een droom spatte bruusk uiteen. We schreven het jaar nadien weer in, maar opnieuw ging de expeditie niet door. Te gevaarlijk in het oosten van Zaïre. De onstabiele situatie die er sindsdien heerst en de geboorte van onze kinderen maakten dat we nog altijd geen voet op Congolese bodem hebben gezet. Het blijft een onvervulde droom.

Nomineer Samuel

2010-03-23T16:34:00.003+01:00

Ik was – shame on me - nog nooit in Hidrodoe geweest. Hidrodoe, dat is het interactieve en innovatieve water(doe)centrum in Herentals dat – gebaseerd op duurzame ontwikkeling – op een educatieve en speelse manier de wereld van het water belicht (zie www.hidrodoe.be). Onlangs had ik me nog voorgenomen om er zeker binnenkort een familieuitstapje aan te besteden. Het kwam toen in me op omdat het watercentrum het nieuws haalde vanwege… een waterlek. Het lek is door Pidpa inmiddels gedicht en ons familieuitstapje heeft ook al plaatsgevonden. In het kader van Wereldwaterdag en Wereldthals, een reeks Noord-Zuid-initiatieven in Herentals, organiseerde Broederlijk Delen er vorige zondag een interessant panelgesprek. Thema was – hoe kan het ook anders – de waterproblematiek en bij uitbreiding de klimaatwijziging op onze aardbol, toegespitst op Bolivië. We kregen het aangrijpende verhaal te horen van Samuel, een eenvoudige boer in de Andes. Toch levert deze man een bijzondere prestatie. Met irrigatie, erosiebestrijding en herbebossing pakt hij samen met zijn gemeenschap de woestijnvorming aan. Hij maakt zijn woongebied weer groen en produceert voedsel waar dat voorheen niet kon. Het project inspireert anderen, en breidt uit.
Bovendien leveren Samuel en zijn gemeenschap een bescheiden maar reële bijdrage aan de oplossing van het klimaatprobleem. Want de bomen en de struiken die ze planten halen broeikasgassen uit de lucht. Dit verhaal is een treffend voorbeeld van duurzame ontwikkeling. Voor Broederlijk Delen is Samuel de ideale kandidaat voor een prijs die in de wereld nog ontbreekt: de Nobelprijs voor Duurzame Ontwikkeling. Op www.nomineersamuel.be heb ik mijn steun aan boer Samuel toegezegd. De aangename en leerrijke zondagmiddag werd afgesloten met een echte ‘waterreceptie’. Ik dronk er zoveel van dat ik zelf ook met een waterproblematiek kampte. Maar dan eentje van te veel water. Zo ondervond ik aan den lijve dat het water niet eerlijk verdeeld is in de wereld.

Man en paard

2010-03-18T16:59:00.000+01:00

Vroeg of laat moest het gebeuren. Minister-President Kris Peeters is over het paard getild. En dan nog in de Herentalse bossen volgens de eerste berichten. Dat blijkt niet te kloppen. Laten we man en paard noemen. Het gebeurde in het naburige Wiekevorst. Daar is de Vlaamse numero uno ruiter aan huis in de dressuurstal Verwimp. Bij Wim Verwimp – ik verzin het niet – aan de Wimpelhoeve in de straat Wimpel nabij het riviertje de Wimp. Trouwens, zowat iedereen van de boerenstand, en bij uitbreiding de paardenliefhebberij, heet in onze contreien Verwimp. Het episch centrum van deze landbouwfamilietak, aan ’s lands katholieke partij gelinkt, ligt in mijn eigen Noorderwijk. Ik maak hierbij graag voorbehoud voor een moedige Verwimp die het aandurft om niet achter de CD&V-vlag te lopen. Enfin, het was bij Wim Verwimp te Wiekevorst dat eerst het paard en daarna de Minister-President het op de heupen kregen. Een ongeluk, haastte de eigenaar zich te zeggen, want Feuer, zo heet het beest, is een rustig en ervaren dier. Bovendien waren paard en ruiter bezig zich te verfijnen in de discipline ‘dressuur’. Niet meteen de meest roekeloze tak van de paardensport. Toch was het net daar dat het lot Kris Peeters slecht gezind was. Diezelfde Kris Peeters die als voormalig minister van Plattelandsbeleid de paarden en hun baasjes zo genegen was. Ja, noem het gerust zijn stokpaardje. Hij organiseerde paardendialoogdagen en bestelde een studie over de omvang van het paardenfenomeen in Vlaanderen. Met een grootscheepse paardenregistratieactie bekommerde hij zich over de situtatie in de paardenslachterijen en de kwaliteit van het paardenvlees. En wie ontkent zijn verdienste in de oprichting van een Paardenloket dat moet fungeren als een soort ombudsdienst voor individuele paardenhouders? We hopen dan ook dat de Minister-President snel weer in het zadel mag zitten zodat we hem terug het ‘Feuer’ aan de schenen kunnen leggen.

Zwartwerk

2010-02-22T13:06:00.001+01:00

Ik liet een offerte maken voor een klus bij me thuis. De aannemer rekende één en ander uit en richtte daarna zijn hoofd op. Hij toverde een geheimzinnig lachje op zijn gezicht en vroeg: “En chambre noire of in ’t wit?” Ik had nog nooit van een zwarte kamer gehoord, tenzij om foto’s te ontwikkelen. Toch begreep ik waar hij naartoe wilde. “Niks in het zwart”, antwoordde ik. De toon moet nogal beslist geweest zijn, want mijn gesprekspartner-de zelfstandige excuseerde zich meteen. “Maar bijna iedereen wilt dat”, zei hij. “Ik niet, en ik betaal mijn belastingen ook correct en ik betaal ze graag op voorwaarde dat het geld goed besteed wordt”. Daar had hij wellicht geen boodschap aan, maar het was de waarheid. Eigenlijk moest ik daar nog een zinsnede aan toevoegen. “En op voorwaarde dat iedereen correct betaalt”. De Panorama-uitzending over het Departement Financiën van de Belgische Staat had me zopas met verstomming geslagen. Het schijnt dat België samen met Monaco, Liechtenstein, Andorra, Luxemburg en Zwitserland genoemd worden als belastingparadijzen. De ‘zwarte’ economie in dit land bedraagt liefst 21% van het BBP. Dat betekent dat de overheid elk jaar zo’n 30 miljard euro aan inkomsten derft. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt niet bij het ambtenarenkorps, maar wel bij het hoofd van Financiën. Reeds 10 jaar beheert minister Reynders onze schatkist. En al even lang zorgt hij bewust voor een manke belastinginning. Want Reynders is een liberaal die pleit voor een ontvette staat en voor cadeaus voor de rijken, de zelfstandigen en de ondernemers (voor zover deze groepen mekaar al niet overlappen). Kortom, het electoraat van de minister zelf dat hij rijkelijk bedient. Door het moedwillig ontlopen van zijn verantwoordelijkheid, mogen we de Waalse Zonnekoning zonder schroom corrupt noemen. En in één moeite verdienen alle ministers een blaam wegens medeplichtigheid. Al die jaren laten ze Reynders begaan. De boter drijft hen van het hoofd. De sterkste schouders dragen in dit land dus niet de zwaarste lasten. Integendeel. En ongestraft sluizen ze hun kapitaal naar het buitenland. En worden ze beloond als spijtoptant wanneer ze wat centen terug naar ons land brengen. Ik heb nog wat renovatiewerken te doen thuis. Zal ik het ook eens ‘en chambre noire’ laten doen? Of toch maar keurig in het wit? Zwartwerk heet overigens gewoon ‘travail au noir’ in het Frans. Het is een Belgische ziekte. Ik doe er toch maar niet aan mee.

Een hart voor de Netevallei

2010-02-18T12:30:00.001+01:00

Valentijn viel op een ijsdag. De warmte moest – zoals het hoort – vanuit het hart komen. Toch laten vele geliefden deze dag onopvallend voorbijgaan. Vreemd genoeg halen ze daarbij het argument van de ‘commercie’ aan. Vaak horen we dan ook de frase: "Daar doen we niet aan mee". ‘Daar’ staat voor de commerce, de nodeloze geldklopperij, een zoveelste hoogdag ten behoeve van de Middenstand. Een argumentatie die je eerder van een ecologist zou verwachten. Een kritische kijk op ons consumptiegedrag, consuminderen, kwaliteit in plaats van kwantiteit. Kortom, het groene mantra. Een bloemetje voor je geliefde hoeft nochtans niet veel te kosten. Een echte man heeft trouwens een klantenkaart bij de plaatselijke bloemenzaak. Valentijn viel in een weekend. Een voetballoos weekend bovendien. Het bood ongekende perspectieven. De romanticus in mij klopte op het deurtje. Ik wachtte de dag zelve niet eens af hem los te laten. Op zaterdagvoormiddag repte ik me naar de Herentalse Netevallei. Samen met een handvol andere romatische groenen hielden we er een Valentijns-persactie. We plantten er een bord in de bevroren grond met een groot groen hart erop. Zo toonden we onze liefde voor dit stukje Herentalse natuur dat gehypothekeerd wordt door het in opmaak zijnde Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan. De plaatselijke bewindslui willen de Netevallei op deze plaats omtoveren tot een extra parking voor het nabijgelegen ziekenhuis. Tegelijk heet het in het GRS dat de Netevallei gevrijwaard en zelfs versterkt moet worden. Een staaltje van double speak dus. Of mistspuiterij. Wij blijven in elk geval waakzaam en zullen vóór 15 maart, dag dat het openbaar onderzoek eindigt, een bezwaarschrift indienen. Met deze Valentijnsactie hopen we daarin navolging te krijgen. Eens de pers genoteerd en gefotografeerd had, maakte ik me snel weer uit de koude voeten. Valentijn was nog jong en er stond nog veel te gebeuren…

Een Groen!e Welkom

2010-02-05T19:11:00.005+01:00

Wat het organiseren van nieuwjaarsrecepties betreft, moeten we met Groen!Open Herentals lang niet blozen. Wel integendeel, de laatste jaren hebben ruimschoots bewezen dat we ‘inhoudelijk’ een sterke partij zijn. Drank en hapjes à volonté. Het waren dan ook de groene vrouwen die telkens het voortouw namen en voor een vlekkeloze organisatie zorgden. De prachtige locaties in hartje Herentals, met name de tuinzaal van zaal ’t Hof en – vorig jaar – de Lakenhal stonden garant voor een extra feestelijke toets. Daardoor was het dit jaar moeilijk om onze feestreputatie even hoog te houden. Meer nog, het was onbegonnen werk want op een – door de mannen – onbewaakt vergadermoment werd beslist de ganse organisatie van de nieuwjaarsreceptie 2010 in de schoenen van de heren te schuiven. Groenen staan immers bekend om hun roldoorbrekende standpunten. Toen er ook nog eens beslist werd om onze receptie in deelgemeente Noorderwijk te laten plaatsvinden, kon ik niet anders dan me aangesproken voelen. Het angstzweet brak uit bij de gedachte dat deze feestelijke happening op een sisser zou uitdraaien. We speelden ietwat op zeker door het niet al te grote café Welkom te reserveren. Maar dan nog, een quasi lege kroeg zou niet minder dan een afgang voor de partij in het algemeen en voor mij in het bijzonder betekenen. Te meer daar de Noorderwijkse bruine kroeg met zijn creatieve uitbater the place to be is om reclame te maken voor de partij, of net niet. Ik besloot zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten en met een pakketje uitnodigingen een fietstocht te beginnen naar leden en sympathisanten in het dorp. En het moet gezegd: hoewel velen wellicht oprecht om uiteenlopende redenen niet konden/wensten aanwezig te zijn, allen voelden ze zich vereerd en staken ze hun sympathie voor Groen! niet weg. Met andere woorden: de Nieuwjaarsreceptie was geslaagd nog voor ze begonnen was. De gedachte dat verpreid over het Noorderwijkse plattelandsgrondgebied heel wat gelijkgezinden huisden deed weer maar eens goed aan het hart. Dat gevoel had ik de ganse zondagmiddag toen ik vaststelde dat café Welkom afgeladen vol zat met groene leden en sympathisanten. Vanuit Noorderwijk en Morkhoven en van over het water (i.c. Herentals over het Albertkanaal) kwamen ze afgezakt. De cafébaas en de andere toevallige klanten konden hun ogen niet geloven. En ook ik zag dat het goed was. Er werd gekeuveld en gespeecht. Ik bestelde de speciaal gemaakte groene soep (met Orval!) en dronk vervolgens een blonde Bolivar van de Wereldwinkel. Het smaakte naar meer…

Welkom in Welkom

2010-01-21T19:34:00.001+01:00

Reizen in boeken

2010-01-17T20:22:00.002+01:00

Hoe meer ik thuis ben, hoe meer ik ook op reis kan gaan in mijn boeken. Mijn ecologische voetafdruk vaart er wel bij. Vreemd genoeg brachten die reizen me ook dit jaar niet naar de meest vrolijke oorden. Meer nog, vaak kwam ik terecht bij corrupte regimes, afrekeningen, moord en doodslag, oorlogen. Neen, het ging helaas niet om fictie. Eén van mijn bestemmingen was het Rusland waar Poetin als premier nog altijd meer aan de touwtjes trekt dan president Medvediev. Poetin mag dan voor stabiliteit gezorgd hebben in zijn immense land, hij regeert als een dictator in de beste traditie van de voormalige Sovjet-Unie. Als ex-KGB-agent smoort hij elke vorm van oppositie in de kiem en neemt hij een loopje met de mensenrechten. Ik leerde dan ook dat onze democratie, hoe kwetsbaar en onvolmaakt ook, een waardevol geschenk is.

‘Het geluk van Rusland’ Johan De Boose
‘Gazprom’ Michael Zygar
‘De engel van Grozny : achttien maanden undercover in Rusland’ Asne Seierstad

Ik reisde voort naar de Balkan. Pas vorig bekroop me plots de noodzaak om te zoeken naar de ware toedracht van de genocides in het voormalige Joegoslavië. Helaas vond ik alleen de bevestiging van de weerzinwekkende verschrikkingen die nationalistische politici kunnen aanrichten. Ik leerde dat nationalistische leiders ervoor kunnen zorgen dat uw buurman u – desnoods op gruwelijke wijze – kan vermoorden (of omgekeerd) nadat u jaren perfect hebt samengeleefd.

‘Joegoslavië achter de schermen : afscheid van een land’ Yaël Vinckx
‘Aanklacht massamoord : Radovan Karadzic’ George Mustert
‘De poppenspeler en de duivelin : reis naar de schimmen van Kroatië’ Johan De Boose

In Afghanistan ging ik op zoek naar nog een volksmenner. Ik vond hem niet, ook niet in een grot. Wel leerde ik dat het begrip ‘nationalisme’ kon ingewisseld worden voor ‘islamfundamentalisme’.

‘De weg naar Kandahar’ Jason Burke ‘Afghanistan.
De moord op Hélène De Beir’ Alain Lallemand
‘Waar is Osama Bin Laden in Godsnaam?’ Morgan Spurlock
‘Absurdistan’ Eric Campbell.

Om af te kicken van al het oorlogsgeweld trok ik, vermomd als toerist, naar Spanje. Ik leerde er dat het land veel meer te bieden heeft dan zand, zee en palmbomen. Maar nog meer stootte ik op het onverwerkte verleden van de Spanjaarden. Het regime van generaal Franco heeft tot op vandaag het land verdeeld in twee kampen. En zo ontsnapte ik maar niet aan ‘oorlog’ en ‘nationalisme’.

‘Spanje’ Capitool Reisgidsen
‘Spaanse spoken’ Giles Tremlett
‘Los niños’ Hilde Pauwels

Noot: Ja, lezen is pure ontspanning. Daarom genoot ik ook nog met volle teugen van:

‘Struikelend door het leven’ Marc Reynebeau
‘Arm Wallonië’ Pascal Verbeken
‘Reizen met respect’ Hans Van de Veen
‘Iedere dag ergens voetbal’ Dirk Deferme
‘Geheimen van de Maasai’ Ton van der Lee
‘God, Darwin en natuur’ Rudi Rotthier
‘Nefast voor het konijn’ Hugo Matthysen

Gelukkig voetbaljaar

2010-01-10T14:41:00.001+01:00

Een welgemeend gelukkig Nieuwjaar aan alle mensen van goede en groene wil. Een goede gezondheid is daarbij van het grootste belang. Daarom hebben wij ons hier thuis voorgenomen om ook dit jaar weer volop te sporten. Dochterlief slaat haar eerste shuttles in het badminton en volgt dansles. Zoonlief geniet van de kans om zich in het nationaal voetbal te bewijzen. Alsof hij zijn energie hier nog niet in kwijt kan, gaat hij ook nog tafeltennissen. Mijn vrouw aquagymt en surft mee op de trend van zumba. Zelf blijf ik bij al dat sportgeweld niet achter en ga geregeld joggen. Maar zoals voor mijn zoon is ook voor mij voetbal zowat de belangrijkste bijkomstigheid in het leven. Als scheidsrechter sta ik elke zondagnamiddag tussen de provinciale voetbalvedetten. Voetbal, een feest, ik ervaar het iedere week. En dit jaar wellicht nog meer. Het begint al vandaag met de Africa Cup. De zwarte parels zullen vanuit Angola warmte sturen naar mijn huiskamer. Voorts is er onze eigen nationale competie en de Europese bekers waarin ons land met nog liefst 3 teams is vertegenwoordigd. Absolute voetbalhoogtepunten heb ik gereserveerd voor de maanden mei en juni. Het mag niet meer mislopen voor mijn geliefde club SK Lierse. De kampioenstitel in de tweede klasse ligt voor het grijpen. Ik hoop de promotie naar ’s lands hoogste voetbalklasse op gepaste wijze te kunnen vieren. Daarna is het tijd voor de absolute hoogmis van het voetbal. De ganse maand juni vindt de Wereldbeker plaats in Zuid-Afrika. Dat wordt dus veel en lang genieten. Onbekommerd, met een frisse pint binnen handbereik. Of toch niet? Neen, een voetbalfeest wordt het niet voor iedereen daar in Zuid-Afrika. De FIFA organiseert het hele tornooi zo strak en afgemeten dat er voor de plaatselijke bevolking geen kruimeltje van de grote voetbaltaart zal vallen. Onbeschaamd genieten zou dus ongepast zijn. Desnoods daagt er wel iemand op om mij de nodige dosis maatschappijkritiek aan te praten. Zo valt het nu wel eens voor dat we over de pro’s en contra’s van Wintervoetbal praten. Een voetbalbuitenstaander – hij is overigens een wielerliefhebber - zag zijn kans schoon om me te tacklen en stuurde het gesprek richting ‘de verwarmde grasmat’. Groot was zijn ontgoocheling toen ik het energieverslindende karakter ervan belangrijker vond dan het spelen van een wedstrijd. “Zoals ik het ook onverantwoord vind dat er ’s avonds een veldrit georganiseerd wordt waarvoor het ganse parcours moet verlicht worden als ware het een namiddagwedstrijd”, counterde ik hem. En in één adem moest ik dan ook maar het avondvoetbal met de energieslurpende stadionverlichting op de korrel nemen. Nochtans is er niets zo gezellig dan op zaterdagavond met mijn zoon naar de Lierse te gaan. Of hoe groene principes je zelfs in het voetbal parten spelen?

Zwarte Kerst

2009-12-31T14:22:00.003+01:00

Buiten was het een witte Kerst. Binnen was Kerstmis zwart. Inktzwart. Een Kerst die we niet meer zullen vergeten. Het was 23 december, 19:00 uur. We waren amper anderhalf uur de deur uit geweest. Ik kwam als eerste de woning binnen en zag dat er bezoek was geweest. Alle laden en kastdeuren stonden open. Overal lag de inhoud ervan verspreid op de grond. De pakjes onder de kerstboom waren opengescheurd. De badkamer, alle slaapkamers, alles was doorzocht. Ik belde de politie, maar die had het te druk (met nog andere inbraken). Ik kreeg de raad om kalm te blijven en niets aan te raken. Zodra er een patrouille vrij zou zijn, zou de politie komen. Ik troostte mijn vrouw en de kinderen. De minuten verstreken. Een half uur later belde ik beleefd terug. Of we nog lang moesten wachten? Zelfde antwoord. Om 20:30 uur daagde de politie eindelijk op. Toen konden we de schade pas echt opmeten. Cash geld (veel te veel in huis) en juwelen (alleen het echte zilver en goud) waren verdwenen. En handschoenen en zaklampen. Ontredderd bleven we achter. Het financiële verlies is aanzienlijk, de emotionele waarde van de juwelen van mijn vrouw nog groter. Maar het gevoel waarmee we blijven zitten bezorgt ons de grootste kater. Ons huis was onze enige, echte, veilige nest. Het is weg. De kinderen hebben angst. Ze durven niet meer alleen naar de wc. Ze willen niet meer in hun bedje slapen. Alle geluiden zijn verdacht. Een auto die langzaam door je straat rijdt. Een takje op de veranda. Een deur die piept. We gaan niet graag meer weg. Thuiskomen is een hel. Thuis zijn ook. Het zal wel slijten. Hoe graag zou ik eens met de dader(s) willen praten. Samen aan tafel, een half uurtje. Wellicht is het boter aan de galg. Maar toch. De troostende woorden van familie, buren en vrienden zijn opvallend gelijklopend. Haast allen kennen ze wel iemand uit hun omgeving die ook slachtoffer van een inbraak is geweest (als zij zelf al geen inbraakervaring hebben) en – zeer opmerkelijk – haast allen weten ze dat de daders ‘Roemenen of toch zeker Oost-Europeanen’ zijn. Sommigen gaan zo ver dat ze me zelfs vertellen hoe de dieven te werk zijn gegaan. Intussen las ik in de krant dat een Herentalse hotelbaas een inbreker op heterdaad betrapte. Het gaat om Bjorn V, een jongeman uit Olen (dat klinkt als Polen). Hij is alweer ‘onder voorwaarden’ vrijgelaten. Ik heb intussen de sticker ‘iedereen altijd welkom’ van mijn voordeur geschraapt. Hopelijk kunnen we volgend jaar terug zelf onze kerstpakjes opendoen.

Witte pret, witte woede

2009-12-23T12:30:00.003+01:00

Witte pret

Door het raam zie ik de tuin slapen onder een wit deken. Alleen de vogels zorgen volop voor vermaak. Mezen, merels en roodborstjes vliegen af en aan op zoek naar de zaadhuisjes die her en der ophangen. Het is een mooi schouwspel waar ik graag tijd voor maak. Genieten doe ik ook van het wandelen in een sfeervol en gedempt decor. Bijvoorbeeld naar de bakker. Daar hebben we het ook over de mooie kantjes van de winter. Tot een vrouw de deur met een bruuske zwaai opent en haar laarzen fors afstampt. “Wat een vuiligheid, die winter”, komt ze ongevraagd tussen. De bakkersvrouw gaat ongestoord verder. “Veel mensen komen nu te voet”, zegt ze. “En dat is toch goed voor het milieu, hé”, voegt ze er aan toe op een toon die me smeekt om bevestiging. “Zeker”, beaam ik, en kan amper een lach onderdrukken. De bakkersvrouw stond nog bij mij in het krijt. De vorige keer had ik nogal assertief gereageerd op de petitie voor het verdwijnen van de verdwijnpaal op de Grote Markt te Herentals. Die lag toen op de toonbank. Ik had, met in mijn rug nog vele andere klanten, een aantal argumenten aangehaald om net geen doorgaand autoverkeer toe te laten in het stadscentrum. Ik hield het bewust kort, want het was zondagochtend en de rij achter me werd er niet korter noch vrolijker op. De bakkersvrouw voelde zich kennelijk wat in het nauw gedreven, want ze antwoordde ‘dat ze zelf niet getekend had’ en vluchtte weg tussen de pisolets en tompoezen. Daarom was ik nu zo blij dat ze zelf aan het milieu dacht. Om haar te belonen beloonde ik mezelf met een roomsoes.

Witte woede

Met het vallen van de sneeuw daalt er helaas ook een pak ergernis uit de hemel. Ik noem het mijn witte woede. Dat velen de sneeuw omschrijven als ‘vuiligheid’ laat ik nog passeren. Dat een strooiwagen in een woonstraat (ik zeg wel: woonstraat) zo nodig het sleeën en andere kinderpret moet stopzetten, vind ik ongehoord. En dat de fietspaden onberijdbaar zijn is ronduit wraakroepend. Nochtans heeft de Herentalse gemeenteraad op voorstel van onze groene fractie het STOP-principe goedgekeurd. Daarbij wordt in het mobiliteitsbeleid voorrang gegeven aan Stappers en Trappers, vervolgens Openbaar Vervoer en ten slotte Privévervoer. In de praktijk is het echter Koning Auto die voorrang krijgt en vaak- als enige – bediend wordt. Het is wel bijzonder cynisch dat een mens bij gevaarlijk winterweer zijn fiets op stal moet laten en noodgedwongen met de auto de weg op moet. Het kan ook anders. In Olen was het fietspad netjes vrijgemaakt. Helaas reed je je gewoon vast wanneer je de grens met Noorderwijk bereikte. Of hoe je aan het fietspad de sneeuwgrens tussen 2 gemeenten kon merken. Om mijn witte woede te kanaliseren, maakte ik er bijgaande foto’s van, schreef wat commentaar van me af en bezorgde ze aan onze voorzitter die er een persmededeling van maakte. Je vindt mijn groene bezorgdheid om het lot van de fietsers in barre wintertijden nu in de regionale media. Zo is mijn negatieve energie toch nog omgezet in iets positiefs.

Snelheidscontrole

2009-12-20T13:03:00.002+01:00

Oef. Mijn laatste werkdag van het jaar zit erop. Ik heb het overleefd. En dat bedoel ik alleen letterlijk. Een vol jaar heb ik het woon-werkverkeer met de fiets afgelegd. En ik heb het er heelhuids van af gebracht. Vaak was het trouwens aangenaam fietsen. Al die keren dat ik op het jaagpad langs het Albertkanaal de wind als bondgenoot had. Of deugddoende zonnestralen. Het was vaak ook anders. Zo ondervond ook ik aan den lijve dat België een mooi land zou zijn als het overdekt was. Regen en wind waren mijn deel. Al kon ik het wel hebben, zelfs toen ik af en toe gewoon stilstond op mijn trappers terwijl auto’s mij voorbijsnelden. Of toen de zijwind me in het kanaal wou blazen en ik moest tegensturen. Het bezorgde me haast de slappe lach, zielepoot als ik me voelde. Ach, de weergoden waren mijn vijanden niet. Hoe anders dan op het ‘veilige’ jaagpad moest ik op mijn hoede zijn op de Industrielaan te Olen. Op een moordstrook langsheen de kaarsrechte racebaan kon ik alleen maar hopen dat er niet één vierwieler van zijn baan afweek en mij van de weg maaide. Ik liet nochtans niets aan het toeval over. Zelfs op topzomerdagen droeg ik bij klaarlichte dag mijn veiligheidshesje. Wanneer ik een auto hoorde naderen waarvan ik het gevoel had dat hij mij bedreigde maande ik de bestuurder met een handbeweging aan om afstand te houden. Het was geen overbodige actie tot zelfbescherming. Hoe dikwijls scheurden personenwagens en denderden camions niet nipt langs me heen. Hoe vaak kreeg ik daardoor een windstoot die me plots voortblies of ter plaatse deed trappelen. En hoe vaak bezorgde het me een ongevraagde beendouche. Gelukkig kwam ik tientallen keren met de schrik vrij. Evenveel keren smeekte ik dat er politiecontroles zouden plaatsvinden. Vorige week was het eindelijk zover. De politie Neteland controleerde meer dan 25.000 wagens. Volgens de officiële cijfers begingen 4.474 chauffeurs een lichte snelheidsovertreding. Een zware overtreding werd genoteerd voor 3.002 chauffeurs en 177 rijbewijzen werden onmiddellijk ingetrokken. De gemeten topsnelheid bedroeg liefst 179 km per uur. Hiermee doet de betreffende chauffeur even goed als ‘spoedarts’ Luc Beaucourt een tijd geleden. De politie heeft aangekondigd om binnenkort nieuwe controles uit te voeren op de Industrielaan. Oom agent wordt misschien toch nog mijn vriend.

Eéndagsvlieg

2009-12-19T11:05:00.003+01:00

Ik was in het Noord-Antwerpse Kapellen, alwaar ik niemand kende. Plots dacht ik aan de voormalige bekende huisvrouw Margaretha Guidone en hoopte haar tegen het lijf te lopen. Dan zou ik toch nog iemand gekend hebben, zij het niet persoonlijk. Die twijfelachtige eer is mij nooit te beurt gevallen. En ook nu niet. Ik vond dat jammer, want ik zou haar zo graag verteld hebben dat zij mijn jarenlange rotsvaste geloof in een zelfstandige groene partij even aan het wankelen had gebracht. Mevrouw Guidone was nog maar pas als een groene komeet de hoogte ingeschoten als voorvechtster tegen de opwarming van de aarde. We konden haar goed gebruiken, want na de historische verkiezingsnederlaag van Agalev (18 mei 2003) was het volop kommer en kwel bij de Groenen. Ik droomde al van een nieuwe groene frontvrouw door wiens populariteit onze partij in geen tijd terug op de politieke kaart zou staan. Als eenvoudige huisvrouw was zij bovendien voor de media zeer dankbaar om opgepikt te worden. Had Mieke Vogels zich destijds van op het parlementair spreekgestoelte immers ook niet gelanceerd met een schort aangebonden? Het draaide voor de huisvrouw uit Kapellen helemaal anders uit. En voor ons, Groenen, eveneens. Toenmalig federaal minister van Leefmilieu Bruno Tobback zag in mevrouw Guidone ook een electorale goudhen en ging haar het hof maken. In de beste socialistische traditie om haar groene flank af te dekken, nam de minister haar mee naar de klimaatconferentie in Nairobi. Meer nog, hij stond elegant zijn eigen spreektijd af aan de huisvrouw uit Kapellen die zo haar eeuwige moment de gloire beleefde. Als dank voor zoveel aandacht wisselde mevrouw Guidone haar groene partijkaart in voor een rode. Het gebeurde allemaal in de lange aanloop naar de federale verkiezingen van 2007. Het bezorgde me een dreun van jewelste. Eerder was al een groene minister gevallen voor de lokroep van het rode, politieke opportunisme. En gaandeweg hadden nog andere groene boegbeelden en mindere goden het groene schip verlaten om aan boord van de Stevaertsteamer te klimmen. Daarbij kwam het nieuws dat zelfs de integere voorman van de Bond Beter Leefmilieu, Bart Martens, zich kandidaat zou stellen voor de verkiezingen. Juist, bij de socialisten. Dat zovele groene uithangborden de enige echte ecologische partij de rug toekeerden, deed me pijn en bracht mijn geloof in het voortbestaan van een zelfstandige groene partij – even – aan het wankelen. En nu was er bovenop dit alles nog de huisvrouw uit Kapellen die zich voor de SP.a kandidaat stelde en klaarstond om me het nekschot te geven. Gelukkig raakte ze me niet vol en bleef ik wankelend overeind. Zelf viel ze al snel (door de mand). Ze bleek geen stemmenkanon te zijn en derhalve werd ze door haar partij gedumpt. Nog even haalde ze daarna het nieuws middels een Humo-interview. Ze oogste er vooral kritiek mee met enkele krasse, pseudo-wetenschappelijk naïeve uitspraken. Zo verklaarde ze dat watermoleculen veranderen wanneer je tegen water spreekt. Enfin, mevrouw Guidone is ongetwijfeld een boeiende dame. Hoewel, ik moet bekennen dat ik haar compleet vergeten was. Tot dat ik dus in Kapellen was. Als bij toeval dook ze ’s anderendaags op in de krant. Naar aanleiding van de klimaattop in Kopenhagen werd er gepolst naar haar huidige klimaatengagement. Haar antwoord loog er niet om. Ze ligt er niet meer wakker van. Ze heeft andere zorgen om het hoofd. Ze was maar een ééndagsvlieg.

De witte kaart

2009-12-15T17:37:00.003+01:00

Vandaag eindigt de nieuwe regularisatieperiode (15/9 – 15/12) voor asielzoekers die volgde op het jarenlange stijfgehouden been van Turtelboom. Ik ontmoette in deze tijdspanne van 3 maanden vele bange blanke mannen (en vrouwen) die – niet gehinderd door enige kennis van zaken – meenden te weten dat de poorten van ons landje weer eens open zouden zwaaien voor gelukszoekers en profiteurs. Niets is minder waar. De lijst van toelatingsvoorwaarden voor een witte kaart is lang en bezaaid met hindernissen. Zo moeten asielzoekers kunnen aantonen dat ze langer dan 5 jaar onafgebroken in België verblijven. Onbegonnen werk wanneer je al die tijd van hot naar her bent gestuurd, van kasteeltje naar opvangcentrum naar vluchtelingenhuis naar OCMW-woning naar… Ben je als asielzoeker geen vijf maar slechts drie jaar in het land dan maak je ook nog een kans om geregulariseerd te worden. Maar dan moet je kunnen aantonen dat je daarna meteen aan de slag kan bij een werkgever. Voorwaar geen sinecure. Want wie steekt er - op voorhand dan nog - zijn nek uit voor een illegaal? Toch hebben we dat voor mekaar gekregen. Na een slopende zoektocht heb ik een werkgever bereid gevonden om een asielzoeker in het dorp een ‘voorlopig’ arbeidscontract aan te bieden. Indien de man geregulariseerd wordt zal hij een job mogen uitoefenen waar geen Belg voor te vinden is. Om het regularisatiedossier verder te stofferen heb ik gelijk een steunpetitie bij de buren gedaan. Hartverwarmend in deze koude tijden. Ik heb ook enkele modelbrieven geschreven en ter ondertekening voorgelegd aan de schooldirectrice van de kinderen en de voorzitters van de verenigingen waarin de kinderen actief zijn. Copies van de schooldiploma’s van de kinderen en van de ouders die Nederlandse les volgen vervolledigen het aanvraagdossier. Daarmee hoop ik dat de verankering in de lokale gemeenschap, ook één van de vele voorwaarden, voldoende aangetoond is. Samen met een advocaat heb ik het hele bundel verder afgerond en nu ligt het ongetwijfeld ergens op een grote stapel in de hoofdstad. Het bange wachten voor een Tsjetsjeens gezin met vijf jonge kinderen is weer eens begonnen. Hopelijk kunnen ze binnenkort eindelijk hun oorlogstrauma verwerken in hun nieuwe thuis. Als ze hun witte kaart krijgen.

Hoge bomen vangen veel wind

2009-12-01T20:43:00.001+01:00

Mijn oprechte excuses aan de bonte specht die niet langer mitraillettesgewijze kan komen kloppen. Ik zal de capriolen van de eekhoorns missen. Met de grootst mogelijke tegenzin heb ik de laatste vier dennenbomen in mijn tuin omgehakt. Onbeschermd stonden ze nog, als laatste restanten van wat ooit een bos moet zijn geweest, tussen onze woning en die van mijn buren. Bij stormweer of rukwinden hielden we telkens ons hart vast. De bomen wiegden vervaarlijk en krakend heen en weer. Het moment zou zeker komen dat ze al capitulerend grote schade zouden aanrichten. Om dat te voorkomen, en alleen daarom, zijn ze gekapt. Buiten wat zagemeel deden ze niet veel stof opwaaien. Dat was jaren geleden anders. Ik was toen gemeenteraadslid en had een kapaanvraag ingediend voor een tiental dennenbomen die tot last waren van de buren. In afwachting van de vergunning kwam ik op een dag nietsvermoedend thuis van het werk. Ik plofte neer in de zetel en net dan ging de telefoon. “Er is mij ter ore gekomen dat u als gemeenteraadslid uw groene principes verloochent”, klonk het droogweg aan de andere kant van de lijn. Dat was even slikken. “Het schijnt dat u de bomen in uw tuin wil kappen”, verduidelijkte de man die zich voorstelde als regionaal journalist van één van ’s lands grootste kranten. Op zulke momenten komt de politieker in mij naar boven en krijg ik spontaan een adrenalinestoot. “Luister”, zei ik gedecideerd, “ten eerste is het inderdaad juist dat ik als groene een kapvergunning heb aangevraagd, ten tweede verkies ik de veiligheid van mijn woning en die van de buren boven enkele dennenbomen waarvan de ecologische waarde beperkt is, ten derde hecht ik als groene ook nogal wat belang aan de goede vrede met de buren, ten vierde zijn groenen dan misschien toch niet zo fanatiek als ze worden voorgesteld en ten vijfde zullen er later per saldo meer bomen in mijn tuin staan dan nu het geval is.” Het bleef stil aan de andere kant. Ik was nu op kruissnelheid. “Want als uw bron letterlijk geciteerd heeft uit mijn kapaanvraag, dan weet u zeker dat ik heb vermeld dat ik meer bomen zal planten dan er zullen verdwijnen. Trouwens, het gaat hier mijns inziens om een louter privé-aangelegenheid. En ik hoop dat u een onderscheid maakt tussen mijn politieke en privé-activiteiten. Ik hoop dan ook dat u hierover niet gaat berichten.” “Ja, maar u bent nu éénmaal politicus en dit bericht bereikte mij en daarom belde ik u…” Het klonk als een vergoelijking. Ik belde nadien zelf enkele journalisten op. Allen hadden ze een copy van mijn kapaanvraag doorgestuurd gekregen van het Vlaams Blok. En allen hadden ze het verticaal geklasseerd wegens ‘op de man gespeeld’. Ik reageerde opgelucht. Ook ’s anderendaags toen ik vaststelde dat geen enkele krant mijn ‘kapverhaal’ had gebracht. Nu ik al lang geen gemeenteraadslid meer ben, heb ik me niet moeten verantwoorden. Het zal dan toch waar zijn dat alleen hoge bomen veel wind vangen.

De grijze muis van Europa

2009-11-21T14:57:00.001+01:00

Mijn zoon (6de leerjaar) klonk ontgoocheld toen hij gisteren moest antwoorden op mijn vraag hoe het op school geweest was. Aarzelend biechtte hij op dat hij een onprettige ervaring achter de rug had. De meester had gevraagd of iemand wist waarom het een belangrijke dag was. Zoonlief had onmiddellijk zijn vinger opgestoken en gezegd ‘dat mijn papa vandaag jarig is’. Algemene hilariteit in de klas. Helaas, het was niet dat wat de meester bedoelde. En niemand wist het antwoord, zodat meester Tim zelf maar openbaarde dat een Belg als eerste president van Europa werd benoemd. Ik troostte mijn zoon met het argument dat Herman Van Rompuy trouwens een dag eerder dan op mijn verjaardag werd uitverkoren. “Had jij zelf de president van Europa willen worden?”, bleef hij bij het onderwerp. “Misschien was dat ooit wel zo”, verraste ik hem. En ik vertelde dat ik al op mijn 20ste een meer dan gewone belangstelling had voor Europa en haar instellingen. Ik reed zelfs op een winterse zondagmorgen met een cassetterecordertje in de wagen naar Schoten om er mijn toenmalige held en groen Europarlementariër Paul Staes te interviewen. War later ging ik op mijn eentje op bezoek bij de groene fractie van het Europees Parlement. Ja, ik herinner me nog het doolhof van grijze gangen tot ik op de ‘groene’ verdieping kwam waar de muren vol anti-nucleaire en andere strijdvaardige posters hingen. Ik maakte praatjes met de medewerkers van mijn held en betrad stiekem de immense zaal waar de plenaire vergaderingen plaatsvonden. Ik keek er naar de naambordjes en droomde even weg bij de gedachte dat… “Maar, president van de Europese Unie, neen, dat nu ook weer niet”. “Maar jij spreekt toch vele talen”, probeerde mijn zoon nog. Voor die voorwaarde viel misschien nog iets te zeggen, maar voor een andere helemaal niets. Ik vertelde hem over het onbeschreven blad, de grijze muis en het talent voor compromis. “Dan zal er nooit een groene voorzitter van Europa zijn”, klonk het met spijt in zijn stem. Maar snel vermande hij zich en hij zei dat hij van van grijze muizen (in de politiek!) niets moet weten. Hij vond het maar beter dat ik duidelijke standpunten blijf innemen, al varen we daarmee meestal tegen de stroom in en kiezen we niet voor de weg van de minste weerstand.

Mijn gulle straat

2009-11-19T20:51:00.002+01:00

Het zat me behoorlijk dwars dat ik op de heilige 11-11-11-zaterdagvoormiddag een verplichte afspraak had waardoor ik voor het eerst sedert jaren niet op stap kon gaan om te gaan verkopen voor het goede doel. Het was al bijna middag toen ik eindelijk thuiskwam. Ik hulde mij alsnog in mijn rode plastic jas met het opschrift ‘Ik vecht tegen onrecht’ en spurtte de straat op. Ik had dus haast en besloot mijn gebruikelijk parcours wat in te korten. En om niet nog meer tijd te verliezen nam ik me voor om dit jaar – per uitzondering – niet aan te bellen aan de huizen waar ik uit ervaring van wist dat er niets te vangen viel. Die adressen ken ik onderhand na al die jaren wel. Ik hoopte vurig dat op alle andere plaatsen de mensen gul in de geldbuigel zouden tasten. Al was dat hoogst onzeker, ’t is crisis, weet je wel. En toch, mijn doelgerichte tocht werd een succes zonder weerga. Al aan de eerste voordeur werd ik begroet met ‘Hoeveel moet jij hebben?’. Even vanzelfsprekend was mijn komst op een volgend adres. ‘We waren ons nog juist aan het afvragen of je niet meer zou komen’. Nu was ik wel in mijn eigen straat en dat heeft zo zijn voordelen. De buren kennen me uiteraard en niet één keer werd ik met lege handen doorgestuurd. Wel integendeel, ‘laat de overschot maar zitten’, kreeg ik tot tweemaal toe gulhartig te horen. Het obligate praatje over de kinderen, het voetbal en – soms – de politiek nam ik er graag bij. Halfweg was mijn lading cacaopoeder al uitverkocht. Maar ook de sleutelhangers en kleurstiften – alles aan 6 euro – gingen vlot van de hand. Niet één keer moest ik een kritische bemerking pareren. Niet één keer stootte ik op tegenstand. En die vriendelijke vrouw die zei ‘dat ze al gekocht had’ bedankte ik even vriendelijk. En die charmante heer wiens vrouw met al het geld naar de winkel was nam ik ook niks kwalijk. En evenmin kon ik het de mensen euvel duiden dat ze op deze drukke zaterdagmiddag niet thuis waren. Soms zag ik schimmen achter de bewegende gordijnen maar dat kwam wellicht omdat ik al wat moe werd en stilaan honger kreeg. Toen beëindigde ik mijn rondgang want honger is een onrecht. En een werknemer is ten slotte geen gereedschap.

Vedettenparade

2009-11-15T21:45:00.001+01:00

De Boekenbeurs dreigt het slachtoffer van zijn eigen succes te worden. Dat was althans de indruk die ik had tijdens mijn bezoek. Het mocht dan wel Wapenstilstand zijn, in de namiddag vocht ik me letterlijk een weg door de massa om in de nabijheid van mijn geprefereerde literatuur te geraken. Mijn vrouw doorstond een claustrofobische aanval en de kinderen werden in veiligheid gebracht in één van de vele creatieve speel/leeshoeken. In de voormiddag konden we nog wel genieten van de rijke oogst van het Nederlandstalige schrijverslandschap. Ik noteerde gewoontegetrouw veel te veel titels van non-fictieboeken die ik weer eens niet zal lezen. Toch is het de beginstap richting het verschaffen van mijn intellectueel genot gedurende vele avondlijke leesuren. De drukte mocht dan wel op mijn zenuwen werken, de gedachte dat nog vele Vlamingen in het jachtige televisietijdperk de tijd nemen om te lezen was balsem op de wonde. Helaas kunnen we er dan weer niet om heen dat vooral boeken van TV-koppen het goed doen. Zelden zag ik zo veel BV’s op een kluitje. Ik wurmde me een weg doorheen topauteurs als Goedele Liekens, Steph Goossens, Wendy Van Wanten, Marcel Van Thilt, Greet Rouffaer, Joyce De Troch die signeerden als ware popidolen. Ik liep Jean-Pierre Van Rossem bijna tegen het lijf en zag hem voor het eerst in mijn leven rechtop staan en zonder sigaret. Hij zag er magerder uit dan ooit, zat proper in het pak en droeg zijn haar nog steeds lang maar in dunner wordende grijze slierten. Ik voelde de zin opborrelen om hem aan te spreken, maar een man vóór me deed dat in mijn plaats en begon Van Rossem wat gal in het gezicht te spuwen. Even verderop sleurde Paul D’Hoore met dozen vol met zijn boeken tot hij hele okselvijvers kweekte. Die voelde ik bij mij ook opkomen, wat het sein was om de vedettenparade te verlaten en buiten de kilte van de herfst op te zoeken.

Wie wat whererabout?

2009-11-12T18:54:00.001+01:00

Nu ik ten behoeve van mijn vrouw zonet mijn whereabouts heb ingevuld kan ik weer met gerust gemoed aan de slag. Overigens, ik heb nog geen streepjes achter mijn naam, dus heb ik nog wat krediet. Er is dan toch iets waar echte topsporters op deze amateur jaloers op kunnen zijn. Nu gun ik de Malisses en Wickmayers al hun glorie. We zitten al niet te dik in de topatleten die ons land wat positieve uitstraling in het buitenland geven. Maar dat ze toch zo dom zijn. En/of zo nonchalant. En hebben die nu echt geen personeel om hun administratie in orde te brengen? Ze verdienen toch een vorstelijke boterham, dacht ik zo. En is het werkelijk zo erg gesteld met de internetaansluitingen in de buitenlandse hotels? Wat een schande! Eigenlijk zijn onze topsporters gewoon echte Belgen. Ze lappen de regeltjes maar al te graag aan hun sportschoenen. En ze zijn o zo verwonderd wanneer ze daarvoor moeten boeten. Dan heeft iedereen het gedaan, en zeker de regeltjesmakers, maar niet zijzelf. De overtreder wentelt zich in zelfmedelijden en waant zich een slachtoffer van ‘het systeem’. Nu wil ik als sportliefhebber begripvol zijn voor het meisje Wickmayer en de jongen Malisse. De strafmaat mag best wat minder. Maar van twee dingen één: effectieve dopingcontrole zonder het invullen van whereabouts is onmogelijk. Daarover zal Caroline Gennez het met me eens zijn. De ooit ongetwijfeld talentvolle tennisster (leg de klemtoon waar je hem wil) serveerde vorig weekend onmiddellijk een politieke ace door haar sympathie volledig bij onze bedrogen tennissers te leggen. Eigenlijk sloeg ze de bal mis want ook haar partij was verantwoordelijk voor de unanieme goedkeuring van het strenge Vlaamse anti-dopingdecreet. Dat geldt nog meer voor ex-minister van Sport Bert Anciaux die nu zijn toenmalige administratie in de wind zet. Eén van zijn medewerkers, dokter Goossens, bestaat het zelfs om nu het decreet af te kraken waarvan hij zelf de pen heeft gehanteerd. Zo mogelijk nog straffer kwam de huidige Vlaamse minister van Sport, Philippe Muyters, uit de hoek. Hij smashte er los naast in de Zevende Dag. Met een ernstig gezicht vol medeleven vertelde hij dat hij de overtreders van het dopingdecreet financieel (!) wil steunen in hun beroepsprocedure tegen het Vlaamse Doping Tribunaal. Ik hoorde onze minister dus zeggen dat hij subsidies zou uitdelen om maatregelen van zijn eigen administratie te laten ongedaan maken. Waarlijk een verdienstelijke poging om onze armoezaaiers van topatleten van het bankroet te redden. Muyters mocht zich wat mij betreft tot wereldkampioen Opportunisme van het afgelopen weekend kronen.

Zondaar voor één dag

2009-11-06T17:46:00.001+01:00

Wat voelde het fijn om als agnosticus op Allerheiligen een zondaar te zijn. Daarvoor moesten mijn vrouw en ik naar de Ethiasarena in Hasselt voor een dag vol nostalgie. Het muziekfestival Sinner’s Day was een echte hoogmis voor alle new wave liefhebbers die net als wij 20 jaar geleden jong en alternatief waren. En dat zijn we, te oordelen aan de massale opkomst van zo’n tienduizend, nog altijd. Of minstens voor één dag. Terug naar de eighties, in het zwart gekleed, dezelfde looks, alleen de hanenkammen dunner, de haarlijnen wijkend, de heupen uitdeinend, maar de ambiance als vanouds. Het schept waarlijk een band om met zoveel muzikale geestesgenoten nog eens met het gitzwarte potlood buiten de lijntjes van het commerciële circuit te kleuren. Op de luide tonen van achtereenvolgens The Neon Judgement, Lydia Lunch, The Bollock Brothers, Anne Clark, Gang of Four, Gary Numan, The Human League en Front 242 lieten we ons gaan alsof de rest van de wereld even had opgehouden te bestaan. Hoewel, er werd massaal tegen de schenen van het establishment gestampt. De songteksten en de begeleidende computerprojecties stonden bol van maatschappijkritiek en aanklachten tegen het morele en fysieke leed veroorzaakt door de ‘motherf***kers’ van deze aardkloot. En zo vonden we ons hier heerlijk op onze plaats. Even alternatief, tegen de stroom in en maatschappijkritisch als in het dagelijkse ‘groene’ leven.

Hollandse rekenkunde

2009-10-30T16:19:00.001+01:00

Politiek en rekenen. Het zorgt nogal eens voor bizarre taferelen. Nog maar recent maakte Vlaams begrotingsminister Philippe Muyters zich onsterfelijk (belachelijk) met zijn rekentalent. En nu is er de Antwerpse havenschepen Marc Van Peel (zie foto) die een prachtig staaltje van ‘kromrekenen’ toepast. De strijd om de kiezer om de Oosterweelverbinding was nog maar net achter de rug of er ontstak al een andere strijd, nl. die van de interpretatie van de uitslag. Het resultaat van het referendum is nochtans was het is. Meer dan een derde van de Antwerpenaren heeft gestemd. Daarvan stemde afgerond 60% ja en 40% nee. Omdat de schepen van de haven het niet begrepen had op de uitslag, begon hij te rekenen. Dat deed hij op geniale wijze door ook de stemmen mee te tellen die niet waren uitgebracht. Zo rekende hij dat de niet uitgebrachte stemmen tot het ‘ja’-kamp moesten behoren, “want anders hadden ze wel komen opdagen”. In totaliteit kwam de heer Van Peel dus uit op amper 20% Antwerpenaren die tegen het Lange Wapper-project hadden gestemd. Dat was heel wat anders dan de 60% waarop het ‘nee’-kamp zich beriep. En dus proclameerde de CD&V-excellentie dat liefst 80% van de Sinjoren de Lange Wapper wel genegen is of “er op zijn minst niet wakker van ligt”. Politieke interpretatie van een slecht verliezer? Want met dezelfde Van Peelse rekenmethode maken de 54.333 ‘ja’-stemmers slechts 14% van het Antwerpse kiezerspotentieel uit. Hoor ik daar uit het ‘nee’-kamp al iemand roepen dat maar liefst 86% van de Antwerpenaren de Lange Wapper niet lust? En is Marc Van Peel wel zo geniaal? We vrezen helaas van niet. Enig geblader in de geschiedenisboeken leert ons dat koning Willem I der Nederlanden deze rekentactiek al hanteerde. Hij gedroeg zich als een verlicht despoot en drukte in 1815 een zeer conservatieve grondwet door die op verzet stuitte van de Zuidelijke Nederlanden. Dat deed hij door de zogeheten ‘arithmétique hollandaise’ of ‘Hollandse rekenkunde’. De koning telde de stemmen van de afwezigen en van diegenen die om godsdienstige redenen hadden tegengestemd bij de voorstemmers. Zo verkreeg hij toch een meerderheid voor zijn omstreden grondwet. Het ongenoegen bij de zuidelijke Nederlanden was echter zo groot dat het zou leiden tot de onafhankelijkheid van ons land. Van Peel zou dus moeten weten dat zijn interpretatie grote gevolgen kan hebben.

Patrik is niet goed bezig

2009-10-27T17:26:00.002+01:00

“De politiek in België is niet goed bezig”.Tot deze – niet verrassende – conclusie kwam senator Patrik Vankrunkelsven afgelopen weekend. En meteen verbond hij een persoonlijke conclusie aan deze conclusie. Het is genoeg geweest voor de Krunk. Hij gaat ermee stoppen. Sommigen vinden dat moedig, anderen niet. Tot deze laatsten behoren degenen die het motto hanteren dat ‘als de gedegoûteerden het afbollen alleen de degoûtanten overblijven’. Het ziet er dan ook naar uit dat de bijna ex-senator op een voetstuk geplaatst zal worden voor zijn politieke moed om het af te trappen. Terwijl ik al een hele poos niet zo hoog oploop met Patrik. Nochtans heeft hij een progressief politiek profiel. Want Vankrunkelsven heeft altijd een grote sociale bewogenheid aan de dag gelegd. Bovendien is hij een militant vredesactivist. Getuige daarvan zijn herhaaldelijke aanwezigheid bij antikernwapenacties in Kleine Brogel. Voeg daarbij nog zijn gedrevenheid, ingegeven als arts, voor ethische (gezondheids)thema’s en je zou hem haast een groen profiel aanmeten. En net daar ligt hem de knoop. Na de implosie van de Volksunie koos Vankrunkelsven voor het kille blauwe fabriekje ten nadele van het veel warmere Agalev. Het was een heel rationele keuze want de ambitieuze politicus verklaarde toen ‘dat zijn politieke hart wel bij de groenen ligt maar dat hij meer vrienden heeft bij de liberalen”. Toen al dacht ik “Vankrunkelsven is niet goed bezig”. Al dichtte ik hem bovenaardse krachten toe. Hij verloor veel te jong zijn vrouw en bleef achter met 4 jonge zonen. Het belette hem niet zijn nationale politieke carrière te combineren met de burgemeesterssjerp in Laakdal. Ondertussen onderhield hij zijn huisartspraktijk en was docent op de koop toe. En alsof zijn dagen meer dan 24 uren telde jogde hij er tussendoor op los en heeft hij een palmares met enkele marathons die hij in minder dan 3 uur afhaspelde. Nu is voor Vankrunkelsven de maat vol. Het liberale standpunt over het rookverbod in de horeca zint de politicus-arts niet. Zijn partij verkiest het vermeende geldgewin in de rinkelende toogkassa boven de algemene volksgezondheid. De VLD is niet goed bezig. Patrik had beter moeten weten.

Een nieuwe aanpak

2009-10-24T19:05:00.001+02:00

Woutertje, Woutertje, piepklein kaboutertje. Waar anders kan je met zo’n naam voorzitter worden dan bij de Groenen? We hadden er zelfs twee die een duel om het voorzitterschap moesten uitvechten. Maar De Vriendt heeft voortijdig afgehaakt en dus weten we nu al dat Wouter Van Besien de man wordt die Groen! definitief in een nieuwe richting moet duwen. Hij zal dat inhoudelijk moeten doen, maar ook – zeg maar – vormelijk. Nu Ecolo bewezen heeft dat het met een zakelijk imago en een moderne look kan scoren, kan Groen! niet achterop blijven. De Vlaamse Jean-Michel Javaux moet Groen! voorgoed verlossen van zijn alternatieve uiterlijk. Helaas heeft onze toekomstige nieuwe voorzitter net een hoog geitewollensokkengehalte. Kop vol haar, bebaard en bebrild gezicht, ik denk er spontaan een slobbertrui bij met ribfluwelen broek en sandalen als het weer het toelaat. Volgens sommigen is de bijna-districtsburgemeester van Borgerhout een bolleboos. Kan wel zijn, denk ik dan, maar de genadeloze perceptie staat bij voorbaat garant voor een mislukking voor onze partij. Of er moest een re-styling aan te pas komen. Ik stel dan ook voor dat Wouter morgen op het congres flink onder handen genomen wordt. Wanneer alle nationale camera’s op hem gericht zullen zijn tijdens zijn maiden-speech, zullen enkele dames Wouters haardos met milieuvriendelijke gel bewerken. “Neen, vrienden, ik heb geen boter op het hoofd”, zal Wouter op besliste toon uitbrengen. Daarna zal zijn gehele baardgroei verwijderd worden. “Maar weet, vrienden, dat ik mij voortaan alleen letterlijk zal laten scheren”, zal Wouter de zaal toeroepen. Ten slotte zal zijn metamorfose compleet zijn wanneer hij een pak met das krijgt aangemeten. “Nu ben ik klaar voor de nieuwe aanpak”, zal Wouter strijdvaardig uitschreeuwen. Of indien te vergezocht is “Pak aan, klaar voor het moderne groene tijdperk” een waardig alternatief. Aan Wouter en zijn entourage om op ludieke en creatieve wijze ‘de omslag’ naar het nieuwe groene tijdperk te maken. Mijn kostuum hangt alvast klaar.

De rekening klopt

2009-10-13T17:37:00.001+02:00

Hilarisch. Zo was de tussenkomst met betrekking tot de besparingen in het onderwijs van nieuwbakken superminister Philippe Muyters in het Vlaams Parlement. Van een minister mag je verwachten dat hij kan tellen. Van een minister van Begroting zo mogelijk nog meer. Al bewees voormalig minister van Begroting, Freya Van den Bossche ooit het tegendeel. Zij slaagde er niet in de vierkantswortel van 25 te trekken. Neofiet Muyters dacht dat hij uit ander hout gesneden was. Helaas had hij deze zomer al moeten toegeven dat hij een rekenfoutje had gemaakt. Het had al meteen een bresje kunnen slaan in smans zelfvertrouwen. Niets daarvan echter. Zijn ondertussen befaamde interpellatie over de besparingen in het onderwijs rondde hij zowaar bijna triomfantelijk af met: "Ik kan tellen en ik zal blijven tellen. 117 miljoen bestaat uit 72 en 35. Voor wie kan tellen is 35 en 72 117." Deze blunder van formaat zal hem nog even achtervolgen. Hoe is het mogelijk dat Muyters zo’n eenvoudige rekenfout maakte? Misschien moeten we daarvoor even teruggrijpen naar het beroepsverleden van de minister. Als topman van de werkgeversorganisatie VOKA komt hij nochtans uit een wereld van getallen. Zelf was ik eens te gast bij de Kamer van Koophandel Kempen voor een seminarie over Leveranciersmanagement. Heel het moderne gebouw ademde een zakelijke sfeer uit. Het viel me op dat zowat elke zin die er werd uitgesproken een Engelse term bevatte en dat aan alles een economische waarde werd toegekend. En liefst van al in een partnership met als resultaat een win-winsituatie. De Total Cost of Ownership moest omlaag, dat was de ‘target’. Talen en tellen, dus. Toch moet het rekenen juist daar bij Muyters fout zijn gelopen. Ik was nog maar net toegekomen (ook just in time) of een Voka-mannetje, netjes in het pak gestoken, meende er mij van te moeten overtuigen dat in de business the key to succes de samenwerking op alle fronten is. "Want, meneer," zei hij, alsof hij een geheim zou prijsgeven, "1 + 1 is immers 3".

Witte konijnen

2009-10-03T21:04:00.000+02:00

’s Lands politieke arena heeft wat van een Animal Farm. Jean-Luc Dehaene mag dan wel zijn naam ontlenen aan de gevederde baas van de boerderij, hijzelf heeft eerder de fysionomie van een knorrend zwijn. En zo gedraagt de man zich ook al zijn hele politieke leven. Die andere gewezen premier van dit land, Guy Verhofstadt, doet ook al denken aan een beestje. Hou hem een wortel voor het gebit en de vergelijking met een konijn ligt voor de hand. Ter rechterzijde van het politieke spectrum bevinden zich Ward De Bever en Jean-Marie Dedecker. Deze laatste straalt zelfs zonder zijn naam de viriliteit van een stier uit. Voor de liefhebsters uiteraard. Behoren ook nog tot het dierenrijk: Mieke Vogels (what’s in a name), Guy Vanhengel (vis), Joke Schauvliege (inderdaad!), Servais Verherstraeten (spitsmuis) en Yves Leterme (geit). Enfin, freewheelt u zelf maar wat en u bedenkt er vast zelf ook nog wel enkele leuke zoals Marie-Rose Morel (forel) of José Happart (hap-paard). Maar terzake: we mogen dan Verhofstadt al wel als opperkonijn kennen in ons politiek landschap, het ras der langoren neemt uitbreiding. De nieuwe Vlaamse Regering telt namelt 2 witte konijnen. Zo werden ze ten minste in de pers genoemd. Voor wie de aftrap van het nieuw Vlaamse parlementair jaar heeft gemist, het gaat om mevrouw Ingrid Lieten (SP.a) en de heer Philip Muyters (NVA). Doet u vooral geen moeite om hen van naderbij te bekijken om er een kenmerk van een konijn in te ontwaren. Het gaat bij hen om de spreekwoordelijke versie die in een door Gaia nog niet gedetecteerd circus vanuit het niets plots uit de hoge hoed tevoorschijn komt. Inderdaad, zowel Lieten als Muyters werden als met een truc door hun respectievelijke tovenaars Gennez en De Wever in een ministerzetel getoverd. Nu horen we bij elke verkiezingen menig burger zijn ongenoegen uiten over het feit dat weer eens een boel kandidaten alleen maar schijnkandidaten zijn en hun mandaat niet zullen opnemen. Helaas zijn het vaak dezelfde kiezers die dit in het stemlokaal glad vergeten en als ze al niet voor de kandidaat dan toch voor zijn partij stemmen. Naderhand vragen ze zich dan weer af of we nog in een democratie leven. Ikzelf til er niet zo zwaar aan. Wie er namens een partij zetelt is voor mij minder van belang. Ik ben dan ook nog een echt partijmannetje. Vreemd genoeg veroorzaken de witte konijnen minder heisa. Hoewel ze zich eerst weigeren te onderwerpen aan het oordeel van de kiezer om zich even later schaamteloos in een ministerszetel neer te vleien. Wie overtuigt mij ervan dat dit niet flagrant in tegenspraak is met de goede regels van de democratie? Foei, foei, foei aan alle partijen die er zich aan bezondigden. Nu zijn het de NVA (Muyters) en de SP.a (Lieten), maar vergeten we niet dat de CD&V op dezelfde manier de rode loper uitrolde voor Kris Peeters (en nog anderen). Mocht ik overigens Michel Vandenbosch zijn, ik zou eerherstel vragen voor de echte witte konijnen. Dat men ze maar nestbevuilers noemt.

Ademnood in het quad-raat

2009-09-19T19:49:00.003+02:00

September zorgt elk jaar terug voor wat meer regelmaat in menig mensenleven. Dat maakt het afscheid van de zomer draaglijk. De weerkundige zomer duurt bij ons inderdaad tot 31 augustus. De meteorologie heeft als begindatum van de drie maanden durende zomerperiode 1 juni gekozen om de statistieken overzichtelijk te houden. De astronomische zomer eindigt pas op 21 september. Dat heeft niets met het weer te maken, maar wel met de stand van de aarde ten opzichte van de zon. De warmste dag dit jaar beleefden we op 20 augustus. Het was buiten ziedend heet. In het weerstation van Kleine-Brogel werd een recordtemperatuur van liefst 38,2° gemeten. Op een steenworp ervandaan pufte onze dochter op Chiro-kamp. Voor mezelf was het een geschiedenisloze werkdag met een energieverslindende airco die alle hitte verjoeg. Rond 17u kreeg ik een klap toen ik buitenkwam en me moest aanpassen aan een temperatuursstijging van meer dan 15°. Twee minuten fietsen later parelde het zweet quasi overal waar ik het kon voelen. Ik hapte wat droge lucht en dacht aan de tradionele oproep om geen fysieke inspanningen te doen. Het was de dag bij uitstek dat ouderen en kinderen aangeraden werd om binnen te blijven. De auto’s daarentegen mochten weer vrolijk en ongehinderd rijden. De gedachte alleen deed mijn bloed nog meer koken dan al het geval was. Plots zag ik in een zijstraat een gele quad. De rijder zette zijn helm af om het zweet af te wissen. Zo kon ik de man herkennen voor hij met een hels lawaai vertrok en mij achterliet met een flinke dosis CO². De man in kwestie was een ex-collega van me. Ik had hem altijd gekend als een keurig en verantwoord individu. Vele nette gesprekken over het werk en de privé had ik met hem gevoerd. Sinds kort genoot hij van een welverdiend brugpensioen. Maar dat genieten deed hij op een wel bijzondere manier, ontdekte ik nu. Kijk, daar kom ik van in ademnood. De hele tijd spookte de vraag door mijn hoofd hoe een welopgevoed mens – bovendien op leeftijd en bovendien op deze hondsdag – ongegeneerd durft rondtoeren op een quad. Ik kwam thuis, lekte uit en nam me voor om mijn ex-collega om tekst en uitleg te vragen bij de eerste gelegenheid die zich zou voordoen. Het belooft een geanimeerd gesprek te worden.

Leve België!

2009-09-10T20:52:00.001+02:00

Wat we zelf doen, doen we beter. Het is een credo dat stoere Vlamingen, niet geheel in overeenstemming met hun bescheiden volksaard, steeds meer en luider hanteren. Een toenemend gild van centrum-rechtse tot extreem-rechtste politici spinnen naar het eind van de eerste decade van deze eeuw volop garen van het opgeklopte Vlaamse superioriteitsgevoel. Dat doen ze ongegeneerd op de kap van allen die ze als ‘profiteurs’ kunnen bestempelen, te weten migranten en asielzoekers en – vooral bij de laatste verkiezingen – Walen. Om de fiere Vlaamse borstklopperij tot ver over de taalgrens te etaleren werd op de 44ste verdieping van de New York Times Building een optrekje gehuurd. Het mocht wat kosten om Vlaanderen in the picture te zetten: ca. een half miljoen dollar per jaar. Het Vlaams Huis loste op in het immense New York tot een lallende en brallende Minister De Crem er met zijn zatte strapatsen heftig uit de bol ging. Nu de directeur van het Vlaamse Huis in opspraak komt, lijkt Vlaanderen in Amerika meer op een instortend kaartenhuisje. Daar gaan onze lieve Vlaamse centen die we toch maar liever niet geven aan ‘profiteurs’. Want wat we zelf doen, doen we beter. Terwijl het Vlaams Huis aan diggelen ligt, probeert Clouseau (zie foto) het Belgische Huis te redden. Nu ben ik allerminst een Clouseau-fan. Ik bezit geen kruimel affiniteit met hun muziek. Geef mij maar het experimentele, minder toegankelijke genre waarin groepen als Cocteau Twins en Portishead zich situeren. Toch wil ik de broers Wauters complementeren omdat ze het aandurven hun hoofd boven het maaiveld der melige liefdesliedjes te steken en - tegen de tijdsgeest in – stelling te nemen voor het behoud van het land waarvan de naam zo stilaan een scheldwoord dreigt te worden. Wie zich aan deze kant van de taalgrens nog als Belg durft te outen, wordt bekeken als een monarchistische oudstrijder. Misschien wordt het tijd om het stof uit onze driekleur te kloppen en onze nationale kroonjuwelen op te blinken. Onze tennismeisjes zijn intussen onze beste ambassadrices. Onze voetballers allerminst.

Daar komen vodden van

2009-09-01T19:57:00.001+02:00

De eerste zin van mijn vorige stukje zou u op het verkeerde been kunnen zetten. U zou ten onrechte kunnen denken dat ik een cultuurkenner ben. Dat is niet zo, hoewel ik een verwoed non-fictie- annex reisliteratuurlezer ben en zodoende bijna constant op reis ben in mijn boeken. Maar voor het overige is het eeuwen geleden dat ik nog een bioscoop heb betreden en een museum aan de binnenkant heb gezien. Over schilderijen kan ik alleen meepraten voor zover ze van de hand van mijn dochter zijn en aan theater heb ik een broertje dood. Ik ga zelfs niet naar het dorpstoneel zoals mevrouw Joke Schauvliege, de nieuwe minister van Cultuur, in haar plaatselijke Evergem. Het is niet omdat het ‘maar’ dorpstoneel is dat het mijn kouwe kleren niet raakt en het is zeker niet dat ik op het lokale volksvermaak neerkijk. Integendeel, het mag er zijn zolang ik maar niet hoef te gaan kijken. Omdat ik er zo over doorboom, zal u wellicht denken dat ik een theatertrauma heb, maar dat is niet zo. Het heeft nochtans niet veel gescheeld. Ik herinner me, laten we zeggen 25 jaar geleden, een voorstelling van Jan Decorte, in een vorig leven nog parlementslid, en zijn geliefde Sigrid Vinckx. Zij verschenen ten tonele, maar in plaats van te acteren vroegen ze aan het publiek een vrijwilliger om het ontbrekende derde personage in te vullen. Natuurlijk dacht iedereen dat het om een grap ging, maar na een kwartier begon het te dagen dat het ernst was. “We beginnen niet vooraleer iemand van jullie naar hier komt”, zei Decorte gortdroog, zwaaiend met een bundel tekst voor de kandidaat-acteur. Na nog meer minuten zenuwachtigheid in de zaal stond een vrouw op die de voorstelling en het publiek wilde redden. Hoe de dame haar best ook deed, het hoeft geen betoog dat het verhaal (welk verhaal?) voortdurend onderbroken moest worden door Decorte of zijn partner met de aansporing “’t is aan u”. Na een half uurtje aanmodderen, richtte Decorte zich plots ostentatief tot het publiek met een “’t is gedaan”. Eerst wat gelach, dan wat heen-en-weer-gekijk en – omdat het podium op de verbouwereerde kandidaat-actrice na leeg was – dropen de bezoekers druppelsgewijs af. Eens buiten was er een aan een schouwburg zelden geziene hilariteit en verwarring. Een al even vreemde ervaring overkwam me– ook al vele lichtjaren geleden – op een andere theateravond. Mijn vrouw had mij weten te overtuigen – ik wie absoluut niet hoe – om haar te vergezellen naar het Antwaarps Theater in het kader van een gratis uitstapje met de trein, georganiseerd door de Personeelsclub van haar werkgever. Hoewel ik alle achting heb voor alle toneelvormen, het Antwaarps theater is niet mijn ding. Wie mij kent, weet dat ik bij de eerste vliegende taart of tuimelperte op een podium een onweerstaanbare drang krijg om naar de uitgang te vluchten. Het stuk heette bovendien – ik zweer het – ‘Daar komen vodden van’. Een mens moet het soms met minder voortekenen stellen om een dramatische avond tegemoet te gaan. Nu had ik de hele voorstelling braafjes uitgezeten. Van mijn gezicht in de vorm van een donderwolk had niemand last in de donkerte en het stuk dat ik uit mijn zetel gebeten heb zal men intussen wel gerepareerd hebben. Het ergste moest nog komen en wel op de terugweg. In de laatste trein richting Herentals zat ik onderuitgezakt te hopen op een snelle thuiskomst. Plots stopte de boemeltrein in the middle of nowhere, tussen Nijlen en Bouwel. Een extra stop kon er ook nog wel bij. Niemand mocht de trein verlaten en informatie kwam er maar met mondjesmaat. Bleek dat het parket op komst was naar deze pikdonkere plek die nauwelijks bereikbaar was. Iemand had zich op de sporen gegooid. Drie volle uren later tjoekte de trein verder. ‘Daar komen vodden van’, heette de voorstelling. Mij krijgen ze alvast niet meer naar het Antwaarps Theater, tenzij ze een stuk spelen dat ‘Ik word lottomiljonair’ heet.

Bruggenbouwers

2009-08-29T11:00:00.001+02:00

In tegenstelling tot onder meer mevrouw Joke Schauvliege, onze nieuwe Vlaamse minister van Cultuur, lees ik geregeld een boek. Ik kan mij dan ook meteen de titel herinneren van het laatste boek dat ik las. De titel is bovendien niet alledaags, namelijk “Waar is Osama bin Laden in Godsnaam?”. De auteur Morgan Spurlock stelt niet alleen de vraag, maar gaat daadwerkelijk op zoek naar de man die 11 september een historische betekenis gaf en op die dag in 2001 de wereld op zijn kop zette. In zijn zoektocht reist de auteur naar Afghanistan en Pakistan waar OBL zich waarschijnlijk schuil houdt (foto). Maar zijn reis brengt hem ook in de omliggende landen en confilicthaarden in de regio. Zijn gesprekken met talrijke persoonlijkheden, islamieten en anderen, belichten de War on Terror van diverse zijden. Het leerde me, voor zover nodig, dat we, ook wanneer we het hebben over de Islam, niet mogen generaliseren. Geboeid door het onderwerp ben ik nu bezig aan ‘De weg naar Kandahar’. Auteur Jason Burke reist doorheen Afghanistan en praat met zowel Talibanstrijders als met vechters van de Noordelijke Alliantie en andere islamieten die de Taliban verachten. Ook zijn conclusie na het bereizen van de moslimwereld is dat we niet mogen veralgemenen. De islamitische wereld is geen eenvormige monoliet maar een enorme, gevarieerde en dynamische entiteit. Deze waarheid wordt helaas overschaduwd door beelden van (zelfmoord)aanslagen, bloedbaden en andere oorlogsterreur. In die sfeer vonden enkele dagen geleden de presidentsverkiezingen plaats in Afghanistan. De uitkomst ervan is nog onzeker. De toekomst van de Afghanen evenzeer. Wie zorgt voor een sprankeltje hoop? Overleg in plaats van wapens. Praten in plaats van vechten. Het is de enige weg naar mogelijke vrede. Te veel en te lang hebben de mensen voor leiders gekozen die zich focusten op het eigen gelijk en het eigen volk. Het heeft alleen maar geleid tot verdeelde kampen met oorlog tot gevolg. Bush streed tegen de Islamfundamentalisten, Ahmadinejad staat lijnrecht tegenover Amerika, Israël tegenover de Palestijnen en vice versa met dank aan de radicale Hamas en de orthodoxe Joden. De wereld heeft nood aan bruggenbouwers. Politici die de overkant niet als tegenstanders beschouwen. Zelfs in ons eigen land gaat men steeds meer de verkeerde toer op. Nadat vroeger de migranten als zondebok opgevoerd werden om verkiezingen te winnen, zijn het nu de Walen. Separatisten winnen verkiezingen en daardoor blokkeert het land en haar instellingen. Waarna de separatisten roepen dat het land en haar instellingen niet meer werken. De agenda van De Wever en andere flaminganten is ligitiem maar niet de mijne. Volgens mij zijn er andere prioriteiten. Willen de echte bruggenbouwers eindelijk opstaan?

Wat is kunst?

2009-08-26T15:16:00.002+02:00

Van op mijn vakantiebestemming in Nieuwpoort-Bad, acht hoog met pittoresk zicht op zee, probeerde ik de politiek even te laten voor wat ze was. Adembenemend was het panorama en het decor veranderde met de weertypes, maar ook naargelang de uren van de dag vorderden. Wanneer het weer het toeliet stapten wij maar al te graag mee in het decor. Maar evengoed beukte de wind genadeloos op alles en iedereen en verwees de natuur de mens naar aangenamere oorden. Het strand was dan verlaten en leek zichzelf te resetten. Terwijl alle kleuren vervaagden vielen drie felgekleurde silhouetten op. In geel, rood en groen stonden ze binnen een omheining met prikkeldraad. Ik dacht spontaan aan afvalsorteerbakken, maar dat kon het niet zijn. Het hele tafereel stond voor een nagemaakte speeltuin van een asielcentrum. ‘Holiday in Melsbroek’ heette het en het spruitte voort uit de creatieve geest van ene Sven ’t Jolle wiens oeuvre zich kenmerkt door een sociaal-maatschappelijk engagement en zich uit in een kritische blik, een zekere ironie, maar ook een poëtische kijk op herkenbare beelden. Daarmee zat ik natuurlijk weer pal op de politiek die ik nu even wou verlaten. Gelukkig bracht onze dochter redding met de vraag of dit nu kunst was. Volgens haar lerares in de Tekenacademie zou het dit voorzeker zijn. “Want zelfs mensen zonder hoofd en armen zijn dan kunst”, wist ze. Daar had mijn dochter haar bedenkingen bij. Er ontspon zich een fenomenale familiediscussie over wat kunst eigenlijk wel was. Hoogstgrappig maar haast eindeloos zoals het zicht op de zee. Daarom werd toevlucht gezocht tot enkele voorbeelden. Het eerste stond op nauwelijks enkele passen verwijderd. De monumentale bronzen schildpad van Jan Fabre met de naam ‘Searching for Utopia’ staat immers nog altijd op de Nieuwpoortse dijk. We waren het er roerend eens over dat dit een kunstwerk was. Helaas voor Jan Fabre bleef de bewondering van de kinderen bij dit ene werk. Ik vertelde over de zuilen van de Gentse Universiteitsaula die in 2000 met echte ham beplakte. "Benen van de rede ontveld" riep destijds veel controverse op en daar sloten onze koters zich graag bij aan. Om in het vlees te blijven haalde ik de getatoeëerde varkens van Wim Delvoye aan. Maar ook hij kon evenmin op enig begrip rekenen. De zoektocht naar ware kunst gaat sindsdien onverdroten verder. Schilderijen ‘De Mosselpot’ en ‘Zonnebloemen’ baren verrassende resultaten. Steensculpturen van de Shona in Zimbabwe zoals we ze in de Oostendse gaanderijen al meermaals zagen worden hoog ingeschat. Alleen de definitie van Kunst blijft ontbreken.

De mosselboycot

2009-08-22T13:04:00.002+02:00

Zo een paar keer per jaar staat er voor mij een dampende pot mosselen. En ja, ik ben een vegetariër. En nee, mosselen hebben geen hersenen noch een centraal zenuwstelsel. En bovendien hoef ik mij niet te verantwoorden voor mijn voedselpyramide. Ik verslikte me een week of wat geleden alleszins in mijn mosselsouper omdat een tafelgenoot droogweg opmerkte dat Annick De Ridder (foto) het vast niet eens zou zijn met mijn menukeuze. Toen vernam ik dat deze Antwerpse politica een heuse mosselboycot had gesuggereerd.
Hier en daar wordt zij wel eens een politiek talent genoemd en ze besloot te bewijzen dat dat niet geheel ten onrechte is. Er lag iets op haar maag, met name het feit dat onze noorderburen geen haast lijken te willen maken met de uitdieping van de Westerschelde. En dus besloot ze naar de pers te stappen en Nederland (en Vlaanderen) in het culinaire hart te treffen. Ik keek het voor de zekerheid na en ja het klopte nog. Annick De Ridder behoort nog altijd tot de liberale partij. De partij die staat voor de ongebreidelde groeieconomie en de vrije markteconomie die door niets of niemand mag gehinderd worden. En net Annick De Ridder gaat de mosselen boycotten. Haar principes voorrang geven aan de economie die zo al sputtert. Ik dacht dat dat het voorrecht van de Groenen was. Zelf heb ik al heel mijn leven geboycot dat het aard heeft. Hele landen heb ik de pas afgesneden. Reeds als jonge kerel was Turkije als reisbestemming geen optie omdat het de Koerden terroriseerde. Zolang Zuid-Afrika een Apartheidsregime kende dronk ik geen Kaapse wijn en at al evenmin Kaaps fruit. In 1995 boycotte ik Frankrijk omdat toenmalig president Chirac het in zijn hoofd haalde om kernproeven uit te voeren op het Frans-Polynesische koraaleiland Mururoa in de Stille Oceaan. Als groen gemeenteraadslid pleitte ik er toen voor om geen Franse wagens meer aan te kopen voor de gemeentelijke diensten. Ik kreeg weinig bijval. Vooral de liberalen zwaaiden met de armen omdat ik het aandurfde de vrije concurrentie te dwarsbomen omwille van ethische principes. En net nu komt een liberale politica aandraven met een boycot. En nog wel van de Zeeuwse mosselen. Daarmee treft ze de horeca, de middenstand, kortom de economie. Het lijkt wel van de mosselpot gerukt. Maar Annick De Ridder zou geen veelbelovende politica zijn mocht er geen strategie achter haar plan zitten. We spreken hier overigens niet over een ethische boycot (ze blijft een echte liberale!) en al evenmin over een economische boycot (idem!). Wel integendeel! De mosselsector wordt alleen maar eventjes opgeofferd voor een economisch hoger doel, te weten de boomende economie die het gevolg zal zijn van de uitgebaggerde Westerschelde. Veel politici hebben een hoog vlees-noch-vis-gehalte, maar Annick De Ridder is allerminst een mossel.

Ontsnappingen

2009-08-11T19:55:00.000+02:00

Er heerst stilte aan het politieke front. Het is dan ook komkommertijd en onze politici zijn op vakantie. Allemaal behalve Stefaan De Clerck, zo lijkt het wel. De Kortrijkzaan is aangeduid om op de winkel te passen. Daar bougeert in augustus normaliter toch niet veel. Behalve dit jaar. Het gevangeniswezen houdt opendeurdagen en de minister van Justitie was niet op de hoogte. De boeven nemen de benen en de minister ziet ze vliegen. Bovendien moet hij verantwoording afleggen alsof hij zelf mee in de complotten zit. Daarom vaart hij maar eens goed uit tegen de VRT-nieuwsanker die hem suggestief vraagt of hij wel goed bezig is. Het scheelde geen haar of de vrouw ontsnapte uit de TV-studio. Ook de journalist die het aandurft om het woord ‘ontslag’ in de mond te nemen, krijgt meteen lik op stuk. “Pas als er 29 gevangenen tegelijk ontsnappen, zal ik erover nadenken”, klinkt het ferm. Het woord ‘tegelijk’ zou wel eens heel belangrijk kunnen zijn. Voor de jongere lezers is het relevant te vermelden dat De Clerck qua ontslag al een verleden heeft. Dat had ene Marc Dutroux hem gelapt. Die wist in 1998 kortstondig te ontsnappen uit het gerechtsgebouw van Neufchâteau. Gelukkig werd hij enkele uren later door een boswachter opgemerkt in de Ardense bossen nabij Herbeumont en kon hij opnieuw ingerekend worden. Meer dan nu ging er toen een siddering door het land en minister van Justitie De Clerck kon niet anders dan zijn ontslag aanbieden. “Een tweede keer ontslag nemen zou van het goede te veel zijn”, zei de minister vorige week. “Ik doe mijn job nog altijd graag”. Voilà, als dat geen motivatie is om op post te blijven! En daarbij, ontsnappingen zijn van alle tijden en alle Justitieministers. We zijn alleen maar bezorgd dat er weer een angstpsychoche over dit land valt. Zo stond ik tussen duizenden andere toeschouwers te kijken naar een wielerwedstrijd in Herentals. Toen een helikopter over de stad vloog sprak de commentator van dienst zijn vermoeden uit dat er een aantal renners waren ontsnapt. Een onbestemd rumoer stak op in het publiek en even dacht ik dat er paniek zou ontstaan. Gelukkig werden de vluchters enkele rondjes later gegrepen.

Piraten

2009-08-08T14:25:00.002+02:00

Zoals alles en iedereen bestendig evolueert (naar we mogen hopen), zo evolueert ook de piraat. In mijn kindertijd dobberde hij op zee, turend door een verrekijker. Hij leunde op een houten been en, waar eens een hand zat, behielp hij zich met een ijzeren haak. Hij droeg ook een ooglapje dat assorteerde met zijn zwarte piratenmuts die onveranderlijk met een doodshoofd opgevrolijkt werd. Die piratenmuts kan ook een bandana geweest zijn, al dacht ik dat die veel later door Johan Museeuw was uitgevonden. In de kindertijd van mijn kinderen heet de piraat Piet en vaart hij alle dagen uit in een scheve schuit ter hoogte van Studio 100. De piraat van mijn kinderen kan bovendien zingen en is politiek zeer geïnteresseerd. Zakelijk als deze piraat is, verdedigt hij dan ook de liberale belangen in de gemeenteraad van Lier. Een tijd geleden nog dacht ik dat de Lierse piraat de laatst overgeblevene van zijn soort was. Maar dat was buiten de Somaliërs gerekend. Zo arm als Job wisten ze van geen hout(en been) nog pijlen te maken en trokken de zee in. Ze kaapten her en der een tankschip in de Golf van Aden en de Indische Oceaan. Ik stelde mij stoere en vervaarlijk uitziende kapers voor. Dat viel flink tegen bij het zien van de tv-beelden. In plaats van boeventronies en gecostumeerde krachtpatsers zagen we sjofelgeklede Afrikaanse armoezaaiers. Ik dacht dat men zich van onderwerp had vergist en het item over de verstekelingen op weg naar de Canarische Eilanden per abuis de ether had ingestuurd. Vandaag halen er weer piraten het nieuws. Niet voor de Somalische kust, maar - enigszins vergelijkbaar - op Linkeroever. Het zou gaan om een nieuwe soort, nl. – nee, ik verzin het niet - de klimaatpiraten. Naar verluidt zijn ze verenigd in een Belgisch-Nederlands Klimaatactiekamp. Hun eerste actie betreft de verdediging van het Sint-Annabos dat dreigt te verdwijnen wanneer de Lange Wapper er komt. En in één piratenadem zouden ze ook – per fiets nota bene - nog actie voeren tegen Koning Auto in de Antwerpse binnenstad. Altijd gedacht dat een echte piraat groen moet zijn. We hebben toch een senator die Pir-eyns heet en onze Mortselse burgemeester heet toch Ingrid Pira. Voor wie dit wat vergezocht vindt, is er nog een echt bewijs. In Zweden bestaat er een echte ‘Piratenpartij’ – de Piratpartiet – die o.a. ijvert voor het recht op gratis downloaden op het internet. De partij had de wind in de zeilen bij de Europese Verkiezingen en mocht een piraat afvaardigen naar Europa. Zopas werd bekend dat hij zich zou aansluiten bij de groene fractie in Straatsburg. Want echte piraten zijn dus groen.

Docent Filosofie en Ethiek

2009-08-03T17:24:00.003+02:00

Een paar dagen geleden leek hij nog uitgeteld, maar nu staat hij er weer. Ludo Sannen (foto) was op 7 juni – vrij verrassend – niet meer herverkozen en kwam in een zwart gat terecht. Gelukkig was er Freya Vandenbossche die hem opviste. Zij vertrouwde hem meteen de leiding toe van haar ministeriële kabinet. “Politiek vanuit een andere invalshoek”, zegt Sannen over zijn nieuwe functie als kabinetschef. Hij kan het weten, want hij heeft de politiek al vanuit verschillende invalshoeken bekeken. Mij blijft hij bij als de man die eerst alle kansen kreeg bij de groene partij toen het die nog goed verging en het groene schip verliet wanneer het begon te zinken. En dat deed hij niet op een fraaie manier. Ludo Sannen was, zij het kortstondig, zelfs groen minister voor Leefmilieu en Landbouw in de paars-groene regering 1999-2003. Hoe dramatisch die regeerperiode voor het toenmalige Agalev eindigde is bekend. De Groenen werden met alle zonden van Israël beladen en de genadeloze perceptie zorgde voor een dramatisch verkiezingsresultaat waarbij de partij niet eens de kiesdrempel haalde. Letterlijk en figuurlijk was Agalev van de (politieke) kaart. De populaire Steve Stevaert had de Groenen mee doodgeknepen door hen steevast niet te steunen in hun progressieve maatregelen (bv. op gebied van milieu, landbouw, uitvoer van wapens, etc.). Vlak na de verkiezingen stak de karteldiscussie de kop weer op. Stevaert zag zijn kans schoon om groene leden – van basis tot top – naar de socialisten te lokken. Heel wat groenen vielen voor de charmes van Stevaert en verruilden het zieltogende Agalev voor de SP.a. Op het Agalevcongres vlak na de verkiezingen vielen harde woorden pro en contra een rood-groen kartel. Een karteltegenstander noemde Stevaert ‘het schijnheilig paterke’ en ik applaudiseerde hartstochtelijk. Een applaus klonk later op datzelfde congres nog toen de partij haar nieuwe naam ‘Groen!’ bekendmaakte. Ik herinner me hoe het nieuwe, sobere logo op het podium verscheen en Vera Dua tegelijk de naam ‘Groen!’ uitschreeuwde als teken van een nieuwe start. Onze voorzitter werd zelfs triomfantelijk op de schouders geheven. Eén van de leden die haar letterlijk ondersteunden was een lachende Ludo Sannen. Daar bestaan foto’s en beelden van. Eén van de leden die kort daarna richting Stevaert vertrok was dezelfde Ludo Sannen. Zijn vertrek had iets van een Judasverhaal. Een verhaal dat bovendien exemplarisch is voor eigenbelang in plaats van partijbelang. Politiek opportunisme van de zuiverste soort. En dat voor een docent Filosofie en Ethiek.

De schransstraat

2009-07-30T18:08:00.003+02:00

Herentals is vandaag het middelpunt van wielerminnend België. Niet alleen omdat met het natourcriterium straks tal van internationale wielervedetten hier neerstrijken om hun rondjes af te malen. Maar nog meer omdat mijn stad nog maar eens een wielerheld heeft gebaard. De vedette in kwestie is Jürgen Van Den Broeck (foto) uit de deelgemeente Morkhoven. Wie de voorbije Ronde Van Frankrijk ook maar een heel klein beetje heeft gevolgd, weet dat ons land terug een klimmer van formaat heeft. En ja, hij woont in de Schransstraat die de scheiding vormt tussen de deelgemeenten Noorderwijk en Morkhoven. Onze wielergod zorgt ervoor dat Morkhoven terug op een positieve manier in het nieuws komt. Velen kennen deze deelgemeente alleen van de zelfverklaarde kinderpornojager Marcel Vervloesem die een stroper bleek te zijn. Nu doen wel meer wielrenners hun best om Morkhoven positief op de landkaart te zetten. Eerder dit jaar brandde de lamp in het parochiezaaltje van Morkhoven toen Niels Albert en Philipp Walsleben als wereldkampioenen Veldrijden gehuldigd werden. Toegegeven, het zijn geen Morkhovenaren, maar toch. Niels Albert is er thuis omdat zijn manager, tevens ex-beroepsrenner, tevens SP.a-OCMW-raadslid, Christoph Roodhooft er woont, op een steenworp van Jürgen Van Den Broeck overigens. De jongeman Philipp Walsleben ruilde dan weer zijn drukke woonplaats Berlijn voor het iets rustigere Morkhoven waar hij letterlijk onderdak vond bij de familie Roodhooft. Herentals heeft trouwens wat met wielerwereldkampioenen. Denken we maar aan Erwin Vervecken en Rik Van Looy, de wielerkeizer zelve. Maar terug naar de Schransstraat die mij ooit een nare bijsmaak bezorgde. Het was in mijn begindagen als gemeenteraadslid. We schrijven het jaar 1995. Op een bloedhete zondagnamiddag kreeg ik telefoon van een assertieve kiezer die meende te moeten melden aan een groen gemeenteraadslid dat zijn buurman ‘weer maar eens aan het stoken was’. “Dat kunt gij als groene toch niet goedkeuren”, wist hij in mijn plaats, “en ’t is niet de eerste keer, en zeker bij zo’n warm weer”. En of ik toch niet eens kon komen kijken? Ik zei al dat het in mijn prille politieke leven was, zoniet zou ik me er hoogstens vanaf gemaakt hebben met het doorgeven van het nummer van de politie zoals ik later zou doen. Helaas had ik toen nog niet door dat ik een pispaal was. Ik liet mijn eigen zondag voor wat hij was en reed met mijn oude Seat Ibiza naar de Schransstraat. Aan het opgegeven huisnummer stapte ik uit. De enorme rookpluim die ik verwachtte was er evenwel niet. In de plaats daarvan merkte ik, toen ik door de haag keek, een tuinbarbecue die af en toe wat rooksignalen uitstootte. Tja, daar stond ik dan. Ik keek nog wat bedremmeld rond en droop af. Onderweg voelde ik plots een klap onder de wagen. Verder besteedde ik er geen aandacht aan. Maar toen in thuis uitstapte zag ik een oliespoor dat bij nader inzien helemaal terugging tot de andere kant van het dorp. Op de plaats waar ik de klap onder mijn wagen had gevoeld lag toen nog een spoorlijn die door de hitte de straatstenen omhoog had geduwd. Het oliereservoir van mijn oude Seat was hierop gescheurd met ernstige gevolgen voor milieu en portemonee. U zal begrijpen dat ik sindsdien niet zo gauw meer bereid ben om uit te rukken om een wereldprobleem op te lossen.

(Ho)Utopia

2009-07-25T09:31:00.002+02:00

Vakantie in de Ardennen is natuurlijk meer dan met een La Chouffe op de oever van de Ourthe zitten mijmeren. Zeker met 2 kinderen die op tijd en stond van een portie actie houden. Uiteraad denken we hierbij niet aan paintballen of quadrijden, maar zwemmen, voetbal en zelfs tennis passen wel in het ethische lijstje. Daarop stond ook een bezoek aan het Kinderparadijs ‘Houtopia’ in het nabijgelegen Houffalize. Houtopia trok onze aandacht omdat het zich presenteert als Een ludiek, recreatief en pedagogisch concept...Een ontdekkingsruimte vol magie, sensibilisering van de echte waarden van het leven.Gezondheid, veiligheid, milieu en verdraagzaamheid…vier grote thema’s die in Houtopia in drie stappen ontdekt worden. Bovendien focust het zich op de Rechten van het Kind en werkt het samen met Unicef. Daar wilden we meer over weten. Al spoedig ondervonden we dat van het zelfverklaarde opvoedende karakter geen woord gelogen was. We werden meteen gesommeerd om ons naar de filmzaal te begeven waar we minutenlang de meest confronterende beelden kregen van kinderen van over de hele wereld. Gelukkige westerse familietaferelen contrasteerden met zwartjes in het zuiden op de vlucht voor oorlog, zwaar aan het werk op het land tot zelfs de clichébeelden van uitgemergelde kinderen met holle oogjes vol vliegen toe. Oorlogstaferelen, beelden uit nazikampen, het slechtste van de wereld, kregen we over ons heen. Toen de lichten aangingen waren we helemaal van de sokken geblazen, niet in het minst de kinderen. De overige ‘attracties’ in het ‘pretpark’ waren gelukkig meer opbeurend. De klemtoon lag hier op gezonde voeding, de afvalberg, de natuur en het milieu in het algemeen. In deze biotoop gedijt een groen gezin goed en alras raakte ik in gesprek met een Houtopiaanse werkneemster. Ik ontdekte overigens dat het (ook) een ‘sterrenmeisje’ was, maar dit geheel terzijde, in casu op de bovenrug. Ze bevestigde mijn eerdere wedervaren dat hier diep in de Ardennen van een groene partij (nog) geen sprake was. Samen met mij betreurde ze dit en ze vroeg me of ik hier niet op de één of andere manier verandering in zou kunnen brengen. Hoewel mijn ijdelheid fel gestreeld was moest ik haar ontgoochelen. Even waande ik mij in Utopia.

Ecolo? Non

2009-07-22T13:10:00.003+02:00

Er was alleen het geluid van de stromende Ourthe, af en toe onderbroken door uitgelaten kayakvaarders. Het bracht me de rust waarnaar ik zo verlangd had. De alcoholische werking van La Chouffe deed de rest. Mijn vrouw en ik haalden herinneringen op van exact 10 jaar geleden op deze zelfde plaats. Ons eerste – en toen enige – kind was niet eens een jaar oud en kluisterde ons grote delen van de dag vast aan ons vakantiehuisje. Terwijl hij toen sliep nam ik alle mogelijke kranten door om de regeringsvorming op de voet te volgen. Ja, we waren toen in de dagen na de historische ‘dioxineverkiezingen’ die de Groenen in het federale parlement zouden brengen. Als bij toeval was de politieke situatie vandaag enigszins vergelijkbaar. De Brusselse en Waalse Groenen hadden ook nu een verbluffend verkiezingsresultaat neergezet en zaten rond de onderhandelingstafel om mee in hun deelregering te stappen. Hoe gezellig het ook was op het terras van het Floreal(kasteel)domein (zie foto), ik moest dit rode hol verlaten om te ontdekken hoe groen mijn Waalse vakantieplaats was. Ik klopte aan bij de dienst Bevolking waar ik de eerste ambtenaar van La Roche-en-Ardenne aantrof. De vrouw van middelbare leeftijd bekeek me van kop tot teen toen ik haar meteen naar de ‘composition du conseil communal’ vroeg. Ze zuchtte en vroeg zich wellicht af waarom een Vlaamse toerist in korte broek en met een heuptasje wilde weten hoe de lokale gemeenteraad is samengesteld. “Un moment”, beet ze, wat erop scheen te duiden dat ze me toch ter wille ging zijn. Ze zette zich achter haar bureau en printte een document uit met alle gemeenteraadsleden en de partijen die ze vertegenwoordigden. Ze duwde het papier in mijn handen en draaide zich ostentatief om. Ik zocht meteen naar de naam ‘Ecolo’, maar vond die niet. Evenmin stonden andere nationale partijnamen op het formulier. Zo las ik achter burgemeester Jean-Pierre Dardenne en al zijn schepenen de naam ‘Avec-vous’. Daaruit leidde ik af dat La Roche een liberaal nest van de MR moest zijn. ‘Avec-vous’ telde nog andere gemeenteraadsleden. De overigen zetelden onder de naam ‘Ensemble’ en de lijst ‘Renouveau’ telde slechts één vertegenwoordiger. Maar zouden deze partijen rood, oranje of groen zijn? Ik haalde diep adem en klopte nogmaals aan bij de dienst Bevolking. Nog voor ik goed en wel mijn vraag had kunnen formuleren snauwde mevrouw de ambtenaar me toe dat ze geen tijd had, dat ze er alleen voor stond, dat ik dat toch moest zien en dat ze bovendien niet veel van politiek afwist en dat ik morgen maar moest terugkomen. Enfin, zo had ik het toch begrepen, want het ging vrij snel. Omdat de volgende dag terugkeren geen optie was en ik het stilaan op mijn heupen kreeg van zo weinig dienstbaarheid besloot ik wat aan te dringen. Qua assertiviteit heb ik dankzij mijn politiek verleden aardig wat bijgeleerd. En zo kwam ik te weten dat de lijst Ensemble in La Roche van socialistische strekking is en Renouveau ‘eerder CDH’ is. Ten overvloede deed ik nog een poging om te vernemen of er dan echt geen Ecolo in La Roche is. “Non, monsieur, personne”. Jammer, maar nu wist ik het ten minste.

Een verhaal uit Tsjetsjenië

2009-07-10T15:25:00.001+02:00

Khanpasha ontvluchtte in de tweede oorlog die Rusland in Tsjetsjenië uitvocht zijn land. Niet zomaar. Zeker niet omdat hij zijn familie, buren en vrienden graag verliet. Zelfs niet omdat hij een beter bestaan zocht voor zijn gezin. Alleen om zijn hachje te redden. Hij had onderdak verleend aan een familielid van zijn vrouw die was komen aankloppen om een tijdje te schuilen. De man was actief bij het verzet. Na een tiental dagen verdween de partizaan weer. Kort daarna vielen gemaskerde Tsjetsjeense mannen in camouflagepak het huis binnen. Ze hielden een grondige razzia, op zoek naar de Khanpasha. Omdat hij niet thuis was namen ze zijn paspoort mee. Toen de vrouw zei dat haar man in de stad was bedreigden ze haar. Ze beten haar toe dat hij zich maar beter kon aangeven, en dat ze hem toch zouden vinden en hem een kopje kleiner zouden maken. De vrouw bleef met haar piepkleine kinderen in shock achter. Via vrienden kon Khanpasha verwittigd worden dat men hem op de hielen zat. Er restte hem niets anders dan te vluchten. Hij gebood zijn vrouw Aymani om met de kinderen bij haar ouders te gaan wonen. Hijzelf regelde een vertrek. Weg van zijn geboortegrond, weg van zijn familie. Na een dagenlange autorit vanuit Grozny kwam hij in december 2006 in België aan. Hij kwam terecht in verschillende asielcentra. In een wereld die niet de zijne was. Hij sprak enkel Russisch en Tsjetsjeens. Hij stond doodsangsten uit over het lot van zijn familie. Zijn gedachten waren alleen bij hen. Via contacten liet hij zijn vrouw weten dat ze have en goed moest achterlaten en hem moest volgen. Want ook zij zou niet met rust gelaten worden. Aymani verkocht hals over kop het huis in ruil voor een ticket naar België. Samen met haar 4 kleine kinderen vatte ze een helse tocht aan die het gezin in maart 2007 herenigde. Korte tijd later belandden ze in Noorderwijk waar ze van het OCMW een rijhuis mochten betrekken. Het is er weliswaar veel te krap, maar hen hoor je niet klagen. Ze zijn zo dankbaar en tevreden met het absolute minimum dat ze hebben. Via de school leerden we het gezin kennen. We besloten om hen wegwijs te maken in het dorp. Om hen bij te staan in hun dagelijkse beslommeringen. De 4 kinderen gaan voorbeeldig naar school en integreren via diverse sportclubs in de lokale gemeenschap. Een vijfde kind werd in Noorderwijk geboren. Khanpasha wil graag werken, maar hij mag niet omdat hij illegaal is. Hij begrijpt het niet. Ondertussen volgen hij en zijn vrouw twee keer per week Nederlandse les. Zijn vrouw was de primus van de klas. Bij hem gaat het moeizamer. Hij heeft vaak hoofdpijn en last van zijn geheugen. Dat komt ervan als de bommen bijna letterlijk op je kop ontploffen. Ook de kinderen hebben oorlogslittekens. Last van psychische stoornissen. Eéntje heeft bovendien een hartafwijking, een andere motorische problemen. Ze hebben medische bijstand nodig. Die kunnen ze zeker in Tsjetsjenië niet krijgen. Teruggaan is dus niet aan de orde. Trouwens, hun papa zal onmiddellijk gearresteerd worden. In wat voor een hardvochtig land wonen wij dat aan dit ongelofelijk zwaar beproefd gezin geen plaatsje biedt om hier een menswaardig bestaan op te bouwen?

Een zielige asielprocedure

2009-07-05T23:09:00.001+02:00

Met enkele dagen vertraging ben ik aan mijn jaarlijks verlof begonnen. Enkele weken laat ik de negen-tot-vijf-job achter me en ga ik onbezorgd met vrouw en kinderen genieten thuis, aan zee en in de Ardennen. Ten minste, dat is de bedoeling. Nu kan ik het vakantiegevoel nog niet vatten, ik heb wat tijd nodig om de knop om te draaien. Te veel onrecht kleeft nog aan mijn ribben. Enkele weken geleden kreeg ik een dreun bij het verschrikkelijke nieuws dat de kleine C de grote K had. En deze week was het weer raak. Het is – gelukkig – van een andere orde, maar ook nu word ik getroffen ik het diepst van mijn rechtvaardigheidsgevoel. Onze Tsjetsjeense vrienden-asielzoekers vernamen dat hun hernieuwde asielaanvraag negatief beoordeeld was. Daarmee valt weer eens een doek over een procedure die meer dan een jaar aansleepte. In die periode werden Kanpasha Avhthurkanov en zijn vrouw Aymani Zakarieva liefst 12 keer opgeroepen om te verschijnen op de Dienst Vreemdelingenzaken. Telkens moesten zij in alle vroegte met de baby hun huis verlaten, naar de bushalte in het dorp stappen om vervolgens met bus en trein tijdig in Brussel toe te komen. Daar mochten ze dan van 9u tot 17u zitten wachten om telkens aan het eind van de dag een stempel te krijgen met een volgende datum om zich aan te bieden. Elf maandagen verspreid over het afgelopen jaar. Een ganse dag voor niks in een broeierige, volle zaal wachten met een baby. Ondertussen gierden de zenuwen hen door de keel van de spanning en zaten ze met hun gedachten bij hun 4 andere jonge kinderen die zelf tijdig moesten opstaan en naar school gaan. De twaalfde maandag kregen ze te horen dat ze niet meer moesten terugkomen, maar dat ze een brief zouden toegestuurd krijgen voor een interview. Het interview vond plaats, man en vrouw apart, en ze hadden er goede hoop op. Nieuwe bewijsstukken toonden ten overvloede aan dat ze in de periode mei 2004 – november 2006 in Tsjetsjenië hadden verbleven. Het kon hun dossier alleen maar versterken. Ze zagen het volledig zitten. Deze keer zou het lukken. Er was geen speld tussen te krijgen. Vorige week viel weer een brief van het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen in de bus. Negatief. Motivatie: de bijgevoegde documenten vormen geen bewijs dat het koppel werkelijk in Tsjetsjenië had verbleven in de periode mei 2004 – november 2006. Hoe is dit mogelijk? Ze lieten me de documenten gezien. Rijbewijs uitgegeven in 2005. Uitbetalingen van kinderbijslag in 2005. Om er maar enkele te noemen. Wat zit hierachter? Radeloos is deze getormenteerde familie. Wat kon ik nog zeggen? Ik dronk mijn koffie en pakte een koekje. Op weg naar huis ging ik een café binnen voor een stevige tripel. Aan de andere kant van de kroeg gaf iemand af op ‘de vreemdelingen’. “Ze komen hier allemaal zo gemakkelijk binnen”, zei de ene. “Ja, hier in België pakken ze iedereen zo maar binnen”, deed een andere er een schep bovenop. Ik dronk mijn glas leeg en had het kunnen opeten.

Voetbal in Zuid-Afrika

2009-07-02T18:09:00.001+02:00

De voorbije anderhalve maand heb ik praktisch geen bal gezien. Voor een voetballiefhebber duurt deze periode van het jaar liefst niet al te lang. Met de drukke verkiezingscampagne viel het voetbalgemis nog mee. Maar na 7 juni wou ik toch wederom het balletje zien rollen. Juni schenkt ons om de twee jaar een Europees of zelfs een Wereldkampioenschap. Maar niet dit jaar dus. Gelukkig kon in nog mijn toevlucht zoeken tot de Confederations Cup in Zuid-Afrika. Ik weet wel, dit is niet het echte werk, het betreft namelijk een voorbereidingstornooi op het WK 2010 in hetzelfde land. Maar met Brazilië, Spanje en Italië – to name but a few – waren er toch enkele smaakmakers. Ik vleidde me in mijn sofa en keek naar de wedstrijd van Spanje tegen ‘thuisland’ Zuid-Afrika. Clichématig had ik een Jupiler – mannen weten waarom - binnen handbereik zodat ik mij optimaal voetbalgewijs kon ontspannen. Ja, er zijn enkele momenten waarop de politiek veraf is in mijn leven. Hoewel. De Zuid-Afrikaanse ploeg verraste me met frivool en aanvallend spel en ik twijfelde even om als Spanjesupporter over te lopen naar de Bafana Bafana. Ten tijde van de apartheid zou dit niet de minste overweging waard zijn geweest. Maar de tijden zijn veranderd. Ik koop nu ook met plezier Kaaps fruit en dito wijn. Het viel me trouwens op dat bij de thuisploeg 10 zwarte spelers rondliepen en slechts 1 blanke. Nietsvermoedend genoot ik van het spelletje. Tot uitgerekend de blanke speler de bal toegespeeld kreeg en het uitzinnige thuispubliek massaal ‘booooohhhh’ riep. Ik krabbelde overeind niet wetende wat ik hoorde. Merkte ik al niet op dat de tijden in Zuid-Afrika veranderd zijn? De blanke minderheid – in de persoon van 1 speler - werd door duizenden eigen zwarte aanhangers uitgejouwd. Het leek wel Zimbabwe waar de dolgedraaide president Mugabe alle blanken verjaagt. Wat een omgekeerd racisme, dacht ik. En inderdaad, bij de volgende baltoets van de blanke Zuid-Afrikaan kreeg hij weer een salvo over zich heen. En daarna nog en nog. Hij gaf echter geen krimp. Ik hield het niet meer uit in mijn knusse zetel. Had dit zwarte volk dan niets geleerd uit haar verleden? Het antwoord kwam van de Nederlandse verslaggever. “Denk maar niet dat de Zuid-Afrikaanse verdediger Booth weggehoond wordt door de supporters. Nou, nee hoor, ze zijn gek van hem en scanderen zijn naam telkens wanneer hij aan de bal komt”. Langzaam werd ik terug rustig.

Rookvrij of rook-vrij

2009-07-01T19:23:00.001+02:00

Hoewel ik me ervoor tracht te behoeden niet in herhaling te vallen, overkomt het me toch wel eens. Daar zijn mijn stokpaardjes dan verantwoordelijk voor. Die verantwoordelijkheid moet evenwel gedeeld worden met de standpunten en handelswijzen van sommige politieke partijen. Laat mij concreet zijn want zopas vloog er me weer een sprekend voorbeeld als een gebraden kip in de mond. U weet onderhand dat ik de CD&V nogal eens in adem noem met ‘tsjevenstreken’, ‘totentrekkerij’ of ‘politiek met 2 petten of gezichten’. Het ‘enerzijds’- en ‘anderzijds’verhaal dat eindigt in een ‘vis-noch-vlees-oplossing’. Bij het voorbeeld dat Vlaanderens grootste politieke formatie ons nu weer aanbood mag je dit laatste gerust letterlijk nemen. Het situeert zich dan ook in de culinaire sector of meer precies in de horeca. Het heette dat de CD&V achter de schermen gedurende maanden hard gewerkt had om een totaal rookverbod in cafés uit te werken. En – geloof me – ik zat erop gevlast om eindelijk – en oprecht – mijn felicitaties over te maken aan de kartrekkers van deze wet ter bevordering en bescherming van uw en mijn gezondheid. Want we zitten allemaal wel eens graag op café. Maar dan liefst zonder rook. Helaas, driewerf helaas, in de rechte lijn naar de aankomst werd een ingebeelde bocht uitgevonden en toverde men een compromis uit de hoed waarbij er toch nog gerookt mag worden voor zover het een café betreft dat geen bereide gerechten serveert. U hoort het hoongelach af van op een afstand: wat met verse soep en minute soup, wat met een stukje zelfgebakken cake bij de koffie enzovoort. Terwijl ik bedacht dat het om een gemiste kans ging verblijdde de Lijst Dedecker de Kempen met volgend persbericht: “Wij zijn van oordeel dat de overheid zich in deze zaak niet moet mengen. Een caféhouder moet zelf kunnen kiezen of er in zijn café gerookt mag worden of niet, en moet die keuze dan duidelijk afficheren. Het is de klant die uiteindelijk beslist of hij een rokerscafé binnenstapt of niet.” De LDD meende haar ultraliberale principes van volledige vrijheid alle eer aan te doen. Vreemd echter dat de partij voorbijgaat aan de inperking van de vrijheid van de niet-roker. Uw en mijn vrijheid zouden pas groter worden wanneer we in alle cafés rookvrij zouden kunnen genieten. Maar deze inschatting wordt door de LDD niet gemaakt. Zoals ook het thema ‘gezondheid’ van de cafégangers van geen tel is. Of van de kelners die tot 3x meer kans hebben om kanker te krijgen. Al zal de LDD er zich ook hier van af maken met de perverse argumentatie dat niemand verplicht is om kelner te worden. Een vreemde visie op de arbeidsomstandigheden. En ondertussen is de rook om onze hoofden nog lang niet verdwenen.

Groene nieuwe deal

2009-06-26T18:30:00.002+02:00

Ik mag hopen dat de groene partijtop stilaan klaar is met haar analyse over de voorbije verkiezingen. We hoorden wel al eens dat er nieuwe boegbeelden gezocht worden. Maar voor het overige blijft het vooralsnog oorverdovend stil. Of we moeten het doen met de uitspraak van Mieke Vogels dat we een goede campagne hebben gevoerd, maar dat de verkiezingen te vroeg kwamen of onze boodschap te laat. Zo is het altijd wat. We hadden nochtans een sterke boodschap. De vraag is alleen of we ze goed gebracht hebben. Laten we maar beginnen met onze algemene slogan: De Toekomst Wil Vooruit. Tot ik hem daadwerkelijk gelezen had, dacht ik – eerlijk waar – dat het een grap was. De toekomst wil altijd vooruit zoals het verleden altijd achteruit wil. Hoe hol en nietszeggend kan een slogan zijn! We hadden nochtans een prachtige en krachtige slogan klaar. Wij zijn de groene economie. Inhoudelijk sterk en op zijn best op een affiche met groene lijsttrekkers netjes in het pak. Heel duidelijk en met een vleugje humor. Toch moest deze affiche inclusief slogan opgeborgen worden tot de laatste week. Gelukkig lukte dat niet. Maar wie verzint zoiets? De groene economie is óns merk, al werd het gretig door de anderen, niet in het minst door de liberalen, overgenomen. Zo erg vond ik dat trouwens niet, want toen ging de campagne ten minste ergens over. Helaas kunnen we deze verkiezingscampagne inhoudelijk niet echt sterk noemen. Daar pleiten we absoluut niet schuldig. Het begon met moddergooien en kandidaten lokken en het eindigde in wie met wie en met wie niet. Alleen op het eind van de campagne kwamen begrippen als jobkorting, groene economie en sociale bescherming ter sprake. Maar heeft u ook maar één keer het woord ‘klimaat’ gehoord? Ja, wanneer het ging over het slechte economisch klimaat misschien. Of dat het financieel klimaat er vandaag erg aan toe is. Waar is de tijd dat iedereen nog aan de lippen van Al Gore hing en de opwarming van de aarde door alle politici belangrijk werd gevonden? Nu was het milieu helemaal afwezig in de campagne. Tekenend was dat in het kopstukkendebat van de VRT dat opgebouwd was rond belangrijke thema’s milieu niet aan bod kwam. Fout van de media? Jazeker, ik kan en durf het te zeggen. Maar niet alleen de media treft schuld. De Groene Big Bang sloeg niet aan. De Green New Deal evenmin. Een partij die mikt op 10% van de kiezers zou moeten weten dat het percentage intellectuele kiezers lager is dan haar doel. Ik probeer mij voor te stellen hoe een rasechte Antwerpenaar reageerde wanneer onze campainers hem/haar de Green New Deal voor de voeten gooiden. “De watte?” of “Wazegde?” komt nu spontaan in mij op. Trouwens, ik heb onze eigen kandidaten varianten horen uitspreken als daar zijn: groene new deal, groene nieuwe deal en new green deal. Niet dat daar de reden moet gezocht worden dat we ter plaatse zijn blijven trappelen. Daarvoor moeten we naar onder en naar boven kijken. Boven stonden vaak de onbekende lijsttrekkers. De vraag blijft of we niet beter hadden gescoord met onze ex-boegbeelden. En met onderaan bedoel ik de basis waar velen hebben afgehaakt. Ik vrees dat zelfs vele kiezers niet eens één enkel foldertje in hun bus hebben gevonden. Er zijn nog veel te veel groene slaapdorpen.

Goed en slecht

2009-06-17T22:00:00.003+02:00

‘Goed’ en ‘slecht’ zijn relatieve begrippen, ook in de politiek en bij uitstek bij het duiden van je eigen verkiezingsresultaten. Welnu, Groenen horen altijd te zeggen waar het op staat. En dus zeg ik dat de uitslag van onze partij niet goed was. Zelf had ik de lat op een minimumhoogte van 7,5% gelegd. Het werd slechts 6,8% (en ja, 7,9% voor Europa). Dat is niet genoeg. Verre van de dubbele cijfers waar Mieke Vogels en ikzelf stiekem op gehoopt hadden. En toch zou ik het anders kunnen uitleggen. Bijvoorbeeld door te zeggen dat Groen! een vooruitgang heeft geboekt van 6 naar 7 zetels in het Vlaams Parlement. En dat we zelfs in Brussel een zetel hebben gehaald. Nog meer goed nieuws? Jazeker! Ons Europarlementslid Bart Staes heeft zijn zetel kunnen behouden. Een zegen voor ons en voor heel Europa. Want vriend en vijand erkennen de grote verdiensten van Bart. Dichter bij huis hebben wij ook reden tot feesten. Het spijtige vertrek van ons verdienstelijk parlementslid Rudi Daems wordt gelukkig gecompenseerd door de intrede van Dirk Peeters. De Kempen stuurt met Dirk een parlementair naar Brussel die door zijn jarenlange ervaring goed geplaatst is om de dossiers van Rudi over te nemen. En dan is er nog onze eigen Herentalse voorzitter Barbara Caerels. Wij stuurden haar de campagne in en, hoewel onervaren, bracht zij origineel en ‘doord8’ haar groene boodschap. Barbara schonk de partij liefst 2751 voorkeurstemmen en verraste daarmee zichzelf en haar omgeving. Het lijkt erop dat wij een ‘goudkippetje’ in eigen rangen hebben dat Herentals binnen 3 jaar nog wel eens zou kunnen verrassen. Zij deed nu al ruim beter dan de socialistische schepen Jan Bertels. En liet de plaatselijke weirdo, genaamd Guy Paulis, met zijn groene Hummer ver achter zich. Voorwaar een knalprestatie. Maar voor we euforisch worden, terug naar de realiteit. Die leert ons dat Groen! weer niet doorbreekt en dat we daar maar eens een kritische analyse moeten aan wijden.

Voor C en haar ouders

2009-06-16T17:39:00.003+02:00

Dit schrijf ik voor C en haar ouders. We bezochten haar zaterdag in het UZ te Leuven. Volg de rode pijlen, zei men bij het onthaal. Ik haalde diep adem en besloot niet langer te aarzelen. De kinderen hadden klamme handen, mijn vrouw kon haar zenuwen nauwelijks bedwingen. Twee weken geleden was C nog op zeeklasse met mijn zoon en haar andere klasgenootjes. Ze voelde zich moe en moest afhaken terwijl de andere kinderen speelden. Eens thuis namen haar ouders haar mee naar de dokter. Ze had wel eens meer last van oor- en keelontstekingen. Verder niets. Het verdict was snoeihard. We zagen haar liggen als een hoopje ellende. Aan een kapstok – de kerstboom genoemd – hingen allerhande zakken met vloeistof. Ze kreeg chemotherapie en ze had pijn. Geen zin om te spreken laat staan te glimlachen. Maar de ogen van het meisje vertelden veel. Ik moest slikken en ging even op de gang. Ik bedacht dat dit zowat de akeligste plek van het land moest zijn. Door de deuropeningen zag ik kinderen van verschillende leeftijden. Patiëntjes van amper een jaar oud – gelukkig begrijpen ze het nog niet – tot jongeren die zouden moeten puberen. ‘Waarom?’ Het is de enige vraag die opkomt. ‘Waarom een onschuldig kind?’ De ouders van C dragen hun verdriet en woede op een uiterst waardige manier. Haar papa had me opgebeld toen hij het nieuws nog maar net had vernomen. Heel sereen en op haast onderkoelde toon deed hij zijn verhaal aan de telefoon. Ik wist nauwelijks iets terug te stamelen. Het was volop verkiezingscampagne. Ik wou die avond folders bussen, maar het is er niet van gekomen. Nu stonden wij bij de ouders aan het ziekenbed van C. Mijn vrouw was 11 jaar geleden samen zwanger geweest met de mama van C. Ze zijn sindsdien zeer hecht geworden door de opvoeding van de kinderen. Nu waren we hier allemaal samen, zij met hun drie en wij met onze twee kinderen. Waarover moesten we praten? Woorden waren overbodig. Niets was nog belangrijk. Behalve C. Maar we begrepen elkaar.

Verkiezingskoorts

2009-06-09T17:24:00.001+02:00

’t Schijnt dat we gisteren ontwaakt zijn in 2 verschillende landen. Een rechts Vlaanderen en een links Wallonië. Ik werd dus wakker in het verkeerde land. Omdat verhuizen niet direct een optie is, heb ik onmiddellijk een kortvakantie naar het buitenland geboekt. Om het communautair evenwicht te herstellen zullen we na ons verblijf in de Ardennen nog enkele dagen aan de Belgische – of moeten we zeggen Vlaamse – kust doorbrengen. Liefst van al zou ik nu al mijn valiezen pakken, maar dat is om praktische redenen onmogelijk. J’en ai marre, ik heb er genoeg van. The day after. Afkicken van wekenlang opgebouwde spanning en uren folders bussen. Het moet mijn wezen danig aantasten, want elke keer word ik letterlijk ziek in het weekend van de verkiezingen. Ik heb mijn eigen verkiezingskoorts. Ook nu weer lig ik in de lappenmand, te hoesten dat het een aard heeft. Alleen bij onze historische verkiezingsoverwinning van 1999 voelde ik me dioxinekiplekker. Dat heeft 4 jaar geduurd. Toen, op 18 mei 2003, volgde een al even historische verkiezingsnederlaag. We werden volledig van de politieke kaart geveegd. De vrije val van Agalev. Ik kan ervan meespreken. Meer nog, de primeur kwam mij toe. Ik was destijds de eerste groene die viel. Hoe dat zo kwam? In de dagen voor die verkiezingsdatum moest ik afrekenen met een dilemma. Op de verkiezingsdatum stond immers de jaarlijkse bijeenkomst gepland met de Nederlandse familietak. Een hartstikke leuk feest daar in Tilburg dat ik voor geen stuiver wil missen. Maar dan moest ik wel de ontknoping van de verkiezingen missen, wat al evenmin een optie was. Na veel wikken en wegen besloot ik om alleen op het thuisfront achter te blijven. Ik zwaaide mijn vrouw en kinderen uit en begon met een verkiezingsdag in alle leegte door te brengen. Omdat – in afwachting van de eerste verkiezingsresultaten – de uren tergend traag verstreken, besloot ik om een eind te gaan joggen. En daar liep het mis. Nog maar een paar kilometer had ik in de benen of ik trapte op de veter van mijn schoen en viel languit op het beton. Met een geschaafde en bebloede rechterflank strompelde ik naar huis. Daar begon mijn pols hevig pijn te doen zodat ik amper het bloed van mijn benen kon vegen. Toch ben ik nog naar het stemlokaal gereden waarvan ik me nog levendig herinner dat ik daar uiterst krampachtig van de fiets geraakte en dat men mij nogal vreemd aankeek vanwege mijn verse schaafwonden. Rond half 4 werd de eerste dramatische uitslag (Heist-op-den-Berg) bekendgemaakt. Gaandeweg kwamen meer uitslagen de huiskamer binnen en kreeg ik naast de mentale pijn ook meer last van mijn pols. Toen mijn vrouw en kinderen uren later thuiskwamen troffen ze me lijkbleek en badend in het zweet aan. Op de spoedafdeling van het ziekenhuis werd mijn pols in het gips gelegd. Op de achtergrond hoorde ik flarden van de radio. Het ging over ‘de val’ en ‘groenen’. Ik had overal pijn. De verpleegster verzocht me de kleur van het gips te kiezen. Niet vies van enige ironie wandelde ik met een groene arm naar buiten.

Slecht weer

2009-06-08T17:31:00.002+02:00

Voor de middag twijfelde ik nog, maar kort na de middag wist ik het zeker. Rechts zou de verkiezingen winnen en Groen! zou het niet schitterend doen. Hoe ik dat zo wist? Gewoon door het weer. Zoals de traditie het thuis wil gingen wij onze stem uitbrengen iets over het middaguur. Ik zette de kinderfietsen buiten klaar – want ja, de stemverrichting is bij ons een familiegebeuren – en net op dat moment vielen de eerste regendruppels uit de samenpakkende wolken. Nat van het regengordijn kwamen we aan het stemlokaal aan. Andere dorpsgenoten-kiezers kwamen met plukjes aangewandeld. Ik bekeek hun gezichten en die waren zonder uitzondering afgestemd op het weer. Ze stonden op onweer. Dat moest slecht aflopen. We vervulden onze stemplicht waarbij mijn zoon voor mij de elektronische pen hanteerde. Hij nam uitgebreid zijn tijd om de vele kandidaten aan te tikken. Vrouw en dochter waren sneller klaar. Mijn dochter kwam naar me toe gelopen alsof ze verrassend nieuws had. Ze vertelde fier voor wie zij gestemd had, maar voegde er met een gespeeld pruilmondje aan toe “dat de CD&V toch gaat winnen”. De perfecte exit poll, zo zou blijken. Uitgeregend kwamen we thuis. Wat een verschil met 10 jaar geleden toen de Groenen de ‘dioxine-verkiezingen’ glansrijk wonnen. Toen scheen de zon en was het heerlijk warm. En werd er gekozen voor een warme, solidaire samenleving. Nu staan we helaas weer aan het begin van een kil en koud beleid. De aarde mag dan wel opwarmen, in het Vlaams Parlement zal daarvan niets te merken zijn.

Groenpraterij

2009-06-06T17:44:00.001+02:00

Dat de socialisten in verkiezingstijden plots groen worden is geen verrassing meer. Met deze truc proberen ze al jarenlang linkse, progressieve kiezers uit het groene kamp te lokken. Eens de verkiezingen voorbij schiet er van dat groene kleurtje bij de SP.a helaas nog weinig over. Het verschil tussen woord en daad. Opmerkelijk is dat in deze verkiezingscampagne zowat álle partijen zo groen proberen te zijn als Groen!. Om nog beter voor de dag te komen bij de kiezer noemen ze zichzelf dan liefst ‘verstandig groen’ of ‘realistisch groen’. Met deze truc plaatsen ze zichzelf op een verhoogje en duwen ze Groen! weer graag in het verdomhoekje van de naïevelingen en luchtfietsers. Zonder de minste schroom pleiten liberalen, socialisten en christendemocraten plots ook voor een ‘groene economie’. Toch zijn het uitgerekend deze partijen die al 30 (!) jaar lang systematisch alle groene voorstellen wegwuiven en als irrealistisch bestempelen. Dezelfde partijen vertikken het om tot op de dag van vandaag een beleid te voeren dat voluit kiest voor hernieuwbare energie en andere sectoren en producten die vele duurzame jobs creëren. Integendeel, het credo van de traditionele partijen blijkt het VIA-plan. Vlaanderen in actie, maar wat voor actie? Vlaanderen als logistieke draaischijf voor Europa. Klinkt mooi, maar de gevolgen zijn: nog meer vrachtwagens op onze al oververzadigde autosnelwegen met nog meer fijn stof tot gevolg. Nog meer beton, met megalomane projecten zoals de Lange Wapper en wie weet de verbreding van het Schipdonkkanaal. Extra rijstroken en een extra Ring boven de Brusselse Ring. Hoe valt dit te rijmen met hun zogenaamde groene principes? Hopelijk doorziet de kiezer de groenpraterij van de traditionele partijen en kiest hij voor het origineel in plaats van voor de slechte kopie. Een kameleon is een mooi dier, maar het hoort niet thuis in de politiek.

Brievenbusgesprekken

2009-06-05T20:35:00.000+02:00

Oef, ik heb de laatste folders in de bussen gestoken. Het bussen was soms vermoeiend, maar vaak ook amusant en leerrijk. Want ik maakte er een sport van om de bewoners die zich toevallig aan de straatkant bevonden expliciet te melden dat ik hen een groene folder wilde overhandigen. De reacties waren soms kortaf of nihil, maar gaven af en toe aanleiding tot een gesprekje. Eén zinnetje kwam vaak terug. “Jullie zijn nodig”, verwoordde een kranige 70-jarige vrouw die er 10 jaar jonger uitzag het kort maar krachtig. “Maar, sorry meneer, ik ga er niet op stemmen”, excuseerde ze zich. Ze pakte de groene folder aan, leunend op een hark waarmee ze in haar voortuintje aan de slag was. “Ik stem al heel mijn leven voor dezelfde, maar ik zeg niet voor wie”. En nu ging ze ook niet meer veranderen. In de daaropvolgende 15 minuten trachtte ik haar te overtuigen om alsnog het roer om te gooien. Mijn slotzin vond ik zelf behoorlijk ingewikkeld maar er leek me geen speld tussen te krijgen. “Want als iedereen vindt dat er Groenen nodig zijn in de politiek, maar niemand stemt ervoor, dan ben je niet geloofwaardig wanneer je zegt dat ze nodig zijn”. Ze keek me nadenkend aan en zei: “Als jij zou opkomen, dan zou ik voor jou stemmen”. Dat gevoel kende ik ook bij een gepensioneerd man die zich outte als een ‘gedegouteerd socialist’. Hij kende me maar wist “verdekke toch niet dat ik een groene was”. Trouwens, hij volgde het allemaal wel niet zo, maar “die Bart Staes zegt toch zinnige dingen”. Dat vond ook een andere man die bij het aannemen van een folder ook al zijn respect voor onze Europese lijsttrekker niet onder stoelen of banken stak. “Die Bart Staes van jullie, die weet wat hij zegt”. Het was als een compliment bedoeld, al mag je hopen dat ze allemaal weten wat ze zeggen. Over ons ander boegbeeld, Mieke Vogels, lopen de meningen duidelijk uiteen. Het lijkt wel of ze niemand onberoerd laat. Je ben vóór Mieke of tegen. Ze heeft hevige fans en felle tegenstanders. Hoewel bewezen is dat vooral vrouwen het groene gedachtegoed genegen zijn, dan viel het mij op dat het net vele vrouwen kritisch zijn voor onze voorzitter. “Ze komt niet serieus genoeg over”, meende een vrouw die duidelijk ernstige mannen in maatpak verkoos. Dat het vestimentaire aspect niet onbelangrijk is kreeg ik te horen van een oudere, kokette dame. “Uw voorzitter zou zich eens wat deftig mogen opkleden als ze op tv kwam”. Ik liet haar de verkiezingsfolder zien waarop Mieke en de andere groene lijsttrekkers in een deftig pak poseerden. “Awel, da’s al veel beter”, klonk het. In dezelfde straat vond een man Mieke Vogels dan weer ‘een straffe madam’. “En ze komt altijd goedlachs over”, riep hij me achterna. Glimlachend vervolgde ik mijn weg, wetend dat zoveel mensen zoveel verschillende meningen hebben. Ook over Groen!. Maar dat is net de essentie van de democratie.

De pastoor met het losse handje

2009-06-04T18:04:00.001+02:00

Momenteel beperkt mijn nieuwsopzuigingsvermogen zich tot alles wat met de verkiezingen te maken heeft. De rest van het wereldnieuws, hoe belangrijk ook, interesseert mij plotseling slechts matig. Zelfs het feit dat mijn favoriete voetbalclub SK Lierse nog altijd aan de slag is in een eindronde om alsnog naar eerste klasse te promoveren. Het is voor mij van wereldbelang en toch kan ik er mij door de nakende verkiezingen niet op focussen. Ander nieuws ontgaat mij helemaal of het moest zijn dat er een passagiersvliegtuig van de radar verdwijnt. Of wanneer er in het naburige Olen, gemeente van mijn roots en mijn hart, iets gebeurt dat de nationale krantenpagina’s haalt. Dat is uiteraard hoogst uitzonderlijk, maar ziehier wat zich plaatsvond het voorbije weekend. Het gebeurde in de marge van het ondertussen succesrijke muziekfestival Gladi-olen (heeft u ‘em?). De plaatselijke KWB-afdeling drijft sinds enkele jaren mee op het succes met de organisatie van een heuse Music and Love Parade. Ik heb de stoet nooit gezien, laat staan er aan deelgenomen, maar ik stel er mij een resem traag rijdende open vrachtwagens bij voor die jongeren vervoeren en/of in vervoering brengen met luide muziek (en liefde?). Tot hier nog niks heel abnormaals, hoewel ik mij dit soort evenementen meer met grootsteden dan met plattelandsdorpen associeer. En net daarom liep het mis. Toen de stoet aan de plaatselijke kerktoren voorbijtrok, kraaide de haan van de pret of van de pijn. Dat is nog niet duidelijk. Maar de priester onderbrak zijn misviering en kwam met gezwinde tred en priestergewaad naar buiten gestapt. Het kwam tot een onvriendelijke woordenwisseling met de feestende massa waarbij de dorpsherder de organisatoren herinnerde aan de afspraken dat het lawaai al hoorde opgehouden te zijn. Waarop een jonge onverlaat een vreemd argument bovenhaalde. “Breek uw kerk af”, riep de jongeman. Het huis van God afbreken, dat liet de pastoor niet over zich heen gaan. Hij verkocht de snaak een felle mep. Gelukkig kwamen omstaanders tussen om een gevecht in regel te voorkomen. De pastoor was echter bereid om het spel eerlijk te spelen, want zo verklaarde hij achteraf “toen nam ik mijn bril af om de man de kans te geven terug te slaan”. Alleszins een vreemde variant op het bijbelse wangaanbod. Natuurlijk had de dorpspastoor onmiddellijk spijt van zijn los handje, maar ten gronde had hij het gelijk aan zijn kant. Dat moesten de organisatoren toegeven, want hun parade was ten slotte te laat vertrokken. Niettemin was het kwaad geschied. En zo stonden in het katholieke dorp Olen de katholieke priester en de katholieke KWB als vijanden tegenover elkaar. Even later hervatte de pastoor de misviering en predikte er de vrede en de verdraagzaamheid. En dat was ook de boodschap van de Music and Love Parade van de KWB.

Niets is wat het lijkt

2009-05-21T10:37:00.002+02:00

Ik stond aan de verkeerslichten te wachten tot het rode fietsje op groen zou springen. Een wielertoerist stopte discreet achter mij. Er was haast geen verkeer en dus leek het alsof we daar zo maar wat stonden. “Ik lees een andere krant”, zei ik. De man bekeek me met een blik van wat-moet-ik-hiermee. Kortaf antwoordde hij: “Ik lees geen gazet”. Dat werkte op mijn lachspieren, maar gelukkig werd ik door het groene fietsje gered. Hij reed door en ik zag nu dat ook op de achterzijde van zijn koerstrui ‘Het Nieuwsblad’ stond. Toen hij ver genoeg voor me uit reed, liet ik me even gaan en schokschouderde van het lachen. Niets is wat het lijkt, dacht ik. Doorkruist die man heel de Kempen in koeien van letters reclame makend voor Het Nieuwsblad en dan leest hij die krant niet en al evenmin een andere. Ik fietste verder en hield halt bij een kennis die zijn voortuintje wat aan het aanharken was. “Gij, vuilen tsjeef”, begroette ik hem alluderend op het verkiezingsbord dat bijna in zijn neus beet. “Wat heb jij met de CD&V?”, vroeg ik op de man af. “Niks, jongen, maar de dochter van een nicht van mijn vrouw heeft dat komen vragen en mijn vrouw heeft ja gezegd”. En dan boog hij zich lichtjes voorover, als op een samenzweerderige toon. “Maar ge weet toch dat ik niet voor de katholieken stem”. Natuurlijk wist ik dat. En weer dacht ik dat niets is wat het lijkt. Het helpt mij tegen het uitbrekende angstzweet wanneer ik kris-kras door het Kempisch landschap verkiezingsborden van allerlei kleuren zie opduiken, behalve groene. Al is dat ook niet waar, want in mijn Noorderwijk staan onze groene borden bij onze leden en sympathisanten. En die gaan zeker voor Groen! stemmen. Alhoewel… je weet maar nooit, want niets is wat het lijkt.

Kleur bekennen

2009-05-08T19:57:00.004+02:00

Kleur bekennen blijft voor veel mensen één van de laatste taboes. Met hun stemgedrag lopen ze niet te koop. Integendeel, je krijgt er geen hoogte van. Ikzelf heb er geen probleem mee. Ook dit keer weer, op 7 juni, zal ik op Groen! stemmen. Dat staat vast en bij deze is dat gezegd. En wat gaat u stemmen? “Hola, maar daar heeft u geen zaken mee”, sneerde een vrouw alsof ik naar de actuele stand van haar bankrekening of nog iets intiemers vroeg. “Ik weet het nog niet”, antwoordde haar vriendin op wiens gezicht te lezen stond dat ze het wel wist. Sommigen weten het oprecht niet. In het beste geval maken ze toch nog een inhoudelijke overweging. Daarvoor kunnen ze bijvoorbeeld te rade gaan bij ‘Doe de stemtest’ van de VRT en De Standaard. Zoals ik, al was het bij mij maar voor de sport. Als doorwinterde ecologist kan zo’n stemtest mij niet verrassen. Ik doorliep al fluitend de 36 vragen van de Stemtest, koos mijn 3 geprefereerde politieke thema’s en wachtte geduldig de uitkomst af. Zoals bij vorige stemtests was het groene balkje het langst. Vervolgens leek een SLP-profiel me ook niet te misstaan, al heb ik met die partij niks behalve dat ze kennelijk redelijk links en progressief moet geconcipieerd worden. Zo ging mijn verdere profiel over de centrumpartijen naar rechts. Gewoontegetrouw eindig ik dan bij het Vlaams Blok/Vlaams Belang dat voor alles staat waar ik tegen ben en gelukkig ook omgekeerd. Zo wil ik het graag houden. Want erger bestaat niet. Maar zie, wat mijn profiel onthult. Een ultrakort, lichtblauw balkje toont aan dat de Lijst Dedecker mij NOG minder aanspreekt dan het VB. Hoe erg ik Jean-Marie Dedecker, de vleesgeworden brulboei, ook veracht, zijn plaats achter Filip De Winter verrast me toch enigszins. Maar ach, het heeft verder geen belang. Ik hoef niet te kiezen tussen de pest en de cholera. Geef mij maar weer frisruikend groen.

Sterretjes

2009-05-02T16:10:00.000+02:00

Ze hebben vorig weekend sterretjes gezien, de uittredende Vlaamse parlementsleden. En hoe minder ze er zagen, hoe meer ze er zagen. De krant De Standaard quoteerde de Vlaamse verkozenen op haar activiteitsgraad gedurende de bijna afgelopen legislatuur. Opvallend en verdiend was de overwinning van onze groene parlementair Rudi Daems. Samen met Jan Peumans (nv.a) en Annick De Ridder (Open Vld) haalde hij bijna de maximumscore. Een beloning voor een harde werker die pas nadat hij zijn politieke afscheid aankondigde door de media in de schijnwerpers werd geplaatst. De vierde macht van het land die politici kan maken én kraken mag hierover toch wel eens nadenken. Overigens scoorden alle groene parlementsleden zeer goed. Onderaan de rangschikking vielen de ‘cumulards’ op zoals Patrick Janssens (SP.a) en Frans Peeters (CD&V). Burgemeesters die bij de gemeenteraadsverkiezingen de kiezer in de val lokken met de boodschap dat ze als Parlementslid een arm hebben tot in Brussel. Helaas gebruiken ze die arm enkel om hun hoofd te ondersteunen en voeren ze verder geen klap uit in de hoofdstad. Hun aanwezigheid beperkt er zich overigens tot de oproep der partijtucht om op het juiste knopje te komen drukken. Ook opvallend onderaan de rangschikking het merendeel van de Vlaams Belangverkozenen. En nog een categorie: de concertorganisatoren, ook wel mijn voormalige helden genoemd. Herman Schueremans, de man die mee mijn goede muzieksmaak heeft bepaald, die mij de gelegenheid gaf te genieten van de jonge Simple Minds, U2 en vele andere muziekiconen, ligt van zijn voetstuk. Daar lag mijn held al toen ik hem zag veranderen van rebelse muziekliefhebber in een zakenman met ogen als dollartekens. Daar lag hij nog meer toen hij zijn toevlucht zocht tot de liberale partij die voor mij haaks staat op de zeden en gewoonten in de rockmuziek. En nu blijkt ook nog eens dat de Schuur in de sterrenranking van De Standaard helemaal door de mand valt. Dat is al evenzeer het geval voor die andere concertorganisator Chrokri Mahassine (SP.a). De man die het alternatieve Pukkelpop groot maakte blijkt zich ook al te wentelen in de luxe van het Vlaams Parlement. Maar van enig politiek initiatief kan Chokri niet verdacht worden. Het is me wat. Een mens mag toch hopen dat de kiezer zich laat leiden door het soort evaluaties zoals deze van De Standaard. Of zal het weer bij ijdele hoop blijven? De kiezer krijgt misschien wel weer de politici die hij verdient.

Garageverkoop of Tupperware-party

2009-04-27T21:55:00.006+02:00

Op het gevaar af om onbescheiden over te komen: mijn vrouw heeft het nogal getroffen met haar man. Voor zowat niets moet zij mijn toestemming vragen. Zelfs niet wanneer daarbij een flinke hap uit het maandbudget wordt gebeten. In de gezinswereld rondom mij zie ik heel wat voorbeelden waar dat anders is. Ja, er zijn nog mannen die de broek dragen. Behalve op één enkel punt hoef ik de broek niet. En dan gaat het nog niet over centen, maar over principes. Mijn vrouw mag namelijk geen Tupperware-party organiseren. Niet dat mijn vrouw zo’n type is. In wezen is het verbod dus louter fictief. Het heeft niet te maken met een numeriek overwicht van het vrouwelijk geslacht waardoor ik vrees in ademnood te komen. Het heeft zelfs niet te maken met mijn afschuw tijdens de vaat bij het droogmaken van een plastic Tupperware-potje. Hoewel, wat zou ik graag zo’n demonstratrice mijn hart willen luchten over haar ‘dekselse’ verkoopsobjecten? De vele manuren kostbare tijd die ik al verloren heb door te proberen met de tip van de keukenhanddoek onder een randje de haast onbereikbare schuim vandaan te halen. Maar neen, het gaat dus om het principe. Geen commerciële activiteiten bij mij thuis. Ons huis is geen verkoopstempel. In dat opzicht voel ik me bondgenoot met Jezus die de kooplui uit zijn tempel verjaagde. Nu wil ik ook hier redelijk in zijn. En zo gebeurde het dat afgelopen weekend mijn woonadres toch een echt verkoopadres was. De verkoopsruimte bleef echter beperkt tot de plaats waar normaliter de auto verblijft. Mijn vrouw deed mee aan de plaatselijke garageverkoop van de Gezinsbond. Want een garageverkoop – zo werd geredeneerd - sluit aan bij onze milieuvriendelijke en sociale levenshouding. Kleding, speelgoed, huisgerief en prullaria werden voor hergebruik (milieuvriendelijk) aan een spotprijsje (sociaal!) te koop aangeboden. Zo was uitgerekend mijn buurman apetrots toen hij het ontgroeide fietsje van mijn zoon voor zijn kleinkind op de kop kon tikken. Toch moeten we het systeem der garageverkoop niet al te zeer bewieroken. De deelnemers wonen zeer verspreid en bijgevolg rijden vele mensen vele autokilometers van de ene garage naar de andere. Bovendien laten nogal wat kijk- en kooplustigen de motor enkele minuten draaien terwijl ze een bezoek brengen. En het is natuurlijk voor niemand leuk dat ik onze potentiële klanten erop attent moest maken hun motor stil te leggen. En hoe sociaal is het dat opkopers zich aanbieden met de bedoeling om de boel verder te verhandelen. Dan toch maar Tupperware waar de vrouwen sociaal bij mekaar zitten om de herbruikbare potjes te bekijken?

Eerlijke handel

2009-04-20T21:24:00.000+02:00

Goed nieuws op economisch vlak is dezer dagen haast even schaars als het resultaat dat pakweg een detective van Jean-Marie Dedecker kan voorleggen. Edoch, de verkoop van Fair Trade producten neemt gestaag toe in weerwil van de alomtegenwoordige crisis. We zijn bereid om voor kwaliteit te betalen, zo heet het. Ik vind het fantastisch, want Eerlijke Handel is mij op het lijf en de maag geschreven. Als tiener ging ik al als elfelfelver van deur tot deur in Olen-Centrum, waar ik getogen ben. Na mijn verhuis in 1990 stond ik in Noorderwijk mee aan de wieg van het plaatselijke 11-11-11-comité en sindsdien sprong ik jaar na jaar mee in de bres voor het Zuiden. Begin jaren 90 baatten we met een groepje idealisten in het dorp zelfs even een Wereldwinkel uit, maar toen we het pand moesten teruggeven aan de eigenaar hield het benevole verhaal op. In die tijd waren we echte pioniers en hoewel de Noorderwijkenaren met mondjesmaat over de winkelvloer kwamen bekeken de meesten ons als vreemde vogels. Gelukkig zijn de tijden veranderd en de geesten geëvolueerd. Vandaag is Herentals zelfs officieel een Fair Trade gemeente. Een aantal enthousiaste Herentalsenaren die een hart voor het Zuiden hebben vormen een soort Trekkersgroep om initiatieven te nemen rond Eerlijke Handel en Duurzame Producten. Daarbij kwamen ze op het idee om te proberen hun werkgebied uit te breiden naar de deelgemeenten Noorderwijk en Morkhoven. En zo kwam het dat ik in februari een uitnodiging in mijn brievenbus vond voor een startvergadering in Noorderwijk over Fair Trade. En hoewel ik mij voorgenomen heb om mijn avonden nog minimaal in te vullen met vergaderen voelde ik mij zodanig aangesproken dat ik op mijn fiets sprong om te zien of en hoe we Fair Trade ingang kunnen doen vinden in een dorp met vele kleine neringdoeners en lokale boeren en tuinders. Het werd een aparte belevenis. Het bonte gezelschap bestond uit ecologisten, boeren en afgevaardigden uit het verenigingsleven. Allen droegen ze het initiatief een warm hart toe. Alleen bleek snel dat iedereen een verschillende invulling gaf aan het begrip ‘fair trade’. De enen dachten (uitsluitend) aan producten die de landbouw in de Derde Wereld zou stimuleren. Anderen meenden dat de plaatslijke handel ook fair trade was. En bijgevolg was de boer die zijn producten ook thuis rechtstreeks aan de man brengt fair trade. Maar wat dan als diezelfde boer energieverslindend produceert en buitenlandse slaven tewerkstelt? En nog meer vragen: zijn alle dorpswinkels geen lokale handel en bijgevolg fair trade? Ik haalde het voorbeeld aan van de schoenmaker die bij uitstek een kleinschalige en milieuvriendelijke ambachtsman is. Is hij ook fair trade? Is een boer wiens producten naar de veiling gaan maar toch aan de straatkant enkele bakjes aardbeien of asperges verkoopt fair trade? Het werd een geanimeerde discussie in een straat zonder eind. Ik leefde even in de waan dat er alleen nog maar eerlijke handel bestond.

Nieuws in het buitenland

2009-04-18T18:30:00.001+02:00

Ik had mij afgezonderd van het nieuws van de wereld. Een zelftest. Zou ik mij hier op mijn vakantiebestemming eventjes, een weekje maar, kunnen afsluiten van wat er op politiek en maatschappelijk vlak in dit beperkte tijdsbestek zou afspelen? Een ware marteling werd het. Een zelfkastijding want de hotellobby bood internetverbindingen voor luttele euro’s. En in mijn hotelkamer hoefde ik maar op de knop van het TV-toestel te drukken om een nieuwszender te ontvangen. BVN zond zelfs het Nieuws op Eén uit. Rechtstreeks. Dat weet ik omdat ik mijn nieuwsstaking na drie dagen opgaf. Toen hoorde ik dat Ludo Dierckx overleden was. En zag ik Mieke Vogels verklaren waarom overwegend vrouwen voor Groen! stemmen. En mannen voor Dedecker volgens hemzelf en een onderzoek. Ik spoedde mij naar de hotelreceptie, surfte naar meer duiding en vernam bovendien dat Italië gebeefd had en mijn favoriete voetbalclub gewonnen. In mijn thuisstad Herentals waren geen onlusten uitgebroken en verder speurwerk op het wereldwijde net leerde me dat dat ook niet in de rest van mijn land het geval was. Ik had het gevoel terug up to date te zijn. De gedachte dat ik het nieuws onder controle had maakte me bepaald rustig. Ik dronk een jarra (halve liter pils) voor de dorst gevolgd door een baraquito (koffie met likeur) voor de gezelligheid. En om mijn vakantiegevoel te completeren nam ik er een Spaanse krant bij. Dat was echt genieten in Tenerife.

Ik vraag het aan

2009-04-05T21:53:00.000+02:00

Dat de overheid een voorbeeldfunctie heeft, daar zullen we het over eens zijn. Wat de overheid van haar burgers verwacht, mag de burger van haar overheid verwachten, me dunkt. Het komt wel eens voor dat u en ik wat bouwen, verbouwen, opknappen en renoveren. Soms heb je daar geen vergunning voor nodig, maar meestal wel. Sommigen vragen die vergunning netjes aan (al houdt dat de werkzaamheden wel eens flink tegen), anderen weer niet. De gemeente Herentals liet ooit haar verouderde zwemaccomodatie omtoveren tot een modern binnen- en buitenzwemcomplex dat ondertussen gemeenzaam bekend is onder de naam Netepark. Het toenmalig gemeentebestuur liet het dossier zodanig aanmodderen dat het zelfs een riant pak Europese subsidies dreigde mis te lopen. En toen werd plots op zeer feestelijke wijze de eerste steen gelegd. Zoals het van groene raadsleden mag verwacht worden roken wij onraad. Hoe zat het met de bouwvergunning van dit project? We kwamen er spoedig achter dat die er niet was. En dus riepen we de pers bijeen om ons hardop af te vragen hoe het nu weer zat met de voorbeeldfunctie van het stadsbestuur? Dat zelfde stadsbestuur wiens diensten dagelijks in de weer zijn met het behandelen van vergunningsaanvragen van haar brave burgers. De reactie was voorspelbaar. De Groenen willen het dossier vertragen en het risico lopen dat de werken (nog meer) vertraging oplopen. Die vergunning, dat brengen we nadien wel in orde. Het Neteparkverhaal schoot me te binnen toen ik de beslissing van de Vlaamse Regering over de Oosterweelverbinding vernam. Ziet u ook de gelijkenissen? Niet dat de Vlaamse Regering nu geen vergunningsaanvraag indient. Integendeel, de aanvraag komt er op een moment dat ‘officieel’ nog niet beslist is waarvoor. Stel u voor dat u de Technische Dienst van uw gemeente bezoekt en beleefd vraagt naar formulieren voor een bouwaanvraag. Hoe zal de reactie van de ambtenaar zijn wanneer u vertelt dat u nog niet weet wat u gaat (ver)bouwen. Hoort u zichzelf al met een ernstig gezicht verklaren dat het nog alle kanten uit kan? Het kan nog straffer: dat bewezen de socialisten in het Oosterweeldossier. Hoewel Patick – walk and don’t look back – Janssens en de zijnen hun kar gekeerd hebben en geen voorstander meer zijn van de Lange Wapperbrug dienden ze mee de bouwaanvraag in voor… juist de Lange Wapper. Ziet u het zichzelf al doen? Of zoals de groene parlementair Rudi Daems het uitdrukte: de socialisten vragen een bouwvergunning aan voor een huis waarin ze niet willen wonen. Benieuwd of de (Antwerpse) kiezer het begrepen heeft!

Snel, sneller, Beaucourt

2009-03-27T15:04:00.002+01:00

Hoe groot is de kans dat Michel Vandenbosch zijn hond in het openbaar afrost? Of dat de paus in Afrika met condooms op zak de weg kruist van een mooie zwarte deerne? Die mogelijkheid lijkt me even groot als het nieuws dat Filip De Winter een Marokkaans kindje adopteert. Of Anja Hermans aan de slag (3 woorden!) gaat bij Electrabel. Of Flor Koninckx met een glaasje op achter het stuur kruipt. Hoewel, dat laatste – dat is bekend – is toch gebeurd. Al heb ik het gecheckt en gedubbel- en tripel(!)checkt voor ik het voortvertelde. Het was immers één van de laatste zekerheden die wegvielen. En ziehier komt er weer één: dokter Luc Beaucourt (foto) reed zich tegen de lamp. De arts werd betrapt toen hij aan een snelheid van 186 km per uur over de E34 scheurde. Juist is juist, na correctie werd – volgens de overtreder – de snelheid teruggebracht tot 174 km per uur. Nu mag Beaucourt wel een urgentie-arts zijn en bijgevolg zich gehaast door het leven spoeden, zijn overtreding is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Jaren aan een stuk heeft de man onderbroken als een Don Quichot gevochten tegen (weekend)ongevallen en vóór veilig verkeer. Alles samen zou hij op zijn kruisvaart meer dan achtduizend voordrachten gegeven hebben waarbij hij gruwelijke foto's van verkeersslachtoffers toonde door overmatige snelheid al dan niet in combinatie met drankgebruik. Overigens zou Beaucourt als laagvlieger ook al niet geheel nuchter zijn geweest. Vooraleer ik hier de schandpaal bovenhaal, wil ik ootmoedig bekennen dat het “zou kunnen voorkomen dat ook ik gespot word terwijl ik de maximum snelheid overschrijd”. Ik wil dan wel een weddenschap aangaan dat de marge minimaal zal zijn. Als hulpmiddel rijd ik nog altijd rond met een ROB-sticker op de achterruit. Ik beken mij dus altijd als een chauffeur die Rustig Op de Baan rijdt. Dat kan van Beaucourt dus niet (meer) gezegd worden. Het snelste parcours dat hij tot dus ver had gereden was in de politiek. Zijn BV-schap had zich omgezet in een engagement bij de CVP, maar vliegensvlug schakelde hij over naar de VLD. Ik had mij toen al – zij het binnensmonds – vragen gesteld bij het gezelschap dat hij ging opzoeken. Zijn het immers niet bij uitstek de liberalen die pronken met stevige CO2-bakken waar ze – wellicht in naam van de vrijheid – graag mee over het asfalt scheuren? En alsof zijn geloofwaardigheid na zijn verkeersovertreding nog niet helemaal aan diggelen ligt, lijkt hij nu zijn heil bij Jean-Marie – druk het gaspedaal nog wat dieper in – Dedecker te zoeken. Of toch weer niet. Zijn toelatingsexamen heeft Beaucourt alvast met brio afgelegd.