Maai mei (niet)

Toen we – heel lang geleden – onze intrek namen in ons droomhuis was die helemaal omgeven door gazon. Ondanks dat ons perceel niet in de buurt komt van een kasteeldomein heb ik toch jarenlang gezwoegd om het gras kort te houden. Dat was om drie redenen geen sinecure: 1/ het gazon was op- en aflopend 2/ tussen het gazon stonden nog ‘authentieke’ dennenbomen die bovendien hun denappels kwistig rondstrooiden en 3/ ik duwde mijn machine met de handen voort. Ondertussen – we zijn vele jaren later – is mijn gazonsituatie ‘grondig’ veranderd. De dennenbomen zijn uit veiligheidsoverwegingen gekapt en het niveauverschil van de grond weggewerkt. Bovendien heb ik mijn handgrasmaaier – een ‘stotertje’ in mijn Kempisch dialect -  ingewisseld tegen een elektrische machine. Ik bespaar u de anekdotes over de hilarische momenten waarop ik over de verlengkabel gestruikeld ben en – erger nog – over het snoer gereden heb zodat het werk plots en na een zeer onchristelijke vloek moest stopgezet worden. Gelukkig is mijn echtgenote van vele markten thuis en repareerde zij de kabel telkens opnieuw. Zo kan ik weer aan de slag voor wat intussen nog maar 2 kleine, overgebleven perceeltjes zijn. Natuurlijk wou ik eerst nog wat uitstellen wegens mijn sympathie voor de ‘Maai mei niet’ campagne.  Het doel is even eenvoudig als lovenswaardig: laat je gazon een maand ongemaaid om meer insecten aan te trekken die dan weer vogels lokken en cruciaal zijn voor de biodiversiteit. Waarom zou uitgerekend ik niet meedoen? En dan nog eens het risico lopen dat een buurman en/of voorbijganger mij als groene zou aanspreken op mijn inconsequent gedrag? En mijn eigen groene geweten dan? Wel, we hebben veel gazon opgeofferd en massaal bijkomende plantjes in de grond gestopt en we zien de eerste kevertjes, hommels, bijen en vlinders al hun opwachting maken. Maai mei niet. Doen dus. Of niet doen natuurlijk. Natuurlijk.  

 

Hackney

Hackney? Wie zegt het wat? Mij alvast wel, al is het een eeuwigheid geleden. Hackney, overigens een district in Oost-Londen, herinner ik mij van een uitstap tijdens mijn rebelse jeugd. Met enkele middelbare schoolkameraden staken we de plas over naar het hippe Londen. We zijn eind jaren 70, adolescent maar nog niet volwassen, en voelen ons zelfstandig genoeg om per boot de Engelse hoofdstad te ontdekken, op zoek naar goede muziek en vertier passend bij de alternatieve tijdsgeest. Het zijn de hoogdagen van de punk en de ontluikende new wave. We kopen LP’s in befaamde platenzaken en – als hoogtepunt – pikten we een concert mee van de niet zo geheel bekende punk- en undergroundband The Members mee. Met hun hit ‘The Sound of the Suburbs’ zetten ze The Marquee Club in vuur en vlam. The Marquee Club (kortweg The Marquee) was een iconische en invloedrijke muziekclub in het hart van de Londense West End. De grootste namen traden er in hun begincarrière op als springplank naar wereldberoemdheid. Namen? The Cure, Joy Division, The Clash, The Jam. Nog meer? The Sex Pistols, The Police, The Boomtown Rats. The Rolling Stones speelden hier hun eerste live optreden ooit! Daar heb ik dus gestaan. Kippenvel. Na het concert van The Members doken we de pub in om nog snel wat ‘pints’ te drinken want om 23u klonk een bel die sluitingstijd aangaf. En zo wandelden we licht beneveld naar een camping die ons naar het district Hackney bracht. Mede door de drank, maar ook door de tand des tijds, zijn verder alle herinneringen aan Hackney inmiddels verdampt. Maar het was Zoë Garbett, die zopas tot groene queerburgemeester van Hackney werd verkozen, die zalige gedachten van weleer terug deed opborrelen. Dat een groene politica de komende jaren deze – ook voor mij een beetje speciale – plaats mag leiden maakt mij instant gelukkig. Ik zal haar op de voet volgen. Of misschien moet ik mijn wilde jaren nog eens overdoen met een trip down memory lane? 

Van wol tot weefsel

 

Maandagavond woonden mijn vrouw en ik in de foyer van het CC ’t Schaliken te Herentals een lezing bij over de middeleeuwse laken- en textielnijverheid in de Kempen. Het was een dubbelorganisatie van het plaatselijke Davidsfonds en Herentaldum, de stedelijke Kring voor Geschiedenis en Heemkunde. Onder de titel ‘Van wol tot weefsel’ vertelde Sophie Dillen over het Herentalse laken dat een reputatie kende tot ver buiten haar grenzen en de naam gaf aan de Lakenhal op de Grote Markt. Er werd vakkundig uit de doeken gedaan hoe de vaak majestueuze kleding in die tijd tot stand kwam en gedragen werd. Hoewel de uiteenzetting zeker niet langdradig was, werd ze visueel en auditief kracht bijgezet door een tentoonstelling, traditionele liederen én een heuse modeshow. En om in de sfeer te blijven repten we ons nadien in goed gezelschap naar de bar voor een traditionele honingdrank op basis van mede. We keuvelden nog wat na en kwamen weer eens tot de vaststelling dat een boeiende en leerrijke avond ook gezellig en ontspannend kan zijn.

Nawoord: als toetje had ik in de lezing nog graag een woordje gehoord over de textielnijverheid in Herentals in de 19^de eeuw. Mijn interesse hierover heeft wel een heel speciale reden en kan de rest van mijn leven van belang zijn…  

De omslag

Ik nam mijn eerste krant van dit nieuwe jaar ter hand en gelijk beeldde ik me in dat mijn eigen foto op de plaats van Alexander De Croo zou staan. Dat kwam omwille van de titel er net boven. ‘De mensen voor wie 2026 een omslag brengt’. Niet dat ik een envelop, liefst goed gevuld, verwacht. Wel zoals het op de frontpagina van de krant bedoeld wordt. Mijn leven zal een drastische wending krijgen. Ik heb het zelf beslist. En als jij dit leest heb je alvast dit nieuws in primeur. Verder zal je er gaandeweg alles over vernemen. Reden genoeg – indien je nieuwsgierigheid gewekt is – om mijn blog te volgen. En voor mij dan ook weer reden genoeg om mijn blog flink te activeren. Werk aan de winkel. Zei ik ‘werk’?

Mijn gelezen boeken in 2025

 

De titel in de afbeelding was alleen maar een speels voornemen. Het resultaat telt u zelf.

Waarom witte wijn beter smaakt… Russell Jones

De mens is een plofkip. Teun Van de Keuken
Bente en Boudewijn : een Belgisch liefdesverhaal. Christophe Deborsu
Alles wordt anders. Koen Schoors
Laten we eerlijk zijn. Anuna De Wever
Hotel Mogadishu : een veelzijdig portret van de Somalische hoofdstad. Abukar, Ayaan
De wereld die we delen. Tine Hens
Verplicht gelukkig : dagelijks leven in een communistische heilstaat. Garrie Van Pinxteren 

In de kleedkamer : de geheimen van het Belgisch topvoetbal. Yanko Beeckman 

Een ander Rusland : bouwstenen voor een vreedzaam Europa ná Poetin. Sjeng Scheijen  

De koning van Amerika : overleeft de republiek Trump? Merijn De Waal 

Hummus en Hamas : een Marokkaans-Joodse vredesjournalist in oorlogstijd. Gilad Perez  

Taal is een kat. Ann De Craemer
De wereld en de aarde: hoe houden we het veilig? David Van Reybrouck
De herschepping van de democratie. Ico Maly
Democratie bestaat nog niet. Reginald Moreels
Marie Curie en haar dochters. Claudine Monteil
Trofee. Gaea Schoeters
De bermudadriehoek van talent. Simon Van Teutem
De monsters van onze tijd : essay. Khalid Benhaddou
74.000.000 Trumpstemmers weten waarom. Marc Buelens
Van Zuid naar Noord. Wilfried Ten Brinke
Dagboek van een politica. Petra De Sutter
60: Et alors? Christel Van Dyck
Het geduld van de bloemen. Stefan Brijs
Eigen planeet eerst. Roxane Van Iperen
Kan Congo de wereld redden? John Vandaele
Voor God en den Congo! W. Smulders
Lumumba’s droom. Kanobana, Sibo Rugwiza
De hel van Azovstal. Joanie De Rijke
Werk, zwijg & sterf : het pensioengevecht van de eeuw. Kim De Witte
Koolstofkoorts. Bart Crezee
Klimaatcrisis kent geen grenzen. Vanessa Nakate
Als Rusland wint : een scenario. Carlo Masala
Polarisatie: kracht of gevaar? Khalid Benhaddou
Waarom we de politiek niet alleen aan politici kunnen overlaten. Eva Rovers

Mijn gelezen boeken in 2024

 

Staat van vertrouwen. Kristof Calvo
De koperen kogel. Thijs Delrue
Dali: opkomst en ondergang van een geniale gek. Stan Laureyssens
Goed bedoeld: 30 valkuilen voor de wereldverbeteraar. Stijn Bruers
Het grote ontbreekwoordenboek. Rick De Leeuw
Het Spaanse van Spanje. Cees Nooteboom
Limitarisme. Ingrid Robeyns
Nou en: waarom de Nederlanders zo Nederlands zijn. Patrick Van Gompel
Afrika: een gedroomde toekomst. Loïc De Cannière
Hafsa. Hafsa El-Bazioui
Wiens belang? Marijke Persoone
Front. Robin Ramaekers
Een onmogelijk avontuur: twee jaar met de auto door 27 Afrikaanse landen. Pim Franssen
Wat een land: dwaasheid en hoop in de Wetstraat. Noël Slangen
Omgroei: meer levenskwaliteit voor iedereen. Dirk Holemans
Met de motor langs de Zijderoute. Marc Helsen
Morele ambitie. Rutger Bregman
I love USA. Thomas De Graeve
Nu of nooit. Petra De Sutter
Vos in de VS. Michiel Vos
De laatste walvis. Bjorn Soenens
Ondernemers in het wild. Olivier Van Beemen
Groen realisme. Bas Eickhout
Zo radicaal is het niet. Mikaela Loach
Genoeg voor iedereen. Jonas Van Der Slycken
Systeembreuk. Kohei Saito

Vallen en weer opstaan

 

De plaats des onheils (feb 2024)

Met pijn in het hart en de ledematen kijk ik terug op 2024. De sprong op tram 6 heeft me (nog) geen geluk gebracht. Integendeel, ik ben er flink afgetuimeld. Begin februari, nauwelijks enkele dagen nadat ik hersteld was van een – jawel  - ‘hersteloperatie’ van een buikwandbreuk sloeg het noodlot toe. Al joggend struikelde ik over een boordsteen. De gevolgen waren indrukwekkend: elleboogbreuk, schaafwonden aan handen, armen en benen. En een pijnlijke knie op de koop toe. Het gebeurde in Spanje en ik belandde na een pijnlijke vlucht op de spoedafdeling in Herentals. Tot op vandaag – en hoelang nog – verhindert kniepijn mijn herstart als verslaafde jogger. Als dat maar goedkomt… In ditzelfde aflopend jaar vonden twee ook al pijnlijke verkiezingen voor mijn partij plaats. Ik ga er in volgende stukjes dieper op in. De symboliek en de parallel van mijn val en die van mijn partij zijn treffend. Want gebeurde het ook al niet in 2003? Op 18 mei van dat jaar, verkiezingsdag, ging ik een eindje joggen in afwachting van de kiesuitslagen. Ik trapte op mijn veter, kwam ten val en raakte amper thuis. Met een gebroken pols en bloedende schaafwonden ben ik toen nog naar het stemlokaal gefietst. Gaandeweg nam de pijn toe en ik eindigde de verkiezingsdag op de spoedafdeling. Intussen was mijn partij ook naar beneden gedonderd. Ik zou me later vaak bestempelen als de eerste groene die toen gevallen was. Weer over naar 2024. Mijn val begin februari was dus een slecht voorteken. Het kondigde niet één, maar zelfs twee groene verkiezingsnederlagen aan. Ik had het kunnen weten. En ik wist het ook. Niet omwille van mijn val natuurlijk. Bijgeloof is mij vreemd. Maar groene thema’s, hoe belangrijk en urgent ook, kwamen maar niet op de politieke voorgrond. De groene partij zal zichzelf moeten herbronnen. Te beginnen vanaf nu. En ik ook.