Klimaatmars (2)

 

We waren met zo’n 60.000, daar in Brussel op de Klimaatmars. Ik was goed op tijd vertrokken naar het station van Heist-Op-Den-Berg om via Leuven het Noordstation in de hoofdstad te bereiken. Het spoorverkeer tussen Herentals en Lier was weer eens onderbroken. Door de wapperende vlaggen van Groen vond ik algauw de afgesproken plaats van samenkomst. Er stond een onaangename wind, het was best een gure herfstdag, maar de warme sfeer die uitging van de aanzwellende menigte maakte veel goed. De massale opkomst maakte dat we letterlijk uren moesten wachten eer we ons in beweging konden zetten. Achter vlaggen en spandoeken van Groen en Ecolo stapten we eindelijk het gekende, uitgestippelde parcours richting Schuman. Het voelde goed, zo te midden van een grote groep gelijkgezinde Groenen, die allen dezelfde grote bekommernis en bij uitbreiding dezelfde politieke idealen delen. Gewone leden zoals ik, sympathisanten, mandatarissen, parlementsleden tot de voorzitter toe. En dan, halverwege de betoging, besliste ik plots dat ik mijn plicht vervuld had en zocht ik mijn weg naar het dichtstbijzijnde station. Vanuit Brussel-Centraal keerde ik in een overvolle trein huiswaarts. Ik wou zo snel mogelijk mijn dochter in de armen sluiten. Zij had intussen haar eerste halve marathon met succes uitgelopen en uitgebreid verslag uitgebracht. Nu werd het tijd dat ze me haar medaille zou kunnen tonen. Het was een zalige zondag.

Oorlog in de Afspraak

De zogenaamde ontspanningsprogramma’s op TV, genre Blind Getrouwd of Boer zoekt Vrouw, zijn aan mij niet besteed. Nochtans hoor ik vaak dat ze ideaal zijn om na een werkdag te bekijken ‘met je verstand op nul’. Djiezes,  ik probeer mijn verstand nooit op nul te zetten, zelfs niet bij een voetbalwedstrijd. Om 8 uur ’s avonds zit ik voor Canvas om naar Terzake te kijken en aansluitend De Afspraak. Nu durf ik tegenwoordig al eens te zappen naar De Tafel van Gert om te speuren naar een interessante gast zoals Rudi Vranckx of de hilarische Joël De Ceulaer die mij provocatief de kast opjaagt. Vorige woensdag beleefde ik een topavond voor de buis. In De Afspraak trok zich een debat op gang over de oorlog in Oekraïne. Het zoveelste zal je misschien denken.  Maar toch. Namen deel: de Belgisch-Poolse filosofe Alicja Gescinska, ex-Europees commissaris Karel De Gucht en VRT-journalist Marijn Trio. Tegenover hen zat Tom Sauer, hoogleraar internationale politiek aan de Universiteit Antwerpen. De eerste drie verdedigden de aanpak om Oekraïne nog meer te steunen in het verzet tegen de Rusland terwijl de professor een lans brak om via diplomatieke weg Poetin aan de onderhandelingstafel te krijgen om deze schijnbaar eindeloze oorlog te stoppen. Drie debaters volgden dus het oorlogsnarratief, Sauer het vredesnarratief. Argumenten vlogen over en weer waarbij vooral Sauer het moest ontgelden en geframed werd als Poetin-lover. De professor mocht dan al in het nadeel zijn in getal, zijn betoog was niet heel helder en daarenboven kwam hij nogal arrogant over. Maar belangrijker: wat heb ik geleerd? Moeten we de oorlog in Oekraïne blijven financieren, met geld dat er niet is en al zeker niet voor zorg, onderwijs, cultuur, klimaat, you name it,  om elke dag mensen te doden in een oorlog die bovendien niet kan gewonnen worden? Of moeten we koste wat het kost alles op alles zetten om met tegenzin weliswaar volop in te zetten op diplomatie om de oorlog te stoppen? Hoe zeer ik Poetin ook veracht en hoe zeer ik sympathiseer met de Oekraïners, ik neig als pacifist naar het maximaal streven naar vrede. Want elke dode is er één teveel. Nadat ik het boek ‘Navo: mythes, macht, militarisme’ van vredesactivist Ludo De Brabander eerder al las moet ik nu maar eens beginnen aan ‘Tussen giganten, een kantelende wereldorde’ van – juist – Tom Sauer.

 

Klimaatmars (1)

Ik ben vanochtend met een knoop in de maag opgestaan. Dat overkomt me niet vaak, en al zeker niet op een zaterdag. Dan sta ik meestal goedgemutst op om, eens gedoucht, mij aan de keukentafel te posteren met koffie en de weekendeditie van De Standaard. Daar mag al eens wat tijd overgaan inclusief de afsluitende hersengymnastiek van Karels Crypto. Niet zo vandaag. Het ritueel wordt onderbroken om mijn vrouw en dochter naar het station te voeren, waar ze naar Brugge sporen. Wat had ik hen graag vergezeld! Niet zozeer om door Brugge te kuieren en nog minder omdat ik hen dit moeder-dochteruitje zou misgunnen. Neen, ze zijn op weg omdat mijn dochter morgen haar eerste halve marathon gaat lopen. En daar wou ik zo graag bij zijn. Maandenlang heb ik dochterlief gecoacht en gevolgd, en morgen breekt de grote wedstrijddag aan. En toch blijf ikzelf thuis. Zal ik de reden verklappen? Nee, ik ben niet ziek, heb geen treinangst noch arbeidsverplichting. Ik ga zondag naar de Klimaatmars in Brussel. Ja, ik moet er naar toe. Het voelt niet als een keuze, het voelt als een verplichting. Generaties, ook de mijne, hebben een knoeiboel gemaakt van de wereld, een catastrofe voor het klimaat. En nee, ik voel me zelf niet aangesproken. Jarenlang, zelfs decennialang, vraag, roep, smeek, bid ik voor maatregelen om deze planeet gezond en veilig te maken voor onszelf, onze kinderen en kleinkinderen. Dat heb ik tot op de dag van vandaag tot vervelens toe gedaan op individuele basis in zowat elk gesprek dat er zich ook maar enigszins toe leende. En dat deed en doe ik verder via mijn partij Groen. De toenemende urgentie is helaas bij de machtshebbers, de elite, de kapitaalkrachtigen nog altijd niet doorgedrongen. Of ze willen het niet zien. En helaas geldt dat ook voor de meeste gewone stervelingen. Maar niet bij de hopelijk vele tienduizenden die morgen samen met mij in Brussel krachtdadig het zoveelste signaal geven dat het hoog tijd is om het klimaat bovenaan de politieke agenda te zetten. Moeten volgend jaar wederom 3.000 mensen sterven door de hitte en 3.000 hectare fantastisch natuurgebied opbranden? Om alleen dat maar te benoemen. Daarom zal ik morgen in Brussel mee opstappen. Met grote excuses aan mijn eigen dochter die de aanmoedigingen van haar grootste supporter zal moeten missen. Maar ik doe het ook voor haar.

 

Groen bezoek op het werk

Vorige week vrijdag beleefde ik een emotionele dag op het werk. In mijn loopbaan van ondertussen meer dan 4 decennia moet dit haast een unicum geweest zijn. Want werk en emoties, dat rijmt in mijn hoofd niet. Nochtans ben ik helemaal geen koele kikker. En dus zeker vrijdag niet. Toen stond ik om 10 u op de uitkijk om op informele wijze het bezoek van een delegatie Groenen, inclusief voorzitter Aimen Horch, te verwelkomen (zie mijn vorige post). Ik had deze dag al lang aangekruist, hoewel ik net vandaag zonder dit bezoek zeker een snipperdag genomen zou hebben, of minstens een dagje home office. Ik was namelijk na middernacht thuisgekomen na een treinreis naar Gent om de proclamatie van onze dochter bij te wonen. Toch stond ik erop om mijn politieke bloedbroeders met enige fierheid te begroeten. Wie zou zich jaren geleden hebben kunnen inbeelden dat een delegatie Groenen officieel zou worden ontvangen op het fabriek van Olen? In de beginjaren bij mijn werkgever werd ik nog als lid van een baarlijke duivelsclub bestempeld die alleen maar tot doel had om het bedrijf te saboteren. Met moed, volharding en vooral trouwe dienst aan het bedrijf heb ik deze tijd doorstaan en kijk waar we nu staan. De Groenen zijn relevant en objectieve bondgenoot van bedrijven die meewerken aan een duurzame toekomstige samenleving. En of Aurubis als recyclagebedrijf van koper en multimetalen hierbij een belangrijke speler is. Over de cirkel die voor mij persoonlijk bijna mooi rond is, zal ik het later nog hebben. Maar terug naar vrijdag wanneer ik de vierkoppige groene delegatie welkom heette. Ik kon het niet laten om in een notedop de parallel te trekken tussen mijn loopbaan en politiek lidmaatschap sinds 1984. De monden van mijn gasten vielen gezamenlijk open. Ik proefde warmte en sympathie, ook en vooral bij Aimen die mij nog kende van onze babbel in Herentals. Het deed mij zo’n deugd aan het hart dat ik er – jawel – ingehouden emotioneel van werd. Ik wenste hen een aangename dag toe waarna ik even tijd nodig had om bij Aurubis de (koper)draad terug op te nemen.

 

Dreamstorm (deel 2)

 

De ijverige Groenen met mezelf naast de voorzitter

Op de brainstormavond over energiezekerheid te Herentals stak ik meteen van wal met een pleidooi voor een duidelijke oproep ‘Kernenergie. Nee bedankt’. Met deze oude slogan kan Groen zich duidelijk onderscheiden van alle andere partijen en net nu al die andere partijen de kerncentrales willen nationaliseren moeten we ons hiermee profileren.  Wie schetst mijn verbazing dat mijn pleidooi wordt onderbroken door de op de achtergrond toehorende… nationaal partijvoorzitter Aimen Horch? ‘Kernenergie is op zich geen thema, de jongeren zijn er niet mee bezig en het is veel te duur. Wij moeten het hebben van en over hernieuwbare energie. Voor of tegen kernenergie is een non-debat, of een debat van vroeger.’ Op deze snedige manier maakt hij een breuklijn tussen de oude ‘dogmatische’ groenen en de jeugdige, toekomstige ecologisten. Zelfde standpunt, andere aanpak. Boodschap begrepen.

Ik hap naar adem en dat doe ik even in de buitenlucht terwijl binnen ijverig wordt voort gedebatteerd. En wie loop ik daar tegen het lijf? Aimen Horch rondt een telefoontje af en dan zetten we samen een boompje op over onze partij, wat we fout deden en waar die naartoe moet. Zijn openheid verrast me aangenaam. Hij spreekt over zijn visie, zijn contacten met Groenen uit Duitsland en Engeland, en over de fouten uit het verleden. Wanneer ik hem zeg dat het me stoorde dat Groen zich te braaf en te loyaal opstelde in de vorige regering geeft hij me plots spontaan een high five. ‘Exact, dat is het’, geeft hij me gelijk. Nu zijn we echte vrienden. Terug binnen drop ik in de loop van de avond nog de naam van mijn werkgever Aurubis. Het wordt opgepikt door de aanwezige politiek medewerker van de partij. ‘Hé Aimen, daar gaan we toch naartoe’, reageert ze. ‘Dan zien we mekaar daar toch’, repliceert Aimen. ‘Hebben ze daar goede koffie?’ vraagt hij lachend. ‘Daar wordt voor gezorgd’,  antwoord ik. Ik heb Aimen Horch leren kennen als een zeer aimabel en gevat persoon met een duidelijk doel. En mijn missie om de voorzitter te ontmoeten is meer dan geslaagd. Oh ja, tussendoor heb ik ook nog even gebabbeld met ons parlementslid Kim Buyst.

Dreamstorm (deel 1)

In aanloop naar de congresdag ‘Over hoop’ in november organiseerde de partij Groen reeds in mei in elke Vlaamse provincie een avond om ideeën uit te wisselen en krachtlijnen te formuleren rond één bepaald thema. Voor onze provincie stond de ‘dreamstorm’ in het teken van energiezekerheid. Afspraak in de zaal Fonderies de la Campine in mijn eigen Herentals. Het was o zo lang geleden dat ik nog eens een ‘moment van engagement’ in mijn partij had vertoond. Maar deze inhoudelijke samenkomst stond niet zomaar in mijn agenda aangestreept. Ten eerste omdat ik mij toch wat verplicht voelde als Herentalse gastheer. Ten tweede omdat ik uiteraard nog altijd mijn duidelijke mening heb over hernieuwbare energie, kernenergie etc. En ten derde omdat ik onze nieuwe nationale partijvoorzitter Aimen Horch en Parlementslid voor de Kempen Kim Buyst wilde ontmoeten. Of een persoonlijke ontmoeting op zo een drukke avond zou lukken, daar was ik nog zo zeker niet van. Het was mijn persoonlijke missie…

De avond verliep alvast anders dan ik me had voorgesteld. De opkomst viel tegen en de aanwezigen werden in 3 werkgroepen van een tiental personen opgedeeld. De brainstormsessies konden beginnen. Je weet wel: ideeën spuien, post-its plakken, keuzes maken, tot besluiten komen, synthese naar voren brengen. Inspannend, inspirerend, verrijkend. Zo had ik me een ontspannen avond totaal niet ingebeeld. De voldoening om deel uit te maken van het hart van de toekomst van de partij maakte alles goed. En of ik met Kim en Aimen persoonlijk heb kunnen kennismaken… Je leest het in mijn volgende stuk.

 

To bier or not to bier

Tot voor enkele jaren was ik gepassioneerd bezig met het ontdekken en proeven van onze Belgische – en bij uitbreiding buitenlandse – bieren. Via mijn lidmaatschap bij de plaatselijke, Olense bierproeversvereniging ‘Het genootschap van de pot’, deel van de overkoepelende nationale vereniging Zythos, werd mijn interesse gewekt. Ze vertaalde zich in de aankoop van vele tientallen verschillende bieren, die ik één per avond proefde en rangschikte volgens mijn eigen smaak. In de lokale drankenhandel bracht ik dan ook schaamteloos veel tijd door om een selectie te maken uit het nauwelijks te overziene aanbod. Zo gebeurde het dat de winkeldame een andere klant op mij afstuurde met de mededeling dat ‘die meneer er meer van kent dan wij’. Enfin, ik ben met mijn quasi uit de hand gelopen hobby gestopt toen het me duidelijk werd dat er zoveel méér bieren op de markt kwamen dan ik ooit zou kunnen degusteren zonder alcoholverslaafd te worden. Dat het ook en vooral ongezond was, daar stelde ik mij niet te veel vragen bij. Sindsdien is de perceptie over bier drinken fel gewijzigd. We werden al slogangewijs op het hart gedrukt dat alcoholmisbruik de gezondheid schaadt, maar verder dan dat ging het nog niet. Met het weglaten van het woord ‘misbruik’ gaat de federale regering nu een stap verder. En volgens de bierlobby een stap te ver. De Belgische Brouwers, nota bene de behoeders van ons cultureel erfgoed, voelen zich gestigmatiseerd, aan de schandpaal genageld of in de verdomhoek gezet. Noem het maar. Met een paginagrote advertentie ‘Zijn dit schadelijke momenten?’ slaan ze terug. Daarop heft een groepje jonge mensen lachend het glas (bier, nogal wiedes) met de onderliggende boodschap van ‘mag dit ook al niet meer?’ Ook politici ter rechterzijde scharen zich achter de bierbrouwers onder het motto ‘vrijheid, blijheid’. Uiteindelijk is het de bierlobby enkel te doen om hun economisch belang en zo veel mogelijk blijven verkopen. Terwijl de gezondheidswetenschappers waarschuwen voor het ongezonde karakter van alcohol wordt hier de framing ingezet dat we geen pintje meer mogen aanraken. Niet, dus. Ik zal dan ook met smaak van mijn trappist blijven genieten, zonder schuldgevoel maar in het volle besef dat het niet goed is voor het lichaam. Wat we eigenlijk al wisten.

 

Hittegolf - bosbranden

Europa in de zomer 2026

Mijn huis in Spanje staat niet in brand. Tot daar het goede nieuws. Maar helemaal gerust was ik er niet op, al bevindt mijn stulpje zich aan de costa en niet in bosrijk binnenland. De beelden van het wat verderop gelegen dorp Bédar in Almeria staan – hoe zal ik zeggen – op mijn netvlies gebrand. Het dorp werd verteerd door de vlammen en de bewoners moesten ijlings vluchten en alles achterlaten om niet ingesloten te raken. Enkelen haalden het zelfs niet. De hittegolf overspoelde Europa en op zovele plaatsen braken bosbranden uit die mens, dier en natuur bedreigden en zelfs erger. In ons eigen landje ging meer dan 3000 hectare waardevolle natuur in de Hoge Venen voor de eeuwigheid verloren. De grootste brand uit onze geschiedenis. Zoals in coronatijd de zorgverleners tot helden werden uitgeroepen zullen het nu de brandweerlieden zijn die op het schild worden gehesen. En ook nu zal het van korte duur zijn. En zullen regeringen het vertikken om er lessen uit te trekken. Ten tijde van corona was de regering wel actief: herinnert u zich de Nationale Veiligheidsraad, het Crisiscentrum, het Overlegcomité, de pandemiewet en beschermende maatregelen allerhande. En nu? De ministers zijn op vakantie en blinken uit in stilzwijgen. En dat is geen toeval. Want eigenlijk zouden ze kruiperig moeten bekennen dat ze al decennia lang verzaken om maatregelen te nemen tegen de klimaatverstoring zoals wetenschappers en groene politici al die tijd bepleiten. Zwijgen en de kop in het hete zand steken om hun schuldig verzuim niet te moeten toegeven. En ook de brave burgers zwijgen. Nu het sinds enkele dagen eindelijk wat afkoelt mag je er donder op zeggen dat met de regen ook de aandacht voor het klimaat vlug zal wegspoelen. 

 

RIP neef

Weliswaar met pijn aan de knie genieten we nog na van ons kortverblijf in de Ardennen. Het weer was warm, de drank fris en het eten na enig zoekwerk vegetarisch. Het water van de Ourthe stond dramatisch laag en mochten we ons graag te water hebben gelaten per kayak dan was er allerminst sprake van. Dat bovendien heelder stukken bos al herfstig bruin kleurden viel ons ook op. We lieten het niet aan ons toeristenhart komen. Maar het maakte ons oprecht bezorgd. Een korte begroeting met een ander wandelend koppel ging als volgt: De man: ‘Dag. Goh, het is toch droog hé’. Ik: ‘Ja’. Hij: ‘Het is toch niet normaal’. Ik: ‘Niks is nog normaal hé’. En weg waren ze, net op tijd om te voorkomen dat ik weer maar eens zou beginnen te jammeren over het klimaat en bij uitbreiding over de ganse wereld die naar de verdoemenis is en dat we dat al jaren, nee decennia lang, weten en dat onze zelfgekozen leiders er niets aan willen doen, nee erger nog het niet willen zien, nee erger nog zich nu tactisch hullen in stilzwijgen. Tot opluchting van mijn vrouw zei ik dat deze keer niet. Want we waren weer alleen in de Ardennen, zo leek het. Even verderop, ook in de Ardennen, maar die van het Groot Hertogdom Luxemburg, maakten mijn neef en zijn vriendin een boswandeling. Hij stopte om zijn veters terug te strikken en net op het moment dat hij voorovergebogen gehurkt zat viel een dikke tak op zijn hoofd. Hij werd nog overgebracht naar een nabijgelegen ziekenhuis maar overleed kort nadien. Na de begrafenis praatten we nog wat na met enkele familieleden. Plots zei een nichtje: ‘Het zal misschien te maken hebben met de klimaatverandering’. Ik beaamde haar woorden, maar we weten het niet. RIP mijn neef (57).

De letterzetter

 

Eindelijk een week vakantie! Bekomen van de hectische periode en even alles loslaten. Daarvoor zochten mijn vrouw en ik het bosrijke decor van de Ardennen op. Nu het nog kan. We waren er nog maar net of het onheilspellende nieuws bereikte me dat voor de fijnsparren in de Ardennen, zowat de helft van alle bossen, het doodvonnis getekend lijkt. De klimaatverstoring doet ook hier genadeloos haar werk, weliswaar in de gedaante van de letterzetter. VRT nieuws meldt dat deze kleine schorskever in principe afgeremd wordt door koude en natte periodes, maar nu ongehinderd zijn gang kan gaan. ‘Voor de vele fijnsparren in de Ardennen lijkt alle hulp te laat te komen’, lees ik met pijn in het hart. Geen tijd te verliezen, oordelen we en zo reppen we ons voor 2 dagen naar La Roche en Ardenne. Het pittoreske stadje heeft nauwelijks nog geheimen voor ons. Zeker wanneer we besluiten om de iconische Borzée-wandeling nr 6 met steile afdaling naar Maboge voor de zoveelste maal af te stappen. Helaas, maar gelukkig naar het einde toe van de ongeveer 13 km, sloeg voor ons beiden tegelijk het noodlot toe. Stekende kniepijn bij het afdalen was ons beider lot. Het zou ons niet weerhouden om ’s anderendaags toch weer aan te zetten voor de iets kortere Royen-wandeling nr 2. Het was geen gezicht hoe we beiden alweer hevig mankend en met pijnlijke grimas de eindmeet haalden. Met enkele blonde streekbieren ‘La Chouffe’ op het aangename terras van ons hotelletje Le Luxembourg trachtte ik mijn leed te verdrinken onder het gepeins dat de tand des tijds voor ons al even onverbiddelijk is al de letterzetter voor de omgeving.   

Hittegolf - oversterfte

 

Tijdens de hittegolf van eind juni stierven meer dan 2.000 mensen meer dan normaal. Daarmee had ons land de hoogste oversterfte in Europa. Zelf zat ik aan het sterfbed van mijn oude moeder. Ook zij heeft het niet gehaald. En hoe reageerde de regering? Drink een extra glas water en let wat op je buren. Bart De Wever bestond het om er zich vanaf te maken met de – excusez le mot – dooddoener ‘Gebruik je gezond verstand’. Erger nog – ja schandalig – was Theo Francken die op sociale media zette dat mensen niet moesten panikeren over de warmte. Hij lachte de waarschuwingen van de media weg en sloot af met de woorden “En LEEF! (Straks foto's van zwembad, frisse Stella en barbecue.)”. Het is om moedeloos van te worden. Of om in opstand te komen. Maar niks daarvan. Terwijl wetenschappers en groene politici al jaren waarschuwen voor de vreselijke gevolgen – ze zijn al langer bezig! – van de klimaatopwarming en wat er tegen te doen, lachen de excellenties die ons land besturen hun onderdanen vierkant uit. Tot de dood toe. Amen.

Vaarwel moeder

 

Moeder, je was een open boek. Het gevoelige hart op de tong.

Je was zo fier op me en dat heb je vaak gezegd.

Dat ik naar het college ging en daarna naar de hogeschool vond je zo fijn omdat je zelf maar tot je veertiende school liep.

Dat ik bediende werd op het Olens fabriek waar ook vader werkte vond je zo fijn en zeker dat ik ‘per maand’ stond en ‘met propere kleren mocht gaan werken’.

Maar het mooiste dat je me gezegd heb, honderden keren, was dat je zoveel vertrouwen in me had.

“Jou kan ik voor de volle 100% vertrouwen”, zei je telkens weer.

“Jongen, jongen, als ik jou niet had”.

“Op jou kan ik een kerk bouwen”.

Dat zinnetje, dat ene zinnetje, “Op jou kan ik een kerk bouwen” betekent voor mij alles.

Dank u moeder voor het mooiste compliment. Het is wederzijds. Merci.

Ivo

(Passage uit de begrafenisplechtigheid van 24/07/2026 - Moeder Leonie Pauwels overleed op 17/07/2026)

Maai mei (niet)

Toen we – heel lang geleden – onze intrek namen in ons droomhuis was die helemaal omgeven door gazon. Ondanks dat ons perceel niet in de buurt komt van een kasteeldomein heb ik toch jarenlang gezwoegd om het gras kort te houden. Dat was om drie redenen geen sinecure: 1/ het gazon was op- en aflopend 2/ tussen het gazon stonden nog ‘authentieke’ dennenbomen die bovendien hun denappels kwistig rondstrooiden en 3/ ik duwde mijn machine met de handen voort. Ondertussen – we zijn vele jaren later – is mijn gazonsituatie ‘grondig’ veranderd. De dennenbomen zijn uit veiligheidsoverwegingen gekapt en het niveauverschil van de grond weggewerkt. Bovendien heb ik mijn handgrasmaaier – een ‘stotertje’ in mijn Kempisch dialect -  ingewisseld tegen een elektrische machine. Ik bespaar u de anekdotes over de hilarische momenten waarop ik over de verlengkabel gestruikeld ben en – erger nog – over het snoer gereden heb zodat het werk plots en na een zeer onchristelijke vloek moest stopgezet worden. Gelukkig is mijn echtgenote van vele markten thuis en repareerde zij de kabel telkens opnieuw. Zo kan ik weer aan de slag voor wat intussen nog maar 2 kleine, overgebleven perceeltjes zijn. Natuurlijk wou ik eerst nog wat uitstellen wegens mijn sympathie voor de ‘Maai mei niet’ campagne.  Het doel is even eenvoudig als lovenswaardig: laat je gazon een maand ongemaaid om meer insecten aan te trekken die dan weer vogels lokken en cruciaal zijn voor de biodiversiteit. Waarom zou uitgerekend ik niet meedoen? En dan nog eens het risico lopen dat een buurman en/of voorbijganger mij als groene zou aanspreken op mijn inconsequent gedrag? En mijn eigen groene geweten dan? Wel, we hebben veel gazon opgeofferd en massaal bijkomende plantjes in de grond gestopt en we zien de eerste kevertjes, hommels, bijen en vlinders al hun opwachting maken. Maai mei niet. Doen dus. Of niet doen natuurlijk. Natuurlijk.  

 

Hackney

Hackney? Wie zegt het wat? Mij alvast wel, al is het een eeuwigheid geleden. Hackney, overigens een district in Oost-Londen, herinner ik mij van een uitstap tijdens mijn rebelse jeugd. Met enkele middelbare schoolkameraden staken we de plas over naar het hippe Londen. We zijn eind jaren 70, adolescent maar nog niet volwassen, en voelen ons zelfstandig genoeg om per boot de Engelse hoofdstad te ontdekken, op zoek naar goede muziek en vertier passend bij de alternatieve tijdsgeest. Het zijn de hoogdagen van de punk en de ontluikende new wave. We kopen LP’s in befaamde platenzaken en – als hoogtepunt – pikten we een concert mee van de niet zo geheel bekende punk- en undergroundband The Members mee. Met hun hit ‘The Sound of the Suburbs’ zetten ze The Marquee Club in vuur en vlam. The Marquee Club (kortweg The Marquee) was een iconische en invloedrijke muziekclub in het hart van de Londense West End. De grootste namen traden er in hun begincarrière op als springplank naar wereldberoemdheid. Namen? The Cure, Joy Division, The Clash, The Jam. Nog meer? The Sex Pistols, The Police, The Boomtown Rats. The Rolling Stones speelden hier hun eerste live optreden ooit! Daar heb ik dus gestaan. Kippenvel. Na het concert van The Members doken we de pub in om nog snel wat ‘pints’ te drinken want om 23u klonk een bel die sluitingstijd aangaf. En zo wandelden we licht beneveld naar een camping die ons naar het district Hackney bracht. Mede door de drank, maar ook door de tand des tijds, zijn verder alle herinneringen aan Hackney inmiddels verdampt. Maar het was Zoë Garbett, die zopas tot groene queerburgemeester van Hackney werd verkozen, die zalige gedachten van weleer terug deed opborrelen. Dat een groene politica de komende jaren deze – ook voor mij een beetje speciale – plaats mag leiden maakt mij instant gelukkig. Ik zal haar op de voet volgen. Of misschien moet ik mijn wilde jaren nog eens overdoen met een trip down memory lane? 

Van wol tot weefsel

 

Maandagavond woonden mijn vrouw en ik in de foyer van het CC ’t Schaliken te Herentals een lezing bij over de middeleeuwse laken- en textielnijverheid in de Kempen. Het was een dubbelorganisatie van het plaatselijke Davidsfonds en Herentaldum, de stedelijke Kring voor Geschiedenis en Heemkunde. Onder de titel ‘Van wol tot weefsel’ vertelde Sophie Dillen over het Herentalse laken dat een reputatie kende tot ver buiten haar grenzen en de naam gaf aan de Lakenhal op de Grote Markt. Er werd vakkundig uit de doeken gedaan hoe de vaak majestueuze kleding in die tijd tot stand kwam en gedragen werd. Hoewel de uiteenzetting zeker niet langdradig was, werd ze visueel en auditief kracht bijgezet door een tentoonstelling, traditionele liederen én een heuse modeshow. En om in de sfeer te blijven repten we ons nadien in goed gezelschap naar de bar voor een traditionele honingdrank op basis van mede. We keuvelden nog wat na en kwamen weer eens tot de vaststelling dat een boeiende en leerrijke avond ook gezellig en ontspannend kan zijn.

Nawoord: als toetje had ik in de lezing nog graag een woordje gehoord over de textielnijverheid in Herentals in de 19^de eeuw. Mijn interesse hierover heeft wel een heel speciale reden en kan de rest van mijn leven van belang zijn…  

De omslag

Ik nam mijn eerste krant van dit nieuwe jaar ter hand en gelijk beeldde ik me in dat mijn eigen foto op de plaats van Alexander De Croo zou staan. Dat kwam omwille van de titel er net boven. ‘De mensen voor wie 2026 een omslag brengt’. Niet dat ik een envelop, liefst goed gevuld, verwacht. Wel zoals het op de frontpagina van de krant bedoeld wordt. Mijn leven zal een drastische wending krijgen. Ik heb het zelf beslist. En als jij dit leest heb je alvast dit nieuws in primeur. Verder zal je er gaandeweg alles over vernemen. Reden genoeg – indien je nieuwsgierigheid gewekt is – om mijn blog te volgen. En voor mij dan ook weer reden genoeg om mijn blog flink te activeren. Werk aan de winkel. Zei ik ‘werk’?

Mijn gelezen boeken in 2025

 

De titel in de afbeelding was alleen maar een speels voornemen. Het resultaat telt u zelf.

Waarom witte wijn beter smaakt… Russell Jones

De mens is een plofkip. Teun Van de Keuken
Bente en Boudewijn : een Belgisch liefdesverhaal. Christophe Deborsu
Alles wordt anders. Koen Schoors
Laten we eerlijk zijn. Anuna De Wever
Hotel Mogadishu : een veelzijdig portret van de Somalische hoofdstad. Abukar, Ayaan
De wereld die we delen. Tine Hens
Verplicht gelukkig : dagelijks leven in een communistische heilstaat. Garrie Van Pinxteren 

In de kleedkamer : de geheimen van het Belgisch topvoetbal. Yanko Beeckman 

Een ander Rusland : bouwstenen voor een vreedzaam Europa ná Poetin. Sjeng Scheijen  

De koning van Amerika : overleeft de republiek Trump? Merijn De Waal 

Hummus en Hamas : een Marokkaans-Joodse vredesjournalist in oorlogstijd. Gilad Perez  

Taal is een kat. Ann De Craemer
De wereld en de aarde: hoe houden we het veilig? David Van Reybrouck
De herschepping van de democratie. Ico Maly
Democratie bestaat nog niet. Reginald Moreels
Marie Curie en haar dochters. Claudine Monteil
Trofee. Gaea Schoeters
De bermudadriehoek van talent. Simon Van Teutem
De monsters van onze tijd : essay. Khalid Benhaddou
74.000.000 Trumpstemmers weten waarom. Marc Buelens
Van Zuid naar Noord. Wilfried Ten Brinke
Dagboek van een politica. Petra De Sutter
60: Et alors? Christel Van Dyck
Het geduld van de bloemen. Stefan Brijs
Eigen planeet eerst. Roxane Van Iperen
Kan Congo de wereld redden? John Vandaele
Voor God en den Congo! W. Smulders
Lumumba’s droom. Kanobana, Sibo Rugwiza
De hel van Azovstal. Joanie De Rijke
Werk, zwijg & sterf : het pensioengevecht van de eeuw. Kim De Witte
Koolstofkoorts. Bart Crezee
Klimaatcrisis kent geen grenzen. Vanessa Nakate
Als Rusland wint : een scenario. Carlo Masala
Polarisatie: kracht of gevaar? Khalid Benhaddou
Waarom we de politiek niet alleen aan politici kunnen overlaten. Eva Rovers