Eindelijk een week vakantie! Bekomen van de hectische periode
en even alles loslaten. Daarvoor zochten mijn vrouw en ik het bosrijke decor
van de Ardennen op. Nu het nog kan. We waren er nog maar net of het onheilspellende
nieuws bereikte me dat voor de fijnsparren in de Ardennen, zowat de helft van
alle bossen, het doodvonnis getekend lijkt. De klimaatverstoring doet ook hier
genadeloos haar werk, weliswaar in de gedaante van de letterzetter. VRT nieuws
meldt dat deze kleine schorskever in principe afgeremd wordt door koude en
natte periodes, maar nu ongehinderd zijn gang kan gaan. ‘Voor de vele
fijnsparren in de Ardennen lijkt alle hulp te laat te komen’, lees ik met pijn in
het hart. Geen tijd te verliezen, oordelen we en zo reppen we ons voor 2 dagen naar
La Roche en Ardenne. Het pittoreske stadje heeft nauwelijks nog geheimen voor
ons. Zeker wanneer we besluiten om de iconische Borzée-wandeling nr 6 met
steile afdaling naar Maboge voor de zoveelste maal af te stappen. Helaas, maar
gelukkig naar het einde toe van de ongeveer 13 km, sloeg voor ons beiden tegelijk
het noodlot toe. Stekende kniepijn bij het afdalen was ons beider lot. Het zou
ons niet weerhouden om ’s anderendaags toch weer aan te zetten voor de iets
kortere Royen-wandeling nr 2. Het was geen gezicht hoe we beiden alweer hevig
mankend en met pijnlijke grimas de eindmeet haalden. Met enkele blonde streekbieren
‘La Chouffe’ op het aangename terras van ons hotelletje Le Luxembourg trachtte
ik mijn leed te verdrinken onder het gepeins dat de tand des tijds voor ons al
even onverbiddelijk is al de letterzetter voor de omgeving.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten