To bier or not to bier

Tot voor enkele jaren was ik gepassioneerd bezig met het ontdekken en proeven van onze Belgische – en bij uitbreiding buitenlandse – bieren. Via mijn lidmaatschap bij de plaatselijke, Olense bierproeversvereniging ‘Het genootschap van de pot’, deel van de overkoepelende nationale vereniging Zythos, werd mijn interesse gewekt. Ze vertaalde zich in de aankoop van vele tientallen verschillende bieren, die ik één per avond proefde en rangschikte volgens mijn eigen smaak. In de lokale drankenhandel bracht ik dan ook schaamteloos veel tijd door om een selectie te maken uit het nauwelijks te overziene aanbod. Zo gebeurde het dat de winkeldame een andere klant op mij afstuurde met de mededeling dat ‘die meneer er meer van kent dan wij’. Enfin, ik ben met mijn quasi uit de hand gelopen hobby gestopt toen het me duidelijk werd dat er zoveel méér bieren op de markt kwamen dan ik ooit zou kunnen degusteren zonder alcoholverslaafd te worden. Dat het ook en vooral ongezond was, daar stelde ik mij niet te veel vragen bij. Sindsdien is de perceptie over bier drinken fel gewijzigd. We werden al slogangewijs op het hart gedrukt dat alcoholmisbruik de gezondheid schaadt, maar verder dan dat ging het nog niet. Met het weglaten van het woord ‘misbruik’ gaat de federale regering nu een stap verder. En volgens de bierlobby een stap te ver. De Belgische Brouwers, nota bene de behoeders van ons cultureel erfgoed, voelen zich gestigmatiseerd, aan de schandpaal genageld of in de verdomhoek gezet. Noem het maar. Met een paginagrote advertentie ‘Zijn dit schadelijke momenten?’ slaan ze terug. Daarop heft een groepje jonge mensen lachend het glas (bier, nogal wiedes) met de onderliggende boodschap van ‘mag dit ook al niet meer?’ Ook politici ter rechterzijde scharen zich achter de bierbrouwers onder het motto ‘vrijheid, blijheid’. Uiteindelijk is het de bierlobby enkel te doen om hun economisch belang en zo veel mogelijk blijven verkopen. Terwijl de gezondheidswetenschappers waarschuwen voor het ongezonde karakter van alcohol wordt hier de framing ingezet dat we geen pintje meer mogen aanraken. Niet, dus. Ik zal dan ook met smaak van mijn trappist blijven genieten, zonder schuldgevoel maar in het volle besef dat het niet goed is voor het lichaam. Wat we eigenlijk al wisten.

 

Hittegolf - bosbranden

Europa in de zomer 2026

Mijn huis in Spanje staat niet in brand. Tot daar het goede nieuws. Maar helemaal gerust was ik er niet op, al bevindt mijn stulpje zich aan de costa en niet in bosrijk binnenland. De beelden van het wat verderop gelegen dorp Bédar in Almeria staan – hoe zal ik zeggen – op mijn netvlies gebrand. Het dorp werd verteerd door de vlammen en de bewoners moesten ijlings vluchten en alles achterlaten om niet ingesloten te raken. Enkelen haalden het zelfs niet. De hittegolf overspoelde Europa en op zovele plaatsen braken bosbranden uit die mens, dier en natuur bedreigden en zelfs erger. In ons eigen landje ging meer dan 3000 hectare waardevolle natuur in de Hoge Venen voor de eeuwigheid verloren. De grootste brand uit onze geschiedenis. Zoals in coronatijd de zorgverleners tot helden werden uitgeroepen zullen het nu de brandweerlieden zijn die op het schild worden gehesen. En ook nu zal het van korte duur zijn. En zullen regeringen het vertikken om er lessen uit te trekken. Ten tijde van corona was de regering wel actief: herinnert u zich de Nationale Veiligheidsraad, het Crisiscentrum, het Overlegcomité, de pandemiewet en beschermende maatregelen allerhande. En nu? De ministers zijn op vakantie en blinken uit in stilzwijgen. En dat is geen toeval. Want eigenlijk zouden ze kruiperig moeten bekennen dat ze al decennia lang verzaken om maatregelen te nemen tegen de klimaatverstoring zoals wetenschappers en groene politici al die tijd bepleiten. Zwijgen en de kop in het hete zand steken om hun schuldig verzuim niet te moeten toegeven. En ook de brave burgers zwijgen. Nu het sinds enkele dagen eindelijk wat afkoelt mag je er donder op zeggen dat met de regen ook de aandacht voor het klimaat vlug zal wegspoelen. 

 

RIP neef

Weliswaar met pijn aan de knie genieten we nog na van ons kortverblijf in de Ardennen. Het weer was warm, de drank fris en het eten na enig zoekwerk vegetarisch. Het water van de Ourthe stond dramatisch laag en mochten we ons graag te water hebben gelaten per kayak dan was er allerminst sprake van. Dat bovendien heelder stukken bos al herfstig bruin kleurden viel ons ook op. We lieten het niet aan ons toeristenhart komen. Maar het maakte ons oprecht bezorgd. Een korte begroeting met een ander wandelend koppel ging als volgt: De man: ‘Dag. Goh, het is toch droog hé’. Ik: ‘Ja’. Hij: ‘Het is toch niet normaal’. Ik: ‘Niks is nog normaal hé’. En weg waren ze, net op tijd om te voorkomen dat ik weer maar eens zou beginnen te jammeren over het klimaat en bij uitbreiding over de ganse wereld die naar de verdoemenis is en dat we dat al jaren, nee decennia lang, weten en dat onze zelfgekozen leiders er niets aan willen doen, nee erger nog het niet willen zien, nee erger nog zich nu tactisch hullen in stilzwijgen. Tot opluchting van mijn vrouw zei ik dat deze keer niet. Want we waren weer alleen in de Ardennen, zo leek het. Even verderop, ook in de Ardennen, maar die van het Groot Hertogdom Luxemburg, maakten mijn neef en zijn vriendin een boswandeling. Hij stopte om zijn veters terug te strikken en net op het moment dat hij voorovergebogen gehurkt zat viel een dikke tak op zijn hoofd. Hij werd nog overgebracht naar een nabijgelegen ziekenhuis maar overleed kort nadien. Na de begrafenis praatten we nog wat na met enkele familieleden. Plots zei een nichtje: ‘Het zal misschien te maken hebben met de klimaatverandering’. Ik beaamde haar woorden, maar we weten het niet. RIP mijn neef (57).

De letterzetter

 

Eindelijk een week vakantie! Bekomen van de hectische periode en even alles loslaten. Daarvoor zochten mijn vrouw en ik het bosrijke decor van de Ardennen op. Nu het nog kan. We waren er nog maar net of het onheilspellende nieuws bereikte me dat voor de fijnsparren in de Ardennen, zowat de helft van alle bossen, het doodvonnis getekend lijkt. De klimaatverstoring doet ook hier genadeloos haar werk, weliswaar in de gedaante van de letterzetter. VRT nieuws meldt dat deze kleine schorskever in principe afgeremd wordt door koude en natte periodes, maar nu ongehinderd zijn gang kan gaan. ‘Voor de vele fijnsparren in de Ardennen lijkt alle hulp te laat te komen’, lees ik met pijn in het hart. Geen tijd te verliezen, oordelen we en zo reppen we ons voor 2 dagen naar La Roche en Ardenne. Het pittoreske stadje heeft nauwelijks nog geheimen voor ons. Zeker wanneer we besluiten om de iconische Borzée-wandeling nr 6 met steile afdaling naar Maboge voor de zoveelste maal af te stappen. Helaas, maar gelukkig naar het einde toe van de ongeveer 13 km, sloeg voor ons beiden tegelijk het noodlot toe. Stekende kniepijn bij het afdalen was ons beider lot. Het zou ons niet weerhouden om ’s anderendaags toch weer aan te zetten voor de iets kortere Royen-wandeling nr 2. Het was geen gezicht hoe we beiden alweer hevig mankend en met pijnlijke grimas de eindmeet haalden. Met enkele blonde streekbieren ‘La Chouffe’ op het aangename terras van ons hotelletje Le Luxembourg trachtte ik mijn leed te verdrinken onder het gepeins dat de tand des tijds voor ons al even onverbiddelijk is al de letterzetter voor de omgeving.   

Hittegolf - oversterfte

 

Tijdens de hittegolf van eind juni stierven meer dan 2.000 mensen meer dan normaal. Daarmee had ons land de hoogste oversterfte in Europa. Zelf zat ik aan het sterfbed van mijn oude moeder. Ook zij heeft het niet gehaald. En hoe reageerde de regering? Drink een extra glas water en let wat op je buren. Bart De Wever bestond het om er zich vanaf te maken met de – excusez le mot – dooddoener ‘Gebruik je gezond verstand’. Erger nog – ja schandalig – was Theo Francken die op sociale media zette dat mensen niet moesten panikeren over de warmte. Hij lachte de waarschuwingen van de media weg en sloot af met de woorden “En LEEF! (Straks foto's van zwembad, frisse Stella en barbecue.)”. Het is om moedeloos van te worden. Of om in opstand te komen. Maar niks daarvan. Terwijl wetenschappers en groene politici al jaren waarschuwen voor de vreselijke gevolgen – ze zijn al langer bezig! – van de klimaatopwarming en wat er tegen te doen, lachen de excellenties die ons land besturen hun onderdanen vierkant uit. Tot de dood toe. Amen.