Weliswaar met pijn aan de knie genieten we nog na van ons
kortverblijf in de Ardennen. Het weer was warm, de drank fris en het eten na
enig zoekwerk vegetarisch. Het water van de Ourthe stond dramatisch laag en
mochten we ons graag te water hebben gelaten per kayak dan was er allerminst
sprake van. Dat bovendien heelder stukken bos al herfstig bruin kleurden viel
ons ook op. We lieten het niet aan ons toeristenhart komen. Maar het maakte ons
oprecht bezorgd. Een korte begroeting met een ander wandelend koppel ging als
volgt: De man: ‘Dag. Goh, het is toch droog hé’. Ik: ‘Ja’. Hij: ‘Het is toch
niet normaal’. Ik: ‘Niks is nog normaal hé’. En weg waren ze, net op tijd om te
voorkomen dat ik weer maar eens zou beginnen te jammeren over het klimaat en
bij uitbreiding over de ganse wereld die naar de verdoemenis is en dat we dat
al jaren, nee decennia lang, weten en dat onze zelfgekozen leiders er niets aan
willen doen, nee erger nog het niet willen zien, nee erger nog zich nu tactisch
hullen in stilzwijgen. Tot opluchting van mijn vrouw zei ik dat
deze keer niet. Want we waren weer alleen in de Ardennen, zo leek het. Even
verderop, ook in de Ardennen, maar die van het Groot Hertogdom Luxemburg, maakten
mijn neef en zijn vriendin een boswandeling. Hij stopte om zijn veters terug te
strikken en net op het moment dat hij voorovergebogen gehurkt zat viel een
dikke tak op zijn hoofd. Hij werd nog overgebracht naar een nabijgelegen
ziekenhuis maar overleed kort nadien. Na de begrafenis praatten we nog wat na
met enkele familieleden. Plots zei een nichtje: ‘Het zal misschien te maken
hebben met de klimaatverandering’. Ik beaamde haar woorden, maar we weten het
niet. RIP mijn neef (57).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten