Klimaatmars (2)

 

We waren met zo’n 60.000, daar in Brussel op de Klimaatmars. Ik was goed op tijd vertrokken naar het station van Heist-Op-Den-Berg om via Leuven het Noordstation in de hoofdstad te bereiken. Het spoorverkeer tussen Herentals en Lier was weer eens onderbroken. Door de wapperende vlaggen van Groen vond ik algauw de afgesproken plaats van samenkomst. Er stond een onaangename wind, het was best een gure herfstdag, maar de warme sfeer die uitging van de aanzwellende menigte maakte veel goed. De massale opkomst maakte dat we letterlijk uren moesten wachten eer we ons in beweging konden zetten. Achter vlaggen en spandoeken van Groen en Ecolo stapten we eindelijk het gekende, uitgestippelde parcours richting Schuman. Het voelde goed, zo te midden van een grote groep gelijkgezinde Groenen, die allen dezelfde grote bekommernis en bij uitbreiding dezelfde politieke idealen delen. Gewone leden zoals ik, sympathisanten, mandatarissen, parlementsleden tot de voorzitter toe. En dan, halverwege de betoging, besliste ik plots dat ik mijn plicht vervuld had en zocht ik mijn weg naar het dichtstbijzijnde station. Vanuit Brussel-Centraal keerde ik in een overvolle trein huiswaarts. Ik wou zo snel mogelijk mijn dochter in de armen sluiten. Zij had intussen haar eerste halve marathon met succes uitgelopen en uitgebreid verslag uitgebracht. Nu werd het tijd dat ze me haar medaille zou kunnen tonen. Het was een zalige zondag.

Oorlog in de Afspraak

De zogenaamde ontspanningsprogramma’s op TV, genre Blind Getrouwd of Boer zoekt Vrouw, zijn aan mij niet besteed. Nochtans hoor ik vaak dat ze ideaal zijn om na een werkdag te bekijken ‘met je verstand op nul’. Djiezes,  ik probeer mijn verstand nooit op nul te zetten, zelfs niet bij een voetbalwedstrijd. Om 8 uur ’s avonds zit ik voor Canvas om naar Terzake te kijken en aansluitend De Afspraak. Nu durf ik tegenwoordig al eens te zappen naar De Tafel van Gert om te speuren naar een interessante gast zoals Rudi Vranckx of de hilarische Joël De Ceulaer die mij provocatief de kast opjaagt. Vorige woensdag beleefde ik een topavond voor de buis. In De Afspraak trok zich een debat op gang over de oorlog in Oekraïne. Het zoveelste zal je misschien denken.  Maar toch. Namen deel: de Belgisch-Poolse filosofe Alicja Gescinska, ex-Europees commissaris Karel De Gucht en VRT-journalist Marijn Trio. Tegenover hen zat Tom Sauer, hoogleraar internationale politiek aan de Universiteit Antwerpen. De eerste drie verdedigden de aanpak om Oekraïne nog meer te steunen in het verzet tegen de Rusland terwijl de professor een lans brak om via diplomatieke weg Poetin aan de onderhandelingstafel te krijgen om deze schijnbaar eindeloze oorlog te stoppen. Drie debaters volgden dus het oorlogsnarratief, Sauer het vredesnarratief. Argumenten vlogen over en weer waarbij vooral Sauer het moest ontgelden en geframed werd als Poetin-lover. De professor mocht dan al in het nadeel zijn in getal, zijn betoog was niet heel helder en daarenboven kwam hij nogal arrogant over. Maar belangrijker: wat heb ik geleerd? Moeten we de oorlog in Oekraïne blijven financieren, met geld dat er niet is en al zeker niet voor zorg, onderwijs, cultuur, klimaat, you name it,  om elke dag mensen te doden in een oorlog die bovendien niet kan gewonnen worden? Of moeten we koste wat het kost alles op alles zetten om met tegenzin weliswaar volop in te zetten op diplomatie om de oorlog te stoppen? Hoe zeer ik Poetin ook veracht en hoe zeer ik sympathiseer met de Oekraïners, ik neig als pacifist naar het maximaal streven naar vrede. Want elke dode is er één teveel. Nadat ik het boek ‘Navo: mythes, macht, militarisme’ van vredesactivist Ludo De Brabander eerder al las moet ik nu maar eens beginnen aan ‘Tussen giganten, een kantelende wereldorde’ van – juist – Tom Sauer.

 

Klimaatmars (1)

Ik ben vanochtend met een knoop in de maag opgestaan. Dat overkomt me niet vaak, en al zeker niet op een zaterdag. Dan sta ik meestal goedgemutst op om, eens gedoucht, mij aan de keukentafel te posteren met koffie en de weekendeditie van De Standaard. Daar mag al eens wat tijd overgaan inclusief de afsluitende hersengymnastiek van Karels Crypto. Niet zo vandaag. Het ritueel wordt onderbroken om mijn vrouw en dochter naar het station te voeren, waar ze naar Brugge sporen. Wat had ik hen graag vergezeld! Niet zozeer om door Brugge te kuieren en nog minder omdat ik hen dit moeder-dochteruitje zou misgunnen. Neen, ze zijn op weg omdat mijn dochter morgen haar eerste halve marathon gaat lopen. En daar wou ik zo graag bij zijn. Maandenlang heb ik dochterlief gecoacht en gevolgd, en morgen breekt de grote wedstrijddag aan. En toch blijf ikzelf thuis. Zal ik de reden verklappen? Nee, ik ben niet ziek, heb geen treinangst noch arbeidsverplichting. Ik ga zondag naar de Klimaatmars in Brussel. Ja, ik moet er naar toe. Het voelt niet als een keuze, het voelt als een verplichting. Generaties, ook de mijne, hebben een knoeiboel gemaakt van de wereld, een catastrofe voor het klimaat. En nee, ik voel me zelf niet aangesproken. Jarenlang, zelfs decennialang, vraag, roep, smeek, bid ik voor maatregelen om deze planeet gezond en veilig te maken voor onszelf, onze kinderen en kleinkinderen. Dat heb ik tot op de dag van vandaag tot vervelens toe gedaan op individuele basis in zowat elk gesprek dat er zich ook maar enigszins toe leende. En dat deed en doe ik verder via mijn partij Groen. De toenemende urgentie is helaas bij de machtshebbers, de elite, de kapitaalkrachtigen nog altijd niet doorgedrongen. Of ze willen het niet zien. En helaas geldt dat ook voor de meeste gewone stervelingen. Maar niet bij de hopelijk vele tienduizenden die morgen samen met mij in Brussel krachtdadig het zoveelste signaal geven dat het hoog tijd is om het klimaat bovenaan de politieke agenda te zetten. Moeten volgend jaar wederom 3.000 mensen sterven door de hitte en 3.000 hectare fantastisch natuurgebied opbranden? Om alleen dat maar te benoemen. Daarom zal ik morgen in Brussel mee opstappen. Met grote excuses aan mijn eigen dochter die de aanmoedigingen van haar grootste supporter zal moeten missen. Maar ik doe het ook voor haar.

 

Groen bezoek op het werk

Vorige week vrijdag beleefde ik een emotionele dag op het werk. In mijn loopbaan van ondertussen meer dan 4 decennia moet dit haast een unicum geweest zijn. Want werk en emoties, dat rijmt in mijn hoofd niet. Nochtans ben ik helemaal geen koele kikker. En dus zeker vrijdag niet. Toen stond ik om 10 u op de uitkijk om op informele wijze het bezoek van een delegatie Groenen, inclusief voorzitter Aimen Horch, te verwelkomen (zie mijn vorige post). Ik had deze dag al lang aangekruist, hoewel ik net vandaag zonder dit bezoek zeker een snipperdag genomen zou hebben, of minstens een dagje home office. Ik was namelijk na middernacht thuisgekomen na een treinreis naar Gent om de proclamatie van onze dochter bij te wonen. Toch stond ik erop om mijn politieke bloedbroeders met enige fierheid te begroeten. Wie zou zich jaren geleden hebben kunnen inbeelden dat een delegatie Groenen officieel zou worden ontvangen op het fabriek van Olen? In de beginjaren bij mijn werkgever werd ik nog als lid van een baarlijke duivelsclub bestempeld die alleen maar tot doel had om het bedrijf te saboteren. Met moed, volharding en vooral trouwe dienst aan het bedrijf heb ik deze tijd doorstaan en kijk waar we nu staan. De Groenen zijn relevant en objectieve bondgenoot van bedrijven die meewerken aan een duurzame toekomstige samenleving. En of Aurubis als recyclagebedrijf van koper en multimetalen hierbij een belangrijke speler is. Over de cirkel die voor mij persoonlijk bijna mooi rond is, zal ik het later nog hebben. Maar terug naar vrijdag wanneer ik de vierkoppige groene delegatie welkom heette. Ik kon het niet laten om in een notedop de parallel te trekken tussen mijn loopbaan en politiek lidmaatschap sinds 1984. De monden van mijn gasten vielen gezamenlijk open. Ik proefde warmte en sympathie, ook en vooral bij Aimen die mij nog kende van onze babbel in Herentals. Het deed mij zo’n deugd aan het hart dat ik er – jawel – ingehouden emotioneel van werd. Ik wenste hen een aangename dag toe waarna ik even tijd nodig had om bij Aurubis de (koper)draad terug op te nemen.