Ik ben vanochtend met een knoop in de maag opgestaan. Dat
overkomt me niet vaak, en al zeker niet op een zaterdag. Dan sta ik meestal
goedgemutst op om, eens gedoucht, mij aan de keukentafel te posteren met koffie
en de weekendeditie van De Standaard. Daar mag al eens wat tijd overgaan
inclusief de afsluitende hersengymnastiek van Karels Crypto. Niet zo vandaag.
Het ritueel wordt onderbroken om mijn vrouw en dochter naar het station te
voeren, waar ze naar Brugge sporen. Wat had ik hen graag vergezeld! Niet zozeer
om door Brugge te kuieren en nog minder omdat ik hen dit moeder-dochteruitje zou
misgunnen. Neen, ze zijn op weg omdat mijn dochter morgen haar eerste halve
marathon gaat lopen. En daar wou ik zo graag bij zijn. Maandenlang heb ik dochterlief
gecoacht en gevolgd, en morgen breekt de grote wedstrijddag aan. En toch blijf
ikzelf thuis. Zal ik de reden verklappen? Nee, ik ben niet ziek, heb geen
treinangst noch arbeidsverplichting. Ik ga zondag naar de Klimaatmars in Brussel.
Ja, ik moet er naar toe. Het voelt niet als een keuze, het voelt als een
verplichting. Generaties, ook de mijne, hebben een knoeiboel gemaakt van de
wereld, een catastrofe voor het klimaat. En nee, ik voel me zelf niet
aangesproken. Jarenlang, zelfs decennialang, vraag, roep, smeek, bid ik voor
maatregelen om deze planeet gezond en veilig te maken voor onszelf, onze
kinderen en kleinkinderen. Dat heb ik tot op de dag van vandaag tot vervelens
toe gedaan op individuele basis in zowat elk gesprek dat er zich ook maar enigszins
toe leende. En dat deed en doe ik verder via mijn partij Groen. De toenemende
urgentie is helaas bij de machtshebbers, de elite, de kapitaalkrachtigen nog altijd
niet doorgedrongen. Of ze willen het niet zien. En helaas geldt dat ook voor de
meeste gewone stervelingen. Maar niet bij de hopelijk vele tienduizenden die
morgen samen met mij in Brussel krachtdadig het zoveelste signaal geven dat het
hoog tijd is om het klimaat bovenaan de politieke agenda te zetten. Moeten volgend
jaar wederom 3.000 mensen sterven door de hitte en 3.000 hectare fantastisch
natuurgebied opbranden? Om alleen dat maar te benoemen. Daarom zal ik morgen in
Brussel mee opstappen. Met grote excuses aan mijn eigen dochter die de
aanmoedigingen van haar grootste supporter zal moeten missen. Maar ik doe het
ook voor haar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten