We waren met zo’n 60.000, daar in Brussel op de Klimaatmars.
Ik was goed op tijd vertrokken naar het station van Heist-Op-Den-Berg om via
Leuven het Noordstation in de hoofdstad te bereiken. Het spoorverkeer tussen
Herentals en Lier was weer eens onderbroken. Door de wapperende vlaggen van
Groen vond ik algauw de afgesproken plaats van samenkomst. Er stond een onaangename
wind, het was best een gure herfstdag, maar de warme sfeer die uitging van de
aanzwellende menigte maakte veel goed. De massale opkomst maakte dat we
letterlijk uren moesten wachten eer we ons in beweging konden zetten. Achter
vlaggen en spandoeken van Groen en Ecolo stapten we eindelijk het gekende, uitgestippelde
parcours richting Schuman. Het voelde goed, zo te midden van een grote groep gelijkgezinde
Groenen, die allen dezelfde grote bekommernis en bij uitbreiding dezelfde
politieke idealen delen. Gewone leden zoals ik, sympathisanten, mandatarissen,
parlementsleden tot de voorzitter toe. En dan, halverwege de betoging, besliste
ik plots dat ik mijn plicht vervuld had en zocht ik mijn weg naar het dichtstbijzijnde
station. Vanuit Brussel-Centraal keerde ik in een overvolle trein huiswaarts. Ik
wou zo snel mogelijk mijn dochter in de armen sluiten. Zij had intussen haar
eerste halve marathon met succes uitgelopen en uitgebreid verslag uitgebracht.
Nu werd het tijd dat ze me haar medaille zou kunnen tonen. Het was een zalige zondag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten