Oorlog in de Afspraak

De zogenaamde ontspanningsprogramma’s op TV, genre Blind Getrouwd of Boer zoekt Vrouw, zijn aan mij niet besteed. Nochtans hoor ik vaak dat ze ideaal zijn om na een werkdag te bekijken ‘met je verstand op nul’. Djiezes,  ik probeer mijn verstand nooit op nul te zetten, zelfs niet bij een voetbalwedstrijd. Om 8 uur ’s avonds zit ik voor Canvas om naar Terzake te kijken en aansluitend De Afspraak. Nu durf ik tegenwoordig al eens te zappen naar De Tafel van Gert om te speuren naar een interessante gast zoals Rudi Vranckx of de hilarische Joël De Ceulaer die mij provocatief de kast opjaagt. Vorige woensdag beleefde ik een topavond voor de buis. In De Afspraak trok zich een debat op gang over de oorlog in Oekraïne. Het zoveelste zal je misschien denken.  Maar toch. Namen deel: de Belgisch-Poolse filosofe Alicja Gescinska, ex-Europees commissaris Karel De Gucht en VRT-journalist Marijn Trio. Tegenover hen zat Tom Sauer, hoogleraar internationale politiek aan de Universiteit Antwerpen. De eerste drie verdedigden de aanpak om Oekraïne nog meer te steunen in het verzet tegen de Rusland terwijl de professor een lans brak om via diplomatieke weg Poetin aan de onderhandelingstafel te krijgen om deze schijnbaar eindeloze oorlog te stoppen. Drie debaters volgden dus het oorlogsnarratief, Sauer het vredesnarratief. Argumenten vlogen over en weer waarbij vooral Sauer het moest ontgelden en geframed werd als Poetin-lover. De professor mocht dan al in het nadeel zijn in getal, zijn betoog was niet heel helder en daarenboven kwam hij nogal arrogant over. Maar belangrijker: wat heb ik geleerd? Moeten we de oorlog in Oekraïne blijven financieren, met geld dat er niet is en al zeker niet voor zorg, onderwijs, cultuur, klimaat, you name it,  om elke dag mensen te doden in een oorlog die bovendien niet kan gewonnen worden? Of moeten we koste wat het kost alles op alles zetten om met tegenzin weliswaar volop in te zetten op diplomatie om de oorlog te stoppen? Hoe zeer ik Poetin ook veracht en hoe zeer ik sympathiseer met de Oekraïners, ik neig als pacifist naar het maximaal streven naar vrede. Want elke dode is er één teveel. Nadat ik het boek ‘Navo: mythes, macht, militarisme’ van vredesactivist Ludo De Brabander eerder al las moet ik nu maar eens beginnen aan ‘Tussen giganten, een kantelende wereldorde’ van – juist – Tom Sauer.